Tevreden leunt Lájos tegen een van de oude houten pilaren die het gewelfde plafond van de stal ondersteunt. Met boven zijn hoofd het plankje dat hij ooit eens aan de paal heeft bevestigd om de uitwerpselen van de jonge zwaluwen in het nestje daarboven, op te vangen. Buiten vriest het stevig, min 15 meldde de radio vanmorgen en hij kan het niet ontkennen. In de stal is het lekker warm. De gesloten luiken en de dikke stalmuren houden de ergste kou buiten. De varkens, op dit moment slechts 5 moederdieren, geven met hun dikke lijven zoveel warmte af waardoor het lijkt alsof een klein kacheltje de ruimte verwarmt. De witte kippen zitten diep in elkaar gedoken op een kluitje in de hoek van het speciaal voor hen gereserveerde staldeel.

Vandaag precies 6 weken, schiet het door zijn hoofd terwijl hij zich moeizaam vooroverbuigt over het oude lage stalhekje om de watervoorraad van het pluimvee te controleren. Het hekje mag ‘s avonds nooit opengemaakt worden, dat geeft teveel onrust. Voor je het weet staat het hele zooitje weer volop te kakelen en te scharrelen. Neen, slapen moeten ze, vooral niet teveel bewegen want dan worden ze niet vet genoeg. Nog 12 dagen wachten en dan kunnen de grootste en zwaarste exemplaren alvast geslacht worden.

Vorig jaar was een echt topjaar, flitst het door zijn hoofd terwijl hij zijn vleesvoorraad gadeslaat. Het waren mooie stevige en levendige kuikens die hij ‘s morgens had opgehaald bij het verdeelpunt in het dorp. De eendagskuikens zouden precies om 5.oo uur ‘s morgens afgehaald moeten worden. András was er ook, hij nam 50 kuikens mee. Zolli, die na zijn scheiding weer bij zijn moeder is gaan wonen, had er 20 besteld en hij, hij nam zoals ieder jaar, 90 kuikens mee naar huis. Het was een goed slachtkippen jaar, geen enkel dier sneuvelde en na amper 8 weken waren de eerste exemplaren al vet genoeg voor de slacht. Het was hem al meteen opgevallen, een grote witte haan die zo dik was geworden dat hij steeds door zijn poten zakte zodra hij probeerde te lopen. Hij wilde wel eens weten tot hoeveel kilo dat beest inmiddels was uitgegroeid en daarom nam hij hem mee naar de keuken. Dat kreng wilde jammer genoeg niet stil blijven zitten op het keukenweegschaaltje. Zijn dikke logge lichaam paste niet eens op het plaatje van het weegschaaltje. Net voordat de cijfers weer van het display wilden verdwijnen, kon hij 3,4 kilo aflezen. ‘Drie komma vier kilo in amper zeven weken’ riep hij triomfantelijk en hield de haan hoog in de lucht alsof hij hem vanuit die hoek beter kon bekijken. ‘Morgenvroeg wordt ie geslacht’ riep hij tegen Ági terwijl hij weer richting stal liep, het dier als een troffee vastgeklemd in zijn grote handen.

Vooral zitten laten en niet mee sollen! Dat weet iedere boer, ook Lájos. Hij is 78 jaar en voelt zich ook al 78 jaar boer. ‘Geen dag zonder stront geleefd’ is zijn motto en grinnikt daarbij alsof hij zich heeft verslikt. Hij draait zich om en doet het licht in de stal uit. Vooral zitten laten en niet mee sollen, had ik dat vorig jaar ook maar gedaan. Dan had die haan van drie komma vier kilo de volgende dag in mijn diepvries gelegen in plaats van dood in een hoekje van de stal.

[img]http://i42.tinypic.com/2h6tx1i.jpg[/img]
tekst & illustraties: Frietje Goulash [url=http://hongarijevertelsels.blogspot.com]Hongarije Vertelsels[/url]

Categorieën: Verhalen

2 reacties

Avatar

Boukje · 23 februari 2012 op 11:55

Goh wat grappig, nòg iemand die vanuit Hongarije schrijft!

Ik heb het gevoel dat dit verhaal beter uit de verf had kunnen komen. Het is erg ‘omschreven’, je had wat mij betreft meer de zintuigen mogen gebruiken om de situatie voelbaar te maken. Al die opsommingen en getallen erin maken het ook niet echt poètischer…

Ik ben benieuwd wat je verder nog gaat schrijven!
Welkom hier 😀

Avatar

Meralixe · 23 februari 2012 op 20:02

Welkom op column x waar ik binnenkort mijn verjaardag vier. Nu, na bijna een jaar aanwezigheid durf ik zeggen (schrijven) dat ik er al veel geleerd heb. Eén van de dingen die ik merk is het niet meer bij te houden aantal mensen die eventjes proeven van column x maar even snel terug verdwijnen in de anonimiteit. Daar kunnen vele redenen voor zijn die we zowel bij de nieuweling als bij de met vele groene sterretjes bedachte leden kunnen vinden.
Mijn doel is” hoe meer zielen hoe meer vreugde” alhoewel een negatieve kritiek geven dit streven niet altijd onderlijnd. Wat een lange aanloop om de eigen mening te ventileren…….

Ik moet uw mede Hongarije bewoner bijtreden. Het verhaal is niet zo sterk maar dat moet ook niet. Maar, dan moet men het van de sfeerschepping en indien mogelijk, de mooie zinnen hebben om de kwaliteit van de column de hoogte in te krijgen. Moeilijke taak maar zeker niet onmogelijk. Dat bewijst U op uw BLOG.
Ik was hier en ook op uw blog nu en dan eens de draad van het verhaal kwijt maar dat kan ook zijn omdat ik wat last heb van “Mie.”
Kun je nog volgen? :pint:

Geef een antwoord