Half struikelend kwam Jasmijn het terras oplopen en probeerde alle indrukken te verwerken. Ze was sprakeloos. Een jacht, een stralende tiener en een gladgeschoren man in een smaakvolle outfit? Ze moest even gaan zitten om van de schrik te bekomen. Bob en Céline boden meteen hun hulp aan, die ze dankbaar accepteerde. En zo werd ze even later bediend op haar eigen terras. Hier zou ze zomaar aan kunnen wennen. Langzaam begon ze zich een beetje te ontspannen.
Jasmijn begreep er niets van. Hij had haar verteld dat hij ongebonden was en al heel lang geen relatie had gehad. Natuurlijk was ze blij met deze tweede kans, maar wie was degene die bij hem hoorde?
De reactie was zo kort en helemaal niet zijn stijl. Zou die ander dit bericht hebben gestuurd?
Ze besloot rond middernacht om toch iets terug te schrijven. Ze deed anders geen oog dicht. Ook zij hield het kort en typte: “Ik wil jullie graag uitnodigen voor de thee bij mij op het terras. Morgenmiddag rond drie uur?” Ze sloot af met haar postcode en huisnummer. Binnen een minuut kreeg ze antwoord: ”We zullen er zijn. Tot morgen.”
’We moete ons gedeisd houwe, die opgewaaide sneeuw is link’ sprak Gerrit tegen zichzelf, het stuur van zijn oude BMW uit de 5 serie tot moes knijpend. Toos zat onderuitgezakt naast hem. Ze had haar schoenen al uren geleden uitgetrokken. De zachte wollen sokken hielden haar voeten, die ze af en toe tegen het dashboard plantte om haar beenkrampen te verminderen, meer dan warm. De weg was haast niet meer zichtbaar door de voortdurend opwaaiende sneeuw.
Bob snapte niet wat er was misgegaan. Hun ontmoeting was weliswaar kort geweest, maar ze had op hem een onuitwisbare indruk gemaakt. Diezelfde avond ging hij via internet op zoek naar informatie, ontdekte haar blog en las haar dagboekverhalen met stijgende bewondering. Hij vond Jasmijn een geweldig sterke vrouw. Zijn mailtjes bleven echter onbeantwoord en kwamen sinds enkele dagen zelfs als onbestelbaar retour. Blijkbaar wilde zij niets meer met hem te maken hebben. Wat had hij fout gedaan?
Laatst dacht ik een keer handig te zijn door dingen te combineren. Ik moest medicijnen halen bij de apotheek. Deze was een straatje verwijderd van mijn postwijk, en omdat de posttijd nog lang niet op was, besloot ik deze omweg te maken, mijn arm vol post. Er waren maar twee wachtenden voor me.
