Bruiloft met bloedbad (1)

Kort nadat mijn partner Sylvia mij de bons had gegeven, (*) ontving ik een uitnodiging. Mijn vriend en platenproducer Jean-Paul ging trouwen. Als locatie voor de bruiloft hadden de aanstaande bruid en bruidegom een minuscuul eilandje uitgezocht, vlakbij de Franse kust. Het moest iets aparts worden, exclusief, met mensen uit jetset en artiestenwereld. Helemaal in mijn eentje reed ik dat hele klere eind naar het zuiden. Wat was ik blij toen, eenmaal onder Marseille aangekomen, de plaats van bestemming mij vanuit zee toelachte. Terwijl ik uitkeek over de Middellandse zee striemde de hete Siroccowind mij in het gezicht. Mijn wagen parkeerde ik vlakbij de plaats van waar ik moest opstappen. De veerboot die de gasten naar het eilandje zou brengen lag al klaar. Samen met nog een stelletje van die partynummers melde ik mij aan bij de kapitein. Op de boot viel mij meteen een meisje op. Ze had de looks van een fotomodel. Met haar prachtige lange blonde haren deed ze mij in de verte een beetje denken aan Sylvie Vartan. Verder moet ik zeggen, dat er toch wel enkele aparte, verknipte figuren in het gezelschap zaten. Zoals een of andere wandelende sliert die constant de aandacht probeerde te trekken met zijn irritante aanstellerige maniertjes. Wat een vermoeiende kwal was dat.

In het haventje op het eiland werden we opgewacht door vriend Jean-Paul. Hij liet ons meteen de omgeving zien, inclusief het hotel waar we zouden overnachten en waar het feest zou plaatsvinden. Onderweg kwamen we langs een klein landingsveldje waarop een helikopter stond geparkeerd. “Alleen voor noodgevallen” verklaarde J-P.

De volgende dag vond de huwelijksvoltrekking plaats tussen mijn vriend en zijn bruidje Patricia in een klein kapelletje, midden op het eiland. Samen met nog een honderdtal genodigden was ik getuige van het officiële gedeelte, om vervolgens aan te schuiven voor een sjiek diner op de binnenplaats van het hotel. You get the picture?

‘s Avonds speelde een orkest het geijkte repertoire op diezelfde binnenplaats. De gasten stonden in groepjes verspreid rondom het centraal gelegen zwembad. Overal hoorde je gelach, geklets en gezwets. Het bruidspaar genoot van top tot teen, het was echt hún dag. Speciaal voor de gelegenheid had ik een ode aan het nieuwbakken echtpaar ingestudeerd en dat bracht ik met verve ten gehore. De sfeer was fantastisch! Na mijn optreden zocht ik weer aansluiting bij de overige gasten. Toevallig raakte ik in gesprek met de Sylvie Vartan look a like, die ik op de veerboot al had gespot. Juliette heette ze, en Juliette was ook alleen die avond, dus dat kwam goed uit. Ze vond dat ik “très bien” had gezongen, waarop ik mij op de borst sloeg en haar toefluisterde: “Je suis un rockstar.” Ze lachte haar tanden bloot. Het ijs was gebroken. Sommige gasten rond om ons heen werden steeds luidruchtiger, uitbundiger en ongeremder, ongetwijfeld geholpen door het gebruik van bepaalde middelen.

Plotseling sprong, tot grote hilariteit van bijna iedereen, een of andere malloot in vol ornaat in het zwembad. De wandelende sliert die mij in de veerboot al had geïrriteerd, ging nu helemaal door het lint. Ik geloofde het allemaal wel, en vroeg Juliette of ik haar mijn hotelkamer mocht laten zien. Knipogend en met een veelbelovend “bien sûr, mon cher rockstar” volgde ze mij. We lieten het feestgedruis achter ons. Zodra we op mijn kamer waren begon Juliette mij te zoenen en aan mijn broekriem te frunniken. “Oh lala,” zong ik. “Let’s get the party started.”

* Zie: Spring eens uit de band + Sylvia’s moeder.