Eline zit in de trein. Haar hoofd doet pijn en haar keel is droog. Ze staart naar buiten. Weilanden, bossen, flatgebouwen en schuurtjes schieten in het donker voorbij. Ze glijden schimmig langs haar heen. Den Bosch wordt al omgeroepen. Ze zou nog uren zo willen zitten, in de trein. Onderweg van het een naar het ander. Een stukje niemandsland. Ze kijkt op haar horloge. Tien uur. Ze pakt haar mobiel en herleest de smsberichtjes van die dag.

[i]18.10 Eline, hoe laat kom je thuis? Had je eigenlijk al verwacht. Groetjes van je moeder

18.43 Wat een vreselijk ongeluk! Ik vond het al vreemd dat ik niks van je hoorde, zorg wel voor Sen en Brecht, maak je niet druk. Jij hebt nu andere dingen aan je hoofd.

19.25 Hé lien suus moet nog blijven maar arts heeft verzekerd dat er geen blijvende schade is bedankt voor alle hulp vandaag ik hou je op de hoogte gr toon

20.39 Voicemail. U heeft 1 nieuw bericht van: ‘JAN’. Bel 1233.

21.24 Hey Eline!! Hoe gaat het met je vriendin? En met jou? Je overviel me wel met je telefoontje. Zat juist te werken. Heb een groot project dat ook in het weekend doorgaat. Ben vandaag jarig maar denk aan je. Bel me even. x Jan[/i]

In Den Bosch stapt een oude man de intercity in. De coupé is nagenoeg leeg, dus hij had een stille, snelle entree kunnen maken. Maar hij blijft opvallend in het gangpad staan, buigt tot zijn gezicht voor Eline hangt, en vraagt: “Waar gaat deze trein naartoe?”. Afwezig geeft Eline antwoord, zonder glimlach. Het kost haar ditmaal geen enkele moeite om onbeleefd te zijn. De oude man is de koelte waarschijnlijk ontgaan want hij begint meteen een gesprek.

“Ik heb bij de trein gewerkt”, zegt hij. Eline ruikt een alcoholdamp. En ze was al misselijk door de felle hoofdpijn. Ze draait haar hoofd naar het raam en kijkt strak naar buiten. Maar de boodschap komt niet over. Hoewel de treincoupé verder leeg is, maakt de man aanstalten om tegenover haar te gaan zitten. Onhandig neemt hij plaats. Zijn knie stoot hard tegen die van Eline.
“Woon jij hier?”
Eline kijkt op.
“Nee. Ik moet er het volgende station uit.”
Zijn smalle, rimpelige gezicht is rood en pafferig. De kleine ogen liggen diep. Hij glimlacht maar Eline vindt hem niet vriendelijk. Hij praat en praat maar door. Over zijn leven, waar hij heeft gewoond, op welke bedrijven hij heeft gewerkt.‘Op een dag ben ik zelf ook oud en eenzaam. Met een onbegrensde behoefte om tegen iedereen aan te praten’, denkt Eline.

Haar mobiel gaat. Het is Jan. Ze neemt hem deze keer aan. De oude man stopt nu wel met praten.
‘Hé Eline. Hoe gaat het? Ben je nog in Amsterdam?’
‘Nee, ik zit in de trein, ben bijna thuis.’ Haar stem klinkt mat. Vermoeid.
‘Maar meisje wat klink je down. Hoe komt het? Je was zo heerlijk vrolijk in de Ardennen. Kop op meid. Er zijn al zoveel chagrijnige mensen in de wereld. Daar doe jij toch niet aan mee. Jij niet. Leuk dat je me had gebeld. Ik ben vandaag jarig. En ik heb juist een nieuwe foto op mijn site gezet. Speciaal voor jou. Omdat ik je zo bijzonder vind. Hebben we samen ons eigen feestje.’
Traag haalt Eline de mobiel van haar oor. Ze kijkt een paar seconden naar het scherm. JAN staat er. Ze legt de mobiel opnieuw tegen haar oor en zegt: ‘Proficiat’. Dan verbreekt ze de verbinding.
De oude man tegenover haar fronst geamuseerd zijn wenkbrauwen. Hij opent zijn mond maar Eline is hem voor. Abrupt staat ze op en loopt de coupé uit. Gedachteloos dwaalt ze door de nagenoeg lege trein. ‘Eindhoven’ wordt omgeroepen.

Eline opent de deuren en springt het perron op. Ze heeft plots haast. Ze wil bij haar kinderen zijn. Thuis. Ze rent de trappen af en passeert een zwerver. Ze ziet hem niet. Ook buiten ziet ze niet de taxi die juist optrekt met twee klanten op de achterbank. Ze steekt zomaar over.
‘Ze kwam uit het niets’ zou de taxichauffeur later verklaren tegen de agent.
Eline is dan al met de ambulance naar het Catharina ziekenhuis gebracht.


