Haar voorpoten vormen de letter X, of beter gezegd XXL en eindigen in een paar reusachtige, platte voeten. Het zijn net van die grote sloffen van Van Haren. Achterpoten die de letter O zonder inkt schrijven dragen samen met de voorpoten een lijf dat van voren te hoog en van achteren te laag is. Een kort lontje dat ook voor geen meter klopt kleeft aan haar bips. Maar het lekkerst houd ik voor het laatst: een prachtige kop, met beeldschone, eerlijke, lieve ogen. Ik ben gek op deze buitenproportionele lelijkerd!
Blossom is in januari door de Dierenambulance van de straat geplukt en werd een van de projeckatten van het Haags Dierencentrum. Op 11 maart haalde ik haar daar op om haar een tijdje in pleegopvang op te nemen. Ik deed haar in de bench,
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigIeKDfUc_1i7jnzWw98t_U8AxBtD1CY5rvCyGZd18k0SbMGW9VVgfr2dW1FkO6XsnSJo5mUaDcLCmzQw71TjaEt8FKifLc59FZs1JbOm3yqyQwGsTrka1Bg[/img]
en vanaf dat moment begon de lange, onzekere weg die wij samen ingeslagen hadden. Ik probeerde haar te aaien, maar voelde onder mijn handen een met haren bedekt brok beton van een graadje of 37. Ze vond het meer dan verschrikkelijk. Rechtop staand in die kooi trachtte zij haar lijf tevergeefs door de tralies te persen zodra ik toenadering zocht.
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigM4obPdRVm0RKs9bBOm47C8l6JTUj2qw1KNNPmOV4bFlPrq_h4y3lJ6GceMghrR522Z15wU2wVlmzV3RrbnuvdoLASJ0sinbNEtqBQUgTb-0M2H5n_B1BFc[/img]
“Wat gaat ze doen?” boezemde ons beide angst in.

Talloze uren heb ik voor de bench gezeten, haar aangehaald en met haar gebabbeld. Soms leek ze te ontspannen, maar negen van de tien keer was het een hoopje stress in plaats van een sprankje hoop. De enige vordering die wij boekten was dat ze niet meer als een aapje in de tralies klom, maar daar was ook alles mee gezegd. Soms sloot zij haar angstige ogen en leek het alsof ze ervan genoot om aangehaald te worden. Een stemmetje diep van binnen vertelde mij dat ze zich alleen maar afsloot van de buitenwereld, mij incluis.

Op een avond liep Scooty, mijn eigen kat, om de bench heen. Blossom wilde spelen en probeerde door de tralies heen Scooty’s staart te pakken. Mijn hart brak, en mijn gevoel zei dat ik Blossom los moest laten uit die gevangenis.
“Op naar start”.
Ik liet haar los; het kon mij niet meer verrotten wat ervan terechtkwam en áls ze Scooty zou afmaken dan kon ik die wel grijpen en in de achterkamer smijten. Mijn huisraad zou me jeuken, dus opende ik de kooi met zweethanden van de spanning, schuifelde weg en wachtte af.

Blossom ging me daar tekeer! De krabpaal
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigCRTmeh0eVtiW8l8RZt8jusgQHD7nAhespihozoQCIMsbmM8wuXADNhWLDp1PhGUEwP9wDpkxGFjsKQxvTXloiuV2D89wWR1hw0IhxQe1u-1YUftJkWrwCg[/img]
en álle speeltjes kregen ervan langs; een verbouwereerde Scooty zag haar hele hebben en houwen door de kamer vliegen. Blossom had pret, en ik daardoor ook. Scooty kreeg een paar rake klappen en werd vervolgens totaal genegeerd, ondanks haar klaagzang en toenaderingspogingen.
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigDRN324-GlWyJBXgctRaDYd8Y_1_FpCneCg5wNoHltTi-mDmgcnrG5B5UND-53QcbaAWbgWLZEHYCCwMPOaM1zfYi5Z9ClGd4j_3hXchMC4dJJ19b8ukMdY[/img]

Eenmaal haar vrijheid geproefd hebbend werd Blossom nog minder goed te benaderen. In overleg met het asiel heb ik haar een week in de bench laten zitten, maar het schoot niet op. Daarna liet ik haar los, en ook ècht los. Niet voor het moment, maar voor altijd. “Het is wat is”.

Maandenlang genoot ze van een all-inclusive vakantie. Zij en Scooty zetten de hele boel op stelten, en ik heb wat afgelachen met die twee zotten. Zelf kon ik haar tot op een centimeter benaderen,
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigD31zFh_e_Vo399YqYmRhRPBhqzL5oyFsKW5JjHiCWU4ArE4vFR2AgYm_P5AcF9NRbohMZIiH-gBh9qyL9JXeUGWg4svP5FOv5dycD8R4TLSkwrL4w9dpTU[/img]
maar zodra ik haar met een vinger aanraakte, schoot ze weg. Tijdens het eten werd ik gedoogd, dat dan weer wel.
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigFJt30Jpy0XOPdLhdBlvbJe1CHuXPAss0mK93KzKnrv9vmNaVx_DJvRFuvu_usG4-dVf0D4X-oVniwifQk6o5ZXtWu1VAaF6vrauZQzzG3BfbWkIsfJc7us[/img]

Blossom was stabiel tot het moment dat ik in overleg met het asiel definitief heb besloten om haar terug te brengen. Haar vakantie zat erop, en die van mij en Scooty daarmee eigenlijk ook. Het was een genot om haar hier te hebben, te zien opbloeien tot een mooie, lelijke kat, die ontzettend gezellig en vooral relaxed is. Angstzweet, tranen en een beetje bloed van de ene keer dat ik een fikse haal kreeg hebben plaatsgemaakt voor vrijheid, blijheid, triomf en nog veel meer moois. Blossom heeft keihard gewerkt tijdens haar vakantie in Huize Vakantiekat, en ik ben ontzettend trots op haar.

