Mijn moeder is vijfentachtig, woont nog zelfstandig maar schilt geen aardappelen meer. Ook sudderlapjes zult u er niet aantreffen.
Naast moeilijke cryptogrammen oplossen leest ze de Libelle al vijftig jaar en speelt patience. Ze kan goed alleen zijn zegt ze altijd, de buren krijgen een vriendelijk knikje. Twee tortels zitten al geduldig te wachten wanneer ze drie broodkruimels uit haar tafellakentje schudt en weten dat er een boterham voor hen achteraan komt. Voor mijn vrouw en mij is haar huisje een gewaardeerde plasplaats die we tijdens onze fietstochtjes graag inplannen. We wisten al dat ze veel post ontving van allerhande stichtingen voor goede doelen. Ze hield ervan om regelmatig iets over te maken en wij verschilden nogal eens van mening over de definitie van een goed doel.
Zoiets groeit gaande het proces en een ongenuanceerde opmerking van mij had mijn moeders beslissingen nogal beïnvloed;.
‘Als die wijven van die stichtingsdirecteuren weer eens nieuwe cabrio nodig hebben, dan sturen ze jou een folder met een stervend hondje erop’, zoiets vreselijks moet ik gezegd hebben en het werkte averechts.
Dwars als ze was had ze toch weer een bedrag overgemaakt, een van de vele, vreesden wij.

Bijna gedwongen door mijn moeders barmhartige gedrag bestudeerde ik de werkmethode van de stichtingen en kwam tot een verbluffende ontdekking. Deze agressievelingen probeerden gewoon een relatie op te bouwen met onze oudjes!
Naar je zou mogen verwachten ben je na een storting weer een jaar van ze af, alvorens je een nieuwe acceptgiro mag verwachten.
Oude vrouwtjes echter worden geconfronteerd met het tegendeel! Als ze een storting doen ontvangen ze direct weer een mail waarin ze bedankt worden voor de gulle gift. Maar dan is er iets vreselijks gebeurd. De operatiekamer van de dierenkliniek is bijvoorbeeld ingestort of afgebrand en nu kunnen zwerfhondjes niet langer worden behandeld tegen vreselijke aandoeningen.
Medelijdenwekkende foto’s ondersteunen de grote letters van de tekst met het verlossende bericht; als ze 1000 euro zou overmaken dan kan er een nieuwe operatiekamer worden ingericht…Een mislukte poging van ze in dit geval, zo dement was ze nog niet!

De beschrijving hierboven geeft weer hoe de werkmethode is. Daar waar wij zelden mailings ontvangen van goede doelenstichtingen, ontvangen ouderen met een goed pensioen er talloze. Altijd proberen ze een relatie op te bouwen met de senior, die dikwijls wordt opgezadeld met de calamiteiten binnen de stichting waarvoor een nieuwe bijdrage wordt gevraagd.
De kroon spande artsen zonder grenzen nog, geheel grenzeloos vroegen zij mijn moeder maar direct ál haar spaarcenten over te maken. De stichtingen zullen blijven mailen, mijn moeder ontvangt graag post en leest de zorgvuldig geprepareerde teksten en afbeeldingen, haar waardering komt tot uitdrukking in het bedrag dat ze invult op de acceptgiro.

Laatst echter zat mijn moeder een brief te schrijven naar de bewuste stichting van de operatiekamers.
De inhoud van de brief verraste mij bijzonder, vooral die ene zin;
“U heeft uw hand overspeeld, rijd maar een jaartje langer met uw cabrio en maakt u zelf 1000 euro over”.
Potverdrie, dat deed me goed, door mij ingegeven nog wel! Moest ik toch bijna, als toegewijde erfgenaam, nog de strijd gaan aanbinden met agressieve stichtingen!

Categorieën: Maatschappij

14 reacties

LouisP · 10 mei 2012 op 13:00

Schilt geen aardappelen meer, geen sudderlapjes. Drie broodkruimels. En speelt patience.
Goed pensioen, en wat zuinig. En toch die gulle giften. Ik begrijp ‘t, als toegewijde erfgenaam.

Ferrara · 10 mei 2012 op 13:09

Blijf ik toch zitten met de vraag hoe die stichtingen dat weten. Leeftijd, alleen en een goed pensioen.