10 reacties

Yfs · 2 september 2012 op 13:25

Ik kan het bijna niet bevatten, dat woordje (slot) achter Eline 10. Ik was er nog niet klaar voor en heb beduusd de laatste alinea gelezen.
Een prachtige serie Sylvia, waanzinnig mooi geschreven… ik ben er volledig van ín de ban’ geweest! :wave: :wave:

Meralixe · 2 september 2012 op 13:58

Zo, de cirkel is rond.
Enerzijds heb je ons met zijn allen al die tijd in de ban gehouden en dat is een verdienste waarop je terecht fier mag zijn. Proficiat!!!
Anderzijds toont het verhaal nog enkele leegten en zijn er nog enkele aanzetten, voornamelijk uit deel één, onvoldoende uitgewerkt. Dit vind waarschijnlijk zijn oorsprong in het gegeven dat een nog langer verhaal herwerkt is tot deze tien afleveringen waaraan wij hebben mogen deelnemen.
Grootste les voor mij was het bewijs dat, en dan ga ik wel een stapje verder, het schrijven van een BOEK, een aards moeilijke onderneming is waarbij men moet vertrekken vanuit een goed gestructureerd plan en men zich daar van begin tot einde moet aan houden.
Het tempo van vertellen, onder meer wie verteld, de al dan niet belangrijkheid van de gebeurtenissen en nog meer factoren zorgen voor de kwaliteit van het schrijven.
Laat me toe mee te geven dat er vanuit dit standpunt vele fouten gemaakt zijn bij dit verhaal.
De grootste fout zat hem waarschijnlijk zoals reeds gezegd in het herwerken naar die columns. Maar, door het verspreiden van al dat leesvoer over deze tien afleveringen die meteen ook hevig bekritiseerd werden kregen we op column x een aangenaam spel waar ik bijzonder graag heb aan deelgenomen. Voor herhaling vatbaar!!!

Groet van Meralixe!!! :pint: :wave: :wave: :wave:

SIMBA · 2 september 2012 op 14:01

Ik moet morgen toch in het Catharina ziekenhuis zijn, ik ga Eline even opzoeken…..want ik wil niet dat het zo eindigt!
Mooie serie Sylvia!

arta · 2 september 2012 op 16:54

Sylvia, ik heb zojuist alle delen achter elkaar gelezen en wil je mijn complimenten geven over de enorm goede opzet van dit complete verhaal.
Echt heel goed geschreven, je leest dat er veel aandacht aan de verhaallijn is gegeven, maar dat einde, hè? Dat einde vraagt echt om meer! 😉

pally · 2 september 2012 op 19:38

Hè, ik heb genoten van dit vervolgverhaal, Syl! Heerlijk dat je Eline lik op stuk laat geven. Maarre, is ze nou bijna dood of alleen een beetje angereden? Dat spookt nog in mijn hoofd rond… 🙁
en ook die vrouw van Jan, die er wel maar toch niet was,
groet van pally

lisa-marie · 3 september 2012 op 08:39

Zit helemaal mee te leven met eline.
Een heftig einde die toch ook weer mogelijkheden bied.
Ik heb echt genoten van deze vervolgserie die je knap heb geschreven, de aandacht en spanning heb vastgehouden.
Het staat als een huis :wave:

Sagita · 3 september 2012 op 09:58

Heel mooie en realistische scene met de naar alcohol ruikende man in de trein!
Mooi verhaal met vaak onverwachte wendingen, die het spannend houden. En nu dan een heel plotseling einde ook op een manier die je niet voorziet. Verrassend!
Ja natuurlijk (Meralixe) we kennen niet het hele verhaal en er kan nog genoeg aan geslepen worden, neemt niet weg dat ik het een knappe prestatie vind!
groet Sa!

agapo · 3 september 2012 op 14:36

Heel goed geschreven, spannend tot het einde, alleen was Jan beter onder die taxi gelopen…. de eikel!Nu blijf je hopen dat er nog een nummer elf komt.
agapo :toeter:

sylvia1 · 4 september 2012 op 13:54

Heel veel dank allemaal. Voor lezen, geduld hebben, reageren. Het was nieuw, spannend en intensief ook, zo’n vervolgverhaal. Maar mede door de reacties, heel graag gedaan.
Ooit hoop ik hier te kunnen berichten dat de grote Eline ook klaar is. Heb er nu in ieder geval weer nieuwe energie en inspiratie voor! Bedankt! 🙂

Mien · 4 september 2012 op 17:19

Een mooi dekalog Sylvia.
Graag gelezen.

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder