Wie weet wordt het toch nog wat tussen Bridget en mij. Haar chaperonne komt op bezoek. Niet bij mij persoonlijk, maar wel in de buurt. Een paar keer per jaar lapt het winkelcentrum in mijn woonwijk de dag des heren aan de laars. Het belooft weer een heel spektakel te worden, maar daar gaat het me niet om.
Het valt me op dat ook sexsymbolen en andere schoonheden tobben met de liefde. Bridget is niet de enige. Wie Prive en Shownieuws een beetje volgt, kan zo een rijtje kanjers opsommen dat van het ene relatiedebacle in de andere partnertwist rolt. Het zijn niet de minsten onder het vrouwelijk schoon.
De erotische spanning gaat er maar niet af. Het blijft tintelen tussen Bridget en mij. Al is dat helaas eenzijdig en virtueel. Ik zou zo graag moeten bekennen dat we het maar niet laten kunnen; dat ze m’n wegkwijnende hormonen een geweldige oppepper heeft gegeven; dat de spermazoompjes weer staan te trappelen van ongeduld en ik ze om de haverklap op de meest bizarre plekken de vrije loop moet laten.
Bridget en ik hebben steeds meer gemeen. Op allerlei terreinen kunnen we elkaar vinden. Onze geestverwantschap beperkt zich niet tot de Stichting Meet Kate. We delen met een beetje fantasie ook sexuele voorkeuren. Nou ja, voorkeur is een groot woord. Het gaat meer om dezelfde ervaringen.
Alles lijkt op z’n plaats te vallen. Het kan ook een grote wirwar van droom en werkelijkheid zijn. Wie weet raak ik zo verstrikt in m’n fantasie dat ik de greep op de wereld verlies. Voor altijd verloren in het doolhof van m’n verbeelding. Het zou me niet verbazen. Want soms heb ik het idee dat het allemaal niet echt is wat ik meemaak; alsof ik in een verhaal leef.
