In een nog niet zo ver verleden riep ik wel eens tegen mijn kinderen, ‘jongens, doe eens normaal!’ Sinds mijn jongens dat grappend of licht beschaamd naar mij begonnen te roepen, ben ik over ‘normaal doen’ gaan nadenken. Het is een vage nietszeggende poging tot opvoeden die zijn doel totaal Lees verder
Ik zag een mens en de mens zag mij. Hoe gaat het?, vroeg ik. Het gaat soms goed, zei de mens. Soms, vroeg ik? Ja, soms zei de mens. Doet de rest dan geen pijn? Nee, zei de mens. De rest kan me niet meer gestolen worden. Ik kan er Lees verder
Vanuit mijn stoel heb ik prima uitzicht op de vloer. Het is een houten van eik. Russische eik. En koud dat ie is. Niet geïsoleerd helaas, hoewel, hij ligt best centraal en los. Maar iedereen kan erop. Dat dan weer wel. Glad is ie ook. Zo glad als ijs en Lees verder
Gisteren stapte ik over op een middelgroot treinstation. Ik zag daar iets aandoenlijks, dat in mijn ogen ook prachtig was. Een klein meisje ging met haar moeder of verzorger klaarstaan voor de trein. Het was echt een heel klein meisje, ze zag eruit als drie of vier. Misschien was ze Lees verder
Onze voeten geschoeid betreden betegelde paden. Paden, klinkers als een lange rij van zwijzamen, eindeloos. Eindeloos zonder eindpunt aan de horizon. Een verte zonder haltes, mensen; de kijkers. Kijken naar links dan rechts om dwalend te staren. Staren naar de overkant waar niemand wacht. Wacht!, wellicht op iets dat nooit komt, dat er nu niet is. Niets in het landschap. Landschap van een ooit verdronken land. Achter wat?, met niets en niet aan te raken. Patronen en rituelen van alles en nog wat of wat van alles dat niet mag. Kom je even bij me liggen? Liggen en niets, maar dan ook niets te moeten.
