Ik durf te wedden dat de meeste mensen nooit hebben nagedacht over de gevolgen van leven zonder rijbewijs. Ik zeker niet. Je voelt je alsof je overreden bent door een sneltrein. Alleen na een paar dagen begin je te zien hoe moeilijk het leven is zonder eigen transport.
Groots en meeslepend leven heeft iets van een cliche. Wie wil dat nou niet? Groots en meeslepend wil ik leven; ja o heer geef mij de kracht om er alles uit te halen wat er in zit. Het is als een mantra. Als je het maar vaak genoeg herhaalt, wordt het je diepste wens. Al moet je het uit je tenen halen, misschien moet je er zelfs wel voor op je tenen lopen, maar alles overtreffend zal het zijn; nee, moet het zijn. Voor minder doe ik het niet.
Het zal er nu toch van moeten komen. Ik moet met de billen bloot. Het moet afgelopen zijn met al dat versluierende wollige taalgebruik. Ik kan er geen doekjes meer om winden. Hoezeer het me ook met schaamte vervult, ik kan er niet langer om heen.
Hoever kan ik gaan in het volgen van Bridget? Tot stalken wil ik mij niet verlagen. Er blijven ook in de virtuele wereld grenzen. Al kan ik zonder haar ooit te spreken of zelfs maar in levende lijve te zien veel over haar te weten komen. Aan interviews, losse uitspraken, foto’s en zelfs filmpjes geen gebrek.
Alles is vastgelegd op het wereldwijde web.
Eens gezegd blijft voor altijd gesproken en eenmaal blootgegeven is nooit meer te bedekken. Het internet is onverbiddelijk.
Bridget en ik zijn op de verkeerde voet begonnen. Waar ik het lef vandaan heb gehaald om te denken een kans te maken, is mij op dit moment jammerlijk ontschoten. Ik verwacht overigens niet dat ik haar met mijn avances voor het fraaie hoofd heb gestoten of op de lieflijke tenen heb getrapt. Ze is met zo’n wulps gegoten lichaam waarschijnlijk wel het een en ander aan ongewenste intimiteiten gewend. Het kan, zo zal de toekomst uitwijzen, nog allemaal veel erger. Maar dit is van later zorg en staat nu nog in de sterren geschreven.
