We zouden elkaar meteen bespringen, zelfs de details hadden we besproken. En eindelijk, daar waren ze dan. Haar dochtertje van drie wilde per se zelf uit de taxi stappen, ze nam de tijd. ‘Geef Pierre eens een handje Louise, zei Claire, maar ze draaide zich om, alsof ze de chauffeur en de koffer aardiger vond. ‘Dan zal ik het maar doen’, Claire tracteerde me op vier zoenen, geheel overeenkomstig de gewoonte, daar boven in Bretagne.
“Met Sofie.”
“Hé, lekker ding. Zullen we vanavond een filmpje kijken bij mij?”
“Mijn ja is voor die film, ik dacht dat je het nooit zou vragen en mijn nee is voor de plaats. Mijn bank is groter.”
“Oké dan, bij jou. Heb je voorkeur voor een film?”
“Tuurlijk. Wat heb je zoal liggen?”
Juist toen ik terugkeerde van de kampwinkel,kon ik nog net meemaken hoe het jonge stel met opspattend grint en met een loeiende motor van hun dikke BMW,de dubbel-assige caravan van zijn staanplaats sleurde en vertrok.
Het is hartje zomer en ik lig stil te wachten totdat iemand mij neemt. Voordat het gebeurt ben ik al twintig keer betast. Werkelijk waar, gênant gewoon. Men kan niet kiezen tussen mij en de rest. Dat snap ik best. De klant wil waar voor zijn geld. Hij wil kunnen kiezen. De één valt voor een slanke lijn, de ander voor een gladde huid. Het zijn net kinderen. Ze kunnen toch ook kijken met hun ogen in plaats van met hun handen? Aha, de keuze valt op mij. Eindelijk.
Er werken veel Polen bij mij op het werk, net als bij zoveel werkgevers in Nederland. Waar de meeste vrouwen toch blond zijn met blauwe ogen, heb je toch ook brunettes. Hoewel ik niet op blond val, is een blonde vrouw samen met een brunette toch een lust voor het oog.
