De oliebollen zijn vroeg, dit jaar. In mijn geliefde Amsterdam exploiteert het Rheuma-fonds een aantal kramen. Ze hebben heel uitstekende oliebollen, heel wat soepeler dan de gewrichten in kwestie. Ik had wel zin in een bolletje, maar dat ging niet door. De oliebollenman stond somber te kijken. “Sinds er net iemand kwam vertellen dat de TROS een soapserie gaat maken over het hoempapa-orkest van André Rieu zakt mijn beslag steeds in.”
Vanavond zat ik zeer gezellig te eten bij mijn favoriete cateringbedrijfje, maar het smaakte me toch niet zo goed als anders. Hoe dat komt? Ik had net gehoord dat er een reality-soap komt over het naderende einde van BZN. Die wetenschap bleek fataal voor mijn anders zo prima eetlust.
Alle reclames geven een beeld van een perfecte wereld. Wat een openingszin! Dat is maar goed ook; want ik wil geen reclame voor een acne-product zien, gepromoot door Jack Spijkerman, of een afslankmiddel gepromoot door Robert Jensen. Het probleem bij commercials zit hem sinds kort echter niet alleen meer in de uitvoering, maar ook in de inhoud.
Zojuist heb ik een verhalenbundeltje gelezen over een onderwerp dat mij, en ook vele anderen fascineerd.
Het boekwerkje is pas verschenen, en ik denk na het lezen ervan alleen maar… waarom ben ik daar zelf niet op gekomen?
De verhalen zijn (merendeels) zo van het Internet te halen en te vertalen.
Op zoek naar verlichting in de donkere dagen wil ik ’s avonds lekker op de bank ploffen om televisie te kijken maar ik kan mijn afstandsbediening nergens vinden. Nadat ik deze bij de stereo vandaan haal, schep ik het licht. Slaafs volgt het toestel mijn aanwijzingen. Als gevolg van de horizontale programmering wijs ik goddeloos reclame na reclame af. Maar wie heeft wie nu werkelijk in de hand?
