Zodra Eline met haar kinderen thuis komt in haar flat in Eindhoven gaat de telefoon. Het is haar moeder, die wil weten hoe hun weekje in de Ardennen is geweest. En of het goed is als ze even op bezoek komen. Eline reageert kortaf dat ze het druk heeft, maar haar moeder stoort zich daar niet aan, ze is er over een uurtje, dan helpt ze haar wel.
Na het open veld volgt een dichter bos. Hoe laat zou het eigenlijk zijn? Eline kijkt naar haar pols maar ze heeft haar horloge niet om. Ze heeft werkelijk geen idee, het zou een uur kunnen zijn, maar als ze al twee uur op ‘spooktocht’ zijn zou ze er ook niet van opkijken. Plotseling stormt er iets door de struiken, vlak langs de groep. Het is donker maar de struiken zwiepen duidelijk op en neer en er is een luid geknor hoorbaar. Eline slaakt van schrik een gil. Jan pakt haar even bij de schouder. Haar hart klopt in haar keel.
Er staat koffie klaar in de serre voor de vakantiegangers. Eline gaat aan het tafeltje met het schaaltje koekjes zitten. De eigenaar van de vakantieboerderij, Joop, blijft staan. Met een strak gezicht kijkt hij Brecht en Sen één voor één aan. ‘Durven jullie mee te gaan op spooktocht?’ Sen knikt bedachtzaam. Brecht pakt angstig de hand van Eline vast.
‘Als je niet durft, moet je het nu zeggen. Ik neem geen bange kinderen mee, daar heb ik niets aan,’ zegt hij streng.
Zondag wandelen Eline, Sen en Brecht naar de waterval. Op maandag bezoeken ze een kleine dierentuin en op dinsdag verdwalen ze in een maïsdoolhof. De tijd vliegt om, vrijdag moeten we alweer naar huis, beseft Eline terwijl ze Sen en Brecht woensdagavond in bed legt.
Traag sjokt het paard met zwiepende staart het schuurtje in, de tanden malend op een paar grassprietjes. Eline staart naar hem vanuit haar keukenraam, een warme mok koffie tussen haar handen geklemd. Ze zucht. Het is tijd om de kinderen van school te halen. Ze zet haar lege koffiemok op het aanrecht naast de ochtendkrant, met op de voorpagina een maatschappijkritisch artikel over haar generatie. Een generatie, zo luidt het commentaar, die niets anders nastreeft dan geluk. Geluk van het verkeerde soort. Vluchtig geluk, oppervlakkig geluk.