Laat je moeder maar schuiven. 😉

pally · 10 mei 2012 op 14:45

Hij is leuk, Libelle, de ontknoping, maar je legt in je stuk ook een open zenuw bloot. Inderdaad, hoe komen ze aan die gegevens? 🙁

groet van pally

Fem · 10 mei 2012 op 15:19

Volgens mij is er een soort goededoelenlijst in omloop. Dat is net zoiets als het bel-me-niet-register, maar dan een bedel-me-wel-versie.Die adresbestanden gaan voor flink wat (gedoneerd)geld over de toonbank!

Mooi onderwerp…

Mien · 10 mei 2012 op 16:09

Nederland wordt alswaar grijzer. Een dankbare doelgroep die zich steeds uitbreidt.
Gemiddeld staat iedere Nederlmander zo’n 1500 keer geregistreerd in één of ander bestand.
Met dank aan de informatietechnologie.
Bij elkaar opgeteld, voeding voor sluwe handelaren.
Binnenkort zie ik ze al verschijnen. Assertiviteitstrainingen voor hoogbejaarden.
Gewoon om nee, te leren zeggen of in ieder geval goed na te denken.
Gelukkig is er nog familie in het land en bij sommige ouderen een gezond gevoel van argwaan.
Nooit te oud om te leren, maar hoedt u voor zwendelaars. Ze zijn van alle tijden.
Goede column Libelle, Stemt tot nadenken.

Mien

Meralixe · 10 mei 2012 op 16:49

Mooi opgebouwde column.
Vond hem misschien sympathiek omdat mijn moeder ook 85 jaar is en ook nog alleen haar plan trekt maar toch minder fel lijkt dan de uwe.
Het onderwerp dan, zeer gevoelige materie, nog net niet strafbaar.
Onlangs hoorde ik van een dergelijke organisatie dat 80 % van het bijeengescharrelde geld naar zogenaamde “werkingskosten” ging. U raad het al, de vrouw was de secretaresse van de directeur. Familiebedrijf? :hammer: :hammer:

Sagita · 11 mei 2012 op 00:39

Goed geschreven column met een onderwerp van: breek me de bek niet open. Behalve dat ik zelf door een grenzeloze arts onbeschoft ben bejegend omdat ik met het doneren was gestopt slaat de Alzheimerstichting alles. Die gaat bij alleenstaande nog thuiswonende dementerende patiënten langs en probeert ze te bewegen om een gedeelte van hun geld na hun dood aan hun stichting na te laten. En dat lukt dan ook nog!

sylvia1 · 11 mei 2012 op 08:01

Ik vind het meest intrigerende aan deze column eigenlijk je relatie met je moeder. Vooral die eerste alinea. De manier waarop je ons laat kennis maken met je moeder. De plaspauze als reden voor bezoek… ik lees ‘m nog een keer.

Libelle · 11 mei 2012 op 08:27

Mijn moeder kan rekenen op mij, ik maak haar goten schoon en repareer de drupkraan. “Je bent een schat, zegt ze dan”.

lisa-marie · 11 mei 2012 op 09:12

Hij is goed en hulde voor jouw moeder die dat schrijft aan de stichtingen.
Het is inderdaad een probleem en vraag mij af of deze mensen die dat doen voor die stichtingen wel weten wat ze de ouderen aan doen.
Hoop wel dat als ik later zo oud ben al een sterk pantser voor bedelmail en brieven en die zogenaamde relaties heb opgebouwd.
Werk er nu al aan.

Dees · 11 mei 2012 op 09:40

Helemaal top deze column. Bij een dame van 99 die ik kende, zag ik altijd post van uitvaartverzekeringen met teksten als: u wilt uw erfgenamen toch niet opzadelen met het regelen van uw zaken na uw dood? En de uitvaarder regelde dan alles voor een schappelijk prijsje van luttele duizenden euro’s.

Assgiergedrag. Petje af voor je moeder’s reactie, grappig en terecht!

Harrie · 11 mei 2012 op 11:18

Heftig en triest ook. Ik blijf dnek ik liever in de ruimte zweven als ik oud ben.

arta · 11 mei 2012 op 20:01

Ik had hetzelfde als Sylvia…
Pittige dame, jouw moeder, heerlijk! 😉

Libelle · 12 mei 2012 op 14:29

Bedankt allemaal, mijn moeder verdient het.

Geef een antwoord