Het was een saaie hei-sessie geworden. Ze had haar presentatie afgedraaid maar wist toch nog enigszins met verve het corporate beleid voor een dualistisch centraal-decentraal personeelsbeleid ten overstaande van de vestigingsdirecteuren te verdedigen. Te midden van alle aanwezigen had van Gilzen haar presentatie en de aanvullingen op het corporate beleid geprezen. Ze was een voorbeeld voor alle anderen, zo vond hij.
Hoewel ze wist dat ze het niet moest doen bestelde ze toch maar een witte wijn toen ze eenmaal tegenover Tjitske had plaatsgenomen. Ze zou het nodig hebben. Op het moment dat ze dat dacht barste Tjitske in huilen uit.
‘Rustig maar.’ zei Helmar en sloeg een arm over haar heen.
‘Laat je tranen maar lopen.’
‘Die grote klootzak! Wat een lul zeg!
‘Wie?’
‘Eric natuurlijk, wie anders?’
Een gouden zonnenstraal kruipt door het raam naar binnen, glijdt langs de muur, om op de strakke vloer terecht te komen. Sinds de grauwe, grijze buitenmuren zijn verstopt achter balken, underlaymentplaten en isolatiemateriaal is ons huis een lichtpaleis geworden. De buitenste laag van de binnenmuur is met een lichte kleur hout betimmerd en dat reflecteert het zonlicht dat naar binnen valt.
Het is zeven uur, een uur later dan was afgesproken met de vloerenman. Inmiddels lig ik aangekleed op bed, comfortabel met laptop en boek binnen handbereik. Aan de geluiden van beneden kan ik horen, dat lief nog ijsbeert. Plotseling hoor ik zijn mobiel afgaan. Even later hoor ik een klik, gevolgd door een schreeuw en een vloek.
“Hij komt niet, hij komt godverdomme gewoon niet,” schreeuwt lief naar boven.
Na twee mislukte vloeren hebben we de deskundige gebeld. Onze vloerenman. Uit Volendam, want daar hebben ze er verstand van. En bovendien kent hij het huis aangezien hij in juli ook de dekvloer heeft gestort. Vanavond komt hij langs.
