De uitwerking van de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West verloopt erg traag. Na wat gesprekken met de coördinerend wethouder Helmond West en gemeenteambtenaren was er aanvankelijk hoop gecreëerd op een wat vlottere aanpak en betere communicatie van zaken. Het blijken maar weer eens harde lessen. Het geduld wordt weeral eens op de proef gesteld. En weer wordt duidelijk dat het de gemeente is die de maat bepaald.
“Zó kun je toch niet gaan werken? Je bent hartstikke ziek! En ik ook, ik ga me gewoon ziekmelden hoor, vandaag.” Monique zit rechtop in bed en kijkt met verbazing naar haar man die kreunend zijn sokken aan het aantrekken is. “Ziek zijn is voor watjes. Bij ons is nooit iemand ziek,” antwoordt Michael. “Weet je hoeveel geld dat kost, als mijn truck de hele week binnenblijft?”
Ik kijk m´n notities van een jaar geleden nog eens na. Iemand stelde voor om over mijn ervaringen met het al of niet tijdelijk afzweren van de drank te schrijven. Een never ending story, of zoiets.
4 november 2010. Nog 18 weken en een paar dagen van dit pokke Engelse weer. Ik kan de zee nu al ruiken, het zeewier en de geuren van de vele kroegjes aan het strand.
Goedgehumeurd stapt Michael in zijn Scania. Hij vindt het elke keer weer een prachtig gezicht als zijn bolide zo glanzend staat te wachten. Hij maakt eerst zijn bed op, dat zich achter de chauffeursstoel en de bijrijderstoel bevindt. In de piepkleine kastjes zet hij de boodschappen die Monique zaterdag voor hem heeft meegenomen. Binnen nog even zijn papieren gaan regelen, dan kan hij op weg. Sjaak zit ook al binnen, en de mannen drinken samen een vroeg bakje koffie. Het is maandagochtend kwart voor zes en een mooie week ligt weer voor hen.
