Het lijkt, nee het is, één van de meest wrede manieren om degene met wie je alles hebt gedeeld hardhandig uit je leven te snijden. Uitgerekend hij kon het weten: hij wist als geen ander hoe het voelt als iemand zich na een paar maanden lief en leed plotseling gedraagt alsof ze een vage kennis is uit een ver verleden.
Eline zit in de trein. Haar hoofd doet pijn en haar keel is droog. Ze staart naar buiten. Weilanden, bossen, flatgebouwen en schuurtjes schieten in het donker voorbij. Ze glijden schimmig langs haar heen. Den Bosch wordt al omgeroepen. Ze zou nog uren zo willen zitten, in de trein. Onderweg van het een naar het ander. Een stukje niemandsland.
Haar telefoon gaat drie keer over, dan neemt Jan al op.
‘Jan.’
‘Jan! Met Eline.’ Stilte. ‘Van de Ardennen.’
Het is nog steeds stil aan de andere kant van de lijn. Eline realiseert zich hoe dom het op hem moet overkomen dat ze zo ineens belt.
‘Dus Jan is architect? En hij woont hier in Amsterdam.’ Eline neemt deze nieuwe informatie in zich op. ‘Stond er ook ergens iets over zijn vrouw?’ vraagt ze haar vriendin. ‘Poeh. Daar vraag je me wat. Volgens mij heb ik niets over haar gelezen’, zegt Suzanne. ‘Maar nu je zijn naam weet kun je zelf eens googlen.’
In de Intercity smst ze Suzanne: ‘ben onderweg, geen vertraging. Zie je zo! Eline’. Al snel krijgt ze een berichtje terug. Suzanne is al op het station en zit aan de koffie. In Amsterdam blijkt haar vriendin een route te hebben geprint voor een wandeling. Eline had daar helemaal niet aan gedacht, maar vindt het wel een goed idee om samen te gaan wandelen. Ze nemen snel de metro die hen uit de binnenstad, naar het startpunt van de wandelroute voert.
