Waar ging het precies fout? De vraag draait rondjes in mijn hoofd. Een onzinnige vraag, dat weet ik wel. En toch, het is het enige waar ik aan denk en tijd om te denken heb ik volop. Ik lig noodgedwongen op mijn rug in een ziekenhuisbed. Mijn lichaam moet herstellen maar voor mij is het plaatsen van herinneringen nog belangrijker. Ik wil ze herkauwen, opnieuw en opnieuw afspelen en analyseren. Analyseren, is dat het juiste woord? Ik geloof graag van wel want al zijn het mijn eigen herinneringen, ik kan afstand nemen en kritisch kijken.

De herinneringen zijn niet zo oud. Dat is een probleem, weet ik. Voor een goede afstand heb je ook tijd nodig. Ik heb nooit begrepen hoe kranten de tijd waarin we leven kunnen duiden. Ik begrijp mijn eigen tijd altijd pas achteraf. Waarom ik striptekenares ben geworden, waarom ik het uitmaakte met mijn eerste vriendje, waarom ik moeder werd op mijn 33e. Toen wist ik het niet. Ik zat er midden in. Nu kan ik erop terug kijken en zie ik lijnen, oorzaak en gevolg.

Ik zie mezelf in de bibliotheek een stripboek pakken. Mijn vader die zegt: “je moet geen stripboek nemen, dat zijn geen echte boeken”. Vanaf dat moment zijn strips onweerstaanbaar. Juist omdat ze fout zijn, zijn ze intrigerend. Een beslissend moment, zo weet ik nu.
Een ander beeld, de krant op de ontbijttafel. Onbegrijpelijke vetgedrukte koppen, ellenlange teksten en daar tussenin, rechtsonder, twee strips. Ik heb mijn vader ze nooit zien lezen, maar natuurlijk heeft hij ze gelezen, je blik wordt automatisch naar ze toegetrokken. Ik mag graag denken dat er een Garfield strip bij stond, maar zeker weten doe ik dat niet, misschien heb ik dat zelf ingekleurd.
En dan, jaren later, die documentaire op tv. Ik heb geen naam van die kunstenares maar iets aan haar, in dat korte filmpje, maakte me razend jaloers. Zo wou ik ook zijn. Zo wou ik ook rondlopen in mijn oude huis over een krakend houten vloer. Mijn handen verstopt in een grote zwarte trui. Niet veel later meldde ik me aan op de kunstacademie.

Het is gevaarlijk, het herkauwen van herinneringen. Je verandert ze. Plaatst ze, interpreteert ze en vult ze aan of laat wat weg. Ik weet dat, maar toch geeft het rust. Ik maak graag een verhaal van mijn leven, weef de gebeurtenissen aan elkaar zodat ze naar iets leiden. Daarvoor moet je wel de toekomst kennen. Eerst is er de toekomst, daarna pas het verleden. Nu ik in het ziekenhuis lig en mijn reactie op mijn ongeluk ken, weet ik dat ik in de afgelopen maanden fouten heb gemaakt. Het had anders kunnen lopen, moeten lopen. Ergens ben ik de fout in gegaan.

Maar waar?

[i]Dit is het begin van een langer verhaal, Eline, waar ik, met véél schrijfpauzes, een jaar geleden aan begonnen ben.[/i]

Categorieën: Vervolg verhalen

15 reacties

Avatar

Harrie · 27 juli 2012 op 08:43

Mooi verhaal. Ben al benieuwd naar het vervolg. Had je zelf ook striptekenaar willen worden?

Avatar

Mup · 27 juli 2012 op 09:32

Ik wil meer weten van Eline.
[quote] Eerst is er de toekomst, daarna pas het verleden.[/quote]
Mooi!

Groet Mup

Avatar

Mien · 27 juli 2012 op 10:46

Dit gaat zeker niet over koetjes en kalfjes.
Maar één ding is zeker.
Ik blijf het wel volgen.
Laat de filosofie maar los.

Mien

Avatar

SIMBA · 27 juli 2012 op 11:03

Jippie! Een vervolgverhaal van Silvia!!! Kom maar op met deel II.

Avatar

Libelle · 27 juli 2012 op 12:04

Voor zowel lezer als schrijver zal de toekomst het onthullen. Ik ben al heel benieuwd, de aandacht is er.

Avatar

Sagita · 27 juli 2012 op 12:13

Hé ja, heerlijk! Ben benieuwd naar het vervolg!

Avatar

Meralixe · 27 juli 2012 op 13:01

Door deze sterke, STERKE!!! , opener heeft U zichzelf een grote uitdaging op de hals gehaald!!!Opbouwend beter doen is nu uw taak. Succes!!! :hammer:

Avatar

pally · 27 juli 2012 op 15:16

Dit begin intrigeert, Sylvia, en roept vragen op. Ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat,

groet van pally

Avatar

sylvia1 · 27 juli 2012 op 17:00

Fijn dat Eline zo warm onthaald wordt! Ja, ik wil er een vervolgreeks van maken. Het is nu een lang (veel te lang) verhaal dat traag geschreven is, het zijn allerminst columns met kop en staart, dus moet het herschrijven. (Je ziet, ik dek me al in 😀 )Wordt vervolgd…

Avatar

WritersBlocq · 27 juli 2012 op 23:24

Nou, dit is een mooi begin van, hoop ik nu al, een mooi einde! Ik lees hier niet zo vaak, maar hoop je niet te missen. Groetjes, Pauline.

Avatar

Meralixe · 28 juli 2012 op 10:48

Wie bang is krijgt slaag.

Ik heb niet zo ‘n beste ervaringen met het herschrijven. Ik heb steeds de indruk dat het oorspronkelijke het beste is. Bij het “herschrijven”kruipt er iets geforseerds in mijn werk…denk ik. :eh:

Avatar

Dees · 28 juli 2012 op 12:44

Weet nog niet wat ik ervan moet denken, want ik weet nog te weinig. Als ik iets mag zeggen, zou ik zeggen dat je moet uitkijken met teveel wol aan de start. Door teveel vragen en te weinig antwoorden kun je ook afhakende lezers krijgen.

Als ik zou mogen kiezen, zou ik starten met een licht herschreven alinea 4 en pas later met het ziekenhuisbed.

Neemt niet weg dat ik benieuwd ben, ik ben zelf ook ooit gestart met een lang verhaal en als je korte stukjes gewend bent is dat een andere mindset en een andere uitdaging. Ik ben benieuwd wat er verder uit komt rollen.

Avatar

sylvia1 · 29 juli 2012 op 09:25

Dank voor de reacties. Het is inderdaad een hele andere manier van schrijven, Dees, een lang verhaal. Op een A4 gebeurt niet zoveel als in een column, waar ieder stukje een kern heeft. Daarom moet ik het wel herschrijven Meralixe. Ik kan het verhaal zoals het er nu ligt niet gewoon in stukjes snijden en op cx zetten. Dat zou trouwens ook zo’n 60 columns opleveren, te veel 😀

Avatar

Mien · 29 juli 2012 op 18:16

Nou Sylvia, daar ligt wel een uitdaging !!!
Go and get him !!!

Mien

Avatar

arta · 30 juli 2012 op 12:13

Veelbelovend begin!

Geef een antwoord