Bruiloft met bloedbad (2)

“Oh lala” zong ik. “Let’s get the party started.“ Met zachte drang loodste ik Juliette richting de rand van het bed. Plots klonk er buiten een harde knal. Ah, het vuurwerk kan beginnen dacht ik nog, maar juist toen ik zoiets dergelijks in Juliette’s oor wou fluisteren, klonk er geschreeuw vanaf de binnenplaats. Juliette draaide geïrriteerd met haar ogen. Nieuwsgierig geworden liet ik haar los en verliet de kamer. Vanaf de balustrade zag ik mensen op de binnenplaats rondom het zwembad staan en naar beneden staren. De malloot in het zwembad dreef levenloos in het water. Bij zijn hoofd verscheen een rode wolk.

Weer werd er geschoten. Met een plons verdween er nog iemand in het zwembad. Een man zwaaide met een pistool. In zijn ogen stond complete waanzin te lezen. Die heeft zijn portie gehad, wist ik meteen. Dat is duidelijk geen zuivere koffie, die is door het dolle heen. Er brak paniek uit onder de bruiloftsgasten. Sommigen gingen zelfs met elkaar op de vuist.

De meesten probeerden echter zo snel mogelijk van de onheilsplek weg te vluchten. Toen zag ik hoe de schutter op de rand van het zwembad ging staan. Het leek wel alsof hij salueerde maar meteen klonk er weer een knal. De man schoot zichzelf door het hoofd. “Het moet niet gekker worden,” zei ik tegen Juliette. Met angstige ogen keek zij mij aan. “Blijf asjeblieft hier,” verzocht ik haar en haastte mij naar beneden.

Jean-Paul kwam op mij afgestormd. “Thomas, heb jij Patricia gezien?” Ontkennend haalde ik mijn schouders op. Samen gingen we op zoek. Vanuit de ingang van het hotel zag ik nog net hoe Patricia werd meegesleurd door een werknemer van het hotel, tenminste daar leek het op. Jean-Paul en ik renden achter het stel aan, weg van het etablissement. We volgden een smal bergpad naar boven, maar zodra we in de buurt kwamen van Patricia en haar kidnapper draaide de laatste zich om. “Als ik Patricia niet krijg, krijgt niemand haar,” riep hij ons toe. “Shit, dat is Mark, die oetlul. Patricia’s ex,” siste Jean-Paul. Plotseling richtte de oetlul een pistool op ons en schoot. J-P werd geraakt. Hij klapte achterover op de grond. Ik kon nog net wegduiken. Het bleek een schampschot. “Blijf hier liggen, ik ga verder,” fluisterde ik mijn vriend toe.

Toen ik in de buurt van het landingsveldje kwam, waar we de dag van tevoren waren langsgekomen, weerklonk eensklaps het geluid van een startende helikopter. Snel rende ik verder en zag Mark en Patricia in de heli zitten. Patricia was zichtbaar van slag. Voorzichtig sloop ik naderbij en zodra het toestel begon te stijgen trok ik een sprintje. Met één sprong kon ik nog juist de stang van het landingsgestel vastgrijpen. Daar ging ik mee, omhoog, de lucht in. Even later zweefden we boven de Middellandse zee. De maan zorgde voor een heldere nacht. Een opname van het geheel zou, met de juiste muziek erbij, met gemak kunnen doorgaan voor een trailer van de nieuwste James Bond film.

Patricia zag mij aan het landingsgestel bungelen en maakte verrassend alert de deur aan haar zijde open. Met een bovenmenselijke krachtsinspanning lukte het mij om me in één vloeiende beweging de cabine binnen te zwaaien. De oetlul achter de stuurknuppel schrok zich het apelazarus en richtte in een reflex zijn pistool op mij. Meteen gaf ik hem met mijn vuist zo’n godsgruwelijk harde knal tegen zijn bakkes dat hij de macht over de stuurknuppel verloor. Het toestel begon te tollen. “Springen,” riep ik tegen Patricia en plaatste meteen mijn voet tegen haar bips. Met een gerichte trap werkte ik haar buitenboord. Als een vallende ster verdween ze in haar witte bruidsjurk richting de zee. Meteen daarna sprong ik haar achterna. Net op tijd, want vervolgens raakte de heli het wateroppervlak, stuiterde nog een paar keer heen en weer, om na een laatste salto langzaam onder de zeespiegel weg te zinken. Ik zocht Patricia op in het ruime sop en samen zwommen we richting het eiland. Lang hoefden we ons echter niet in te spannen, want daar verscheen een motorbootje vanaf het eiland met Jean-Paul aan boord. Even later konden de twee elkaar opgelucht in de armen sluiten. Ze bedankten mij uitbundig voor mijn adequate reddingsactie.

Terug in het hotel werden we uitvoerig ondervraagd, door de inmiddels opgedraafde gendarmes. Patricia legde uit dat Mark, haar ex, weigerde te accepteren dat zij met Jean-Paul verder wilde gaan. “Hij moet zich onder het personeel hebben gevoegd en iets in de wijn hebben gedaan. Sommigen van de gasten gingen helemaal door het lint,“ verklaarde de hoteldirecteur. “Enkele gasten zeggen dat ze hallucineerden. Er zijn er zelfs die monsters uit het zwembad zagen kruipen. Een van hen is vervolgens gaan schieten, en in de algehele verwarring heeft de schobbejak kans gezien om mevrouw hier, te ontvoeren,“ voegde een politie-inspecteur er aan toe.

Dat gepalaver duurde bijna de hele nacht door. Pas tegen de morgen zocht ik mijn bed op, en sliep een gat in de dag. Vervolgens moest ik mij nog haasten om de veerboot naar het vasteland te halen. Samen met Jean-Paul en Patricia liep ik naar het haventje waar de boot op ons lag te wachten. Ineens zag ik Juliette met de wandelde sliert uit het hotel komen. Ze zwaaide naar mij. Jean-Paul keek mij eens aan, vervolgens naar Juliette en gaf mij een hand. Hij trok me naar zich toe en fluisterde in mijn oor: “Dat je Sylvia hebt laten gaan, kon ik al niet volgen kerel, maar dat je het nu ook nog met een travestiet aanlegt! Oh lala.” Hij knipoogde.

Eerder verschenen als Uitdaging van de maand 12-05-2015