Traag sjokt het paard met zwiepende staart het schuurtje in, de tanden malend op een paar grassprietjes. Eline staart naar hem vanuit haar keukenraam, een warme mok koffie tussen haar handen geklemd. Ze zucht. Het is tijd om de kinderen van school te halen. Ze zet haar lege koffiemok op het aanrecht naast de ochtendkrant, met op de voorpagina een maatschappijkritisch artikel over haar generatie. Een generatie, zo luidt het commentaar, die niets anders nastreeft dan geluk. Geluk van het verkeerde soort. Vluchtig geluk, oppervlakkig geluk. Eline heeft een hekel aan wachten op het schoolplein. Als ze om twee minuten over half 3 aan school staat prikt de zon in haar ogen. Een architectonische fout, om een schoolgebouw zo neer te zetten dat je in de zon moet kijken om je kroost uit school te zien komen. Ze zet haar hand als klepje boven haar ogen. Daar druppelt een eerste groepje kinderen het schoolplein op. Eline herkent enkele klasgenootjes van Sen voordat ze haar eigen zoon ziet. Daar is hij, in zijn nieuwe blauwwitte jas. Zoals altijd ziet hij haar niet, loopt druk kletsend met een klasgenootje de verkeerde kant op. Het jasje staat hem leuk. Trots loopt ze naar hem toe.
‘Hé Sen, hier ben ik!`
Hij kijkt op en lacht als hij haar ziet. Met een flinke knuffel en een kus op zijn zoute haren vraagt ze ‘Hoe was het op school? Je hebt nu lekker vakantie! Heb je je zusje ook gezien? Ah, daar komt onze kleine madam.’
Hoewel, klein? Ze is de jongste, dus de eeuwige kleinste, maar kijk nu toch hoe dapper haar meisje uit de kleutergroep komt lopen, een tekening in haar hand geklemd. En weer is ze een sprong ouder.

‘Mam, gaan we morgen op vakantie?’ vraagt Sen.
‘Ja jongen, morgen vertrekken we. Heb je er zin in?’ Eline probeert de zenuwen in haar stem te onderdrukken. Ze vindt het eng, de eerste vakantie zonder hun vader. Ze moet het doen, ze wil het ook doen. Ze heeft een appartement geboekt in de Ardennen, een gedeelte van een vakantieboerderij. Een vriendin had het haar getipt. Het appartement is heel eenvoudig maar daardoor ook lekker goedkoop, niet onbelangrijk nu ze er alleen voor staat. Ze wil het liefst blijven tekenen, niet gedwongen worden om daarnaast nog een baan te nemen. Tot nu toe gaat het goed, ze komen rond.

Het is zaterdagochtend. Eline tilt de laatste tas in de kofferruimte van haar auto. Ze is misselijk. Haar lijf protesteert bij het idee dat ze straks vertrekt. Terwijl het maar een paar uur rijden is naar de Ardennen. En ze maar een week weg gaan. Die gedachten helpen niet, ze wordt van binnen niet rustig. Brecht en Sen zitten al op de achterbank klaar. Een beetje provisorisch heeft ze een rugzakje aan de achterkant van de passagiersstoel bevestigd, waarin ze knutselboekjes, potloden en wat kleiner speelgoed heeft gestopt. Voor onderweg. Bo is gisteravond nog door haar vader opgehaald. Opvallend vaak heeft ze vanochtend al gedacht dat ze haar hond nog moest uitlaten.
‘Nou dame en heer, we gaan op vakantie. Hebben jullie er zin in?’
‘Jaa!’ klinkt het enthousiast.
‘Mooi. Daar gaan we.’
Eenmaal op de weg laat ze bij de eerste kruising al de auto afslaan. Geschrokken kijkt ze via het spiegeltje of er auto’s achter haar staan. Gelukkig niet. Op de achterbank zitten haar dochter en zoon in hun boeken te kleuren. Ze hebben niets in de gaten, voor hen is deze vakantie één groot avontuur. Voor haar toch eigenlijk ook. Plots voelt ze zich trots. Trots op hun drieën, trots op haarzelf. Resoluut start ze de auto opnieuw en geeft een flinke dot gas. Ze zet de radio harder en zingt luidkeels mee. Ze zingt de zenuwen kwijt, de Ardennen tegemoet.


13 reacties

Avatar

Libelle · 31 juli 2012 op 07:55

De ‘sprongetjes’ van de kinderen. De voorbereiding op de vakantie en de zenuwen bij het begin van de reis. Wanneer zijn we er? Wanneer begint het avontuur dat al aangebroken is? ‘Ze zingt de zenuwen kwijt’, mooiste zin.

Avatar

SIMBA · 31 juli 2012 op 08:27

Je hebt mijn aandacht na dit tweede deel helemaal te pakken!