Gisteravond, haar laatste avond hier, was ze enorm ontspannen. Ik heb haar voor het eerst sinds maanden geaaid terwijl zij in het mandje van Bijou – mijn overleden katje – lag. Ik voelde wat bewegen, een soort trilling… spinnen? Een bolletje dat met toegeknepen oogjes lag te genieten gaf een kopje. Haar eerste, en mijn laatste van haar. Dat doet pijn, veel pijn. Tegelijkertijd geeft het hoop, omdat Blossom alles wat ze er bij mij thuis in heeft gepompt, meeneemt in haar toekomst.
Ik ben blij dat ik een stukje van haar geschiedenis heb mogen schrijven. Waar ze ook is: Blossom blijft altijd ‘ons Blosje’. Er brandt altijd een kaarsje voor haar, waar ze ook is.
[img]http://tkfiles.storage.msn.com/x1pM0jCSUoiRhAPSXKKvFbigG0P7bdN_vLUJOjNMLNtEUzcudEg8edFalRTyAxNtM__DbM96iP5WH3SPUcryVZBMT6Grh4xtcHw0rElijuA0jS22B9pTtcdCV7vYroWGGO229MywEwG238[/img]

Categorieën: Reisverhalen

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

13 reacties

Eddy Kielema · 20 augustus 2006 op 10:38

Mooi eerbetoon aan Blossom! Dat gaat zeker helemaal goed met haar komen.

klapdoos · 20 augustus 2006 op 11:16

Dat laatste kopje, en bromtolletje was haar bedankje naar jou toe, naar het geduld een de inspanning om er een ontstresste kat van te maken…Inderdaad het komt best wel goed met Blossom….
Mooie foto’s en lief verhaal..
Groetjes van leny 🙂

Li · 20 augustus 2006 op 11:31

Deze beeldverhaalcolumn is een hommage aan jullie beiden! En ‘t is dat er hier al een aantal lelijke krompoten rondlopen maar anders zou ik zeggen: ‘hier met die Blossom’. Bij jou heeft ze geleerd dat mensen helemaal niet eng zijn en dat slaat ze heus wel op in haar kattenkopje. Hopelijk komt er spoedig een kattebaasje binnenlopen die valt voor deze dame met lefpit.
Op naar volgende uitdaging!:-)

Li

Ma3anne · 20 augustus 2006 op 12:21

Een mooie en waardige afsluiting van je avontuur met Blossom.
Ook ik heb het gevoel dat je haar genoeg hebt meegegeven om ergens een fijn thuis te vinden. :kiss:

melady · 20 augustus 2006 op 12:35

Een beeldcolumn, prachtige tekst erbij. Voor mensen als ik, (6 katten) errug vertederend.

Prlwytskovsky · 20 augustus 2006 op 16:09

Wat een scheet van een kat. Ik heb altijd al een zwak gehad voor poezen, zie mijn epistel over de Poes van de buurvrouw. Je hebt het dusdanig beschreven dat ik er van volschiet. Bedankt hoor.

vanlidt · 20 augustus 2006 op 16:09

Ik zeg het met Mariska Veres:

Don’t be afraid girl
You’re the one, the one I love
‘cause you’re my Blossom Lady
You’re my Blossom Lady

🙂

WritersBlocq · 20 augustus 2006 op 18:24

Oeh vanlidt, het volschiet-estafettestokje is doorgegeven aan mij, wat een prachtig stukje, dank je wel!
Blossom is nog aan het wennen in het asiel, maar ze zit wel al in een plaatsingskamer, vergezeld door een stuk of 10 andere projectkatjes en in de goede handen van de fantastische mensen die daar werken.

@ Li: het volgende projectkatje zit alweer in een bench op de eettafel, en het gaat harstikke goed met haar. Dat gaat geen maanden duren. En zo wel, ach, het mag van mij, alles op z’n tijd.
Fijn, jullie reacties. Mocht je Blossom en de andere PK’s (projectkatten) willen volgen, dan kan dat op mijn [url=http://www.vakantiekat.web-log.nl]vakantiekat-weblog[/url]
Regelmatig zie ik op de teller CX’ers staan die een kopje komen geven 🙂
P.S.: er staat een typevaudtje in dit verhaal 😛

Dees · 20 augustus 2006 op 19:21

Mooi beeldverhaal wb, van je posttraumatische opvang. Maar dat loslaten deel lijkt me drie keer niks 🙁

KawaSutra · 20 augustus 2006 op 23:14

Grappig om het onder reisverhalen in te sturen. Zo had ik het nog niet bekeken. Inderdaad een tropische verwenvakantie voor Blossom. Nu maar hopen dat het contrast met de gemiddelde werkweek niet te groot is.
Mooi verhaal en ik krijg er nog beelden bij ook. 😀

WritersBlocq · 20 augustus 2006 op 23:58

Schrijven helpt Dees, en de werkweek gaat zowel voor Blosje als voor mij morgen weer beginnen; ik hoop dat zij net zo genoten heeft van haar 5 maanden lange vakantie als ik van mijn 1,5 week Frans.

DreamOn · 21 augustus 2006 op 01:52

Mooi verhaal, mooie illustraties, dat is voor mij (beelddenker) helemaal een compleet verhaal. En uit dit verhaal spreekt zoveel liefde en geduld. Heel mooi. Had ik het woord mooi trouwens al genoemd ?….. 😀

pepe · 21 augustus 2006 op 22:13

Leuk zo met die foto’s, ik had hem natuurlijk al eerder gelezen zonder beelden.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder