Als ik me ergens aan erger dan is het Robert Jensen wel. Naast ergernis voel ik ook medelijden opborrelen als ik hem langs zie komen op tv. Zo nu en dan blijf ik hangen om te kijken of zijn show beter word of dat hij nog steeds in zijn pubertijd is blijven hangen. Naast flauwe grappen en onsmakelijke beledigingen komen er tussendoor ook nog gasten bij hem op de bank.
Iedere zondag naar de kerk. Dat kán niet gezond zijn. Met z’n allen in zo’n koude, tochtige zaal vol verkouden bejaarden… Ik weet het niet. En ik zie wederom een aanwijzing, dat mijn vermoeden, dat frequent kerkbezoek ook tot een verhoogd risico op geestesziekten aanleiding kan geven, juist is. Die aanwijzing heet Henk Hagoort. Hij was eerst iets hoogs bij de EO, maar is tegenwoordig de grote baas van de Publieke Omroep. Henk is heel erg de kluts kwijt. Hij bepleit herinvoering van de omroepbijdrage.
Ik mag mijn boekje in de grootste boekhandel van de stad neerleggen. Om te verkopen.
Tot mijn verrassing reageert de baliemedewerker welwillend en gematigd enthousiast als ik naar die mogelijkheid informeer.
Ik moet er namelijk wat mee, met dat boekje. Het is een selectie van 60 van de leukste stukjes die ik de afgelopen anderhalf jaar geschreven heb.
Iedereen die het leest is laaiend, zelfs een vrouw die als gevolg van een gecompliceerde bevalling met concentratiestoornissen kampt, leest het in een adem uit.
Wat zou Marís daar nou van vinden, dat gefoezelefoes van haar man met dat energiesletje. We zien haar de oprijlaan van huize Bauer opdeinen.
En dat net terwijl we zoiets af gaan spreken als een bel-niet-aan-register.! Zij wél hoor, aanbellen!
Bij het woord ‘boekenbal’ denk ik aan Assepoester op die avond bij de prins, met haar door een fee gemaakte outfit. Wat moet het daar druk geweest zijn! En aan ‘La Valse’ van Ravel: wervelen, steeds sneller, steeds wilder, tot je er met z’n allen bij neervalt.
