Waar ging het precies fout? De vraag draait rondjes in mijn hoofd. Een onzinnige vraag, dat weet ik wel. En toch, het is het enige waar ik aan denk en tijd om te denken heb ik volop. Ik lig noodgedwongen op mijn rug in een ziekenhuisbed.
Het is erg koud voor de tijd van het jaar. Niet bepaald het goede tijdstip om weer aan de lijn te doen. Het lijf heeft nog veel te veel nood aan koolhydraten. Eigenlijk zou het mij geen bal moeten schelen, die lijn. Er worstelen wel meerdere mensen met dat ding.
“Bestemming bereikt” klonk het plotsklaps van boven het dashboard.
Django had deze woorden schijnbaar begrepen, want hij ging meteen rechtop zitten en begon spontaan te hijgen.
Door een overvloed aan energie blijf ik onze bezorgmanager steeds lastig vallen en aan zijn hoofd zeuren om extra wijken te mogen lopen.
Maar laatst had hij een oplossing bedacht. Geef Inge een keer een wijk ver van huis, in de rimboe van de duinen. Kan ze zich uitkuren en is ze even rustig.
Oeps. Zover ben ik nog nooit van huis geweest.
Om post te bezorgen dan.
Maar ik zal het doen ook, al moet ik er kruipend heen.
Gerrit keek achterom en zag hoe Django breeduit lag te slapen. Het massieve lichaam van de bouvier lag verspreid over de achterbank van de auto. Slapen was een van Django’s lievelingsbezigheden en tijdens de lange rit naar hun nieuwe woonland Hongarije, had hij zijn uren gevuld met slapen.