Avatar

Mien · 31 juli 2012 op 08:57

… ik heb een tante in Marokko en die …
… hiep hoi …

Zie alweer uit naar het vervolg.
Naar [b][url=http://www.bureaudepresseagro.com/wp-content/uploads/2011/01/croque-monsieurBD.jpg]croque monsieurs[/url][/b], [b][url=http://users.telenet.be/sanozedelgem/Afbeeldingen/brood1.jpg]broodjes smos[/url][/b] en andere zaken.

Mien [b][url=http://www.kips.nl/uploads/pics/ardenner-pate-def.png]Paté[/url][/b]

Avatar

Meralixe · 31 juli 2012 op 10:00

Eerste opmerking, ik, Meralixe, ben geen boekenlezer.

Misschien lag het daar aan dat ik bij dit tweede deel toch even diende terug te grijpen naar het eerste deel om dan na het tweede deel nogmaals bestuderend gelezen te hebben, eindelijk enige duidelijkheid te verkrijgen.(ik wist ook niet dat Brecht een meisjesnaam is)

Na “Voor onderweg” een witregel zou ook duidelijker aangegeven hebben dat er een ander onderwerp met de hond en de vader van Eline kwam.

Laat u echter niet ontmoedigen door mijn “gezaag.” Ik ben nog steeds razend nieuwsgierig naar het verdere verloop daar dat “alleenstaande” en Eline haar plaats in het ziekenhuis (deel 1) natuurlijk vragen oproept. Op naar deel 3 !!! :toeter:

Avatar

Nachtzuster · 31 juli 2012 op 11:06

Leest fijn weg en smaakt naar meer. Knap, een vervolgverhaal.

Avatar

Ferrara · 31 juli 2012 op 12:12

Ook ik heb deel 1 herlezen om de draad op te pakken. Bij mij is het gissen al begonnen. In een boek lees je dan snel door, nu moet ik wachten…

Succes met deze uitdaging. Aan je lezers hier zal het niet liggen, denk ik.

Avatar

sylvia1 · 31 juli 2012 op 12:20

Dankje voor de reacties en het zorgvuldige lezen (Meralixe!) – het is erg boeiend om nu ‘live’ te zien hoe het gelezen wordt. Deel 3 is ingestuurd…

Avatar

pally · 31 juli 2012 op 12:33

Mooi tweede deel met gedoseerde spanning, Syl, dat leest lekker.

groet van pally

Avatar

Dees · 1 augustus 2012 op 10:15

Hier kreeg jij misschien wat meer de vaart te pakken dan in deel 1, ik als lezer krijg zeker meer de vaart te pakken. Dit is concreter, de spanning / het mysterie minder expliciet benoemd. Even het stukje bevrijding van Eline aan het einde is prettig, ook voor de lezer.

Kritisch puntje:

[quote]Een generatie, zo luidt het commentaar, die niets anders nastreeft dan geluk. Geluk van het verkeerde soort. Vluchtig geluk, oppervlakkig geluk. [/quote]

Dit lijkt verdwaald. Eén gedachte van Eline erbij en het heeft een functie. Ook als voorbode (zou immers ook kunnen) is het naar mijn smaak te ‘los’ en vergeetbaar.

Avatar

Sagita · 1 augustus 2012 op 11:36

In Eline (1) ligt ze in een ziekenhuisbed. Nu in de voorbereidingen van een vakantie. Ik had dus ook even hé! Je verhaal zit duidelijk in de opbouwfase en veel vragen wachten nog op een antwoord. Dus een beetje geduld Sagita! Ik blijf nieuwsgierig naar hoe e.e.a. zich verder ontwikkeld. Een paar kleine dingen als het mag: koffie is meestal warm. Voor de tweede koffiemok een ander woord. ‘maatschappijkritisch’ schrappen. Je geeft hiermee teveel een eigen politiek oordeel, artikel over generatie zegt genoeg. Op naar Eline 3.

Avatar

arta · 1 augustus 2012 op 13:43

Ik ben heel benieuwd naar het vervolg, de opbouw die je in deze eerste twee delen zorgvuldig neerzet belooft veel goeds!

Avatar

Mup · 1 augustus 2012 op 20:02

Juist alle vragen die je oproept wil k beantwoord hebben, snap daarom de reacties van andere wel en hun teruglezen. Wel een boek dat ik zou willen!

En weer is ze een sprong ouder, prachtige omschrijving.

Groet Mup

Avatar

Harrie · 2 augustus 2012 op 10:15

Je houd de lezer geboeid. Dat is wat telt in een vervolgverhaal. Grappig hoe iedereen hier zijn uitleg bij geeft. Doe er je voordeel mee.

Geef een antwoord