Hoewel ze wist dat ze het niet moest doen bestelde ze toch maar een witte wijn toen ze eenmaal tegenover Tjitske had plaatsgenomen. Ze zou het nodig hebben. Op het moment dat ze dat dacht barste Tjitske in huilen uit.
‘Rustig maar.’ zei Helmar en sloeg een arm over haar heen.
‘Laat je tranen maar lopen.’
‘Die grote klootzak! Wat een lul zeg!
‘Wie?’
‘Eric natuurlijk, wie anders?’ Met tranen die maar bleven rollen vertelde Tjitske dat Eric vreemdgegaan was. Hij was al eens eerder vreemdgegaan maar dat was allemaal niet zo erg geweest. Ze hadden het uitgepraat en waren verder gegaan. Maar nu was het anders. Eric was dit keer vreemdgegaan met een man. Toen tijdens zijn bekentenis ook nog bleek dat deze relatie met Yves al ruim twee jaar aan de gang was, waren bij Tjitske de stoppen doorgeslagen en had ze alles wat voorhanden was beetgepakt en tegen de muur of naar z’n hoofd geslingerd. Een grote ravage achterlatend was ze naar Charlie’s gerend, had een fles witte wijn besteld en had na een paar glazen in haar radeloosheid met Helmar gebeld.

Van haar voornemen om sterk te zijn kwam weinig terecht. Al gauw had Helmar moeite haar tranen te bedwingen en uiteindelijk had ze een potje mee zitten huilen en ondertussen nog een paar glazen wijn gedronken. In een niet al te heldere toestand waren ze naar Helmars appartement gelopen en hadden daar nog maar een flesje opengetrokken. Tjitske kon voorlopig niet naar thuis terug gaan, zo hadden ze besloten en dus was het een goed idee geweest dat ze voorlopig een paar dagen bij Helmar in zou trekken.

De zondag was niet verlopen zoals ze gedacht had. Iets wat veel vaker in haar leven voorkwam. ‘Zou het aan mezelf liggen?’, vroeg ze zich af toen ze eenmaal in bed lag.

De presentatie was ondanks de toestand waarin ze verkeerde toch nog goed verlopen. Ze had die nacht weinig geslapen door het gedraai en gesnurk van Tjitske naast haar. Ze was om vijf uur wakker geschrokken en had zich gerealiseerd dat ze ’s-middags nog een meeting met de vestigingsdirecteuren had. Gezien het belang van de meeting zouden ook de CEO en haar baas, de corporate HR manager aanwezig zijn. Ze had zich snel gedoucht en aangekleed en was zonder ontbijt vertrokken, Tjitske slapend in bed achterlatend. Die zou zich wel redden. Toch?
De routebeschrijving die ze thuis had uitgeprint was ze in haar haast vergeten, evenals haar tom-tom. Ze herinnerde zich uit het mailtje dat ze om negen uur in ‘De Zeeuwse Stromen’ te Renesse moest zijn. Na een in haar ogen oneindig lange route met veel Duitsers op de weg, was ze net voor negen uur als laatste aangekomen. Ze werd opgevangen door meneer Jack van Gilzen, de CEO, die haar meenam naar de conferentieruimte.


12 reacties

Boukje · 10 november 2011 op 16:32

Ik vind dat je leuk en vlot schrijft maar wat wil je ons nu eigenlijk vertellen? :eh:

Ferrara · 10 november 2011 op 16:51

Ik raakte in de laatste alinea het spoor een beetje bijster.

Meralixe · 10 november 2011 op 19:10

De verhaallijn is niet altijd even duidelijk.
De ene keer wordt er verteld tot in het kleinste detail en de andere keer worden er warrige sprongen gemaakt, waarschijnlijk om het tempo op te drijven en de zenuwachtige sfeer te onderlijnen. :eh:

Helmar · 10 november 2011 op 21:26

Boukje, het is niet meer dan een verhaallijn over Helmar. Over hoe haar leven in elkaar zit en wat ze als Zeeuwse plattelandse vrouw meemaakt bij een groot bedrijf in de grote stad.
Zakelijk doet ze het goed, haar privéleven is een zooitje.
Het zijn dus eigenlijk kleine vervolg verhaaltjes die ik schrijf.
Ik publiceer ze hier omdat ik gezien heb dat de commentaren van de leden vaak opbouwend en relevant zijn. Ik wil er namelijk ook van leren.

(Het eerste verhaal heb ik in de verkeerde categrorie gezet – sorry)

Helmar · 10 november 2011 op 21:27

Is voor mij idd nog even zoeken naar een juiste balans.

Helmar · 10 november 2011 op 21:29

Is idd een wat grote overgang. Ook qua alinea-indeling niet helemaal goed gedaan geloof ik.

Libelle · 10 november 2011 op 21:49

Er is dus een verteller en die vertelt over Helmar en Tjitske en hun lotgevallen, maar vooral die van Helmar.
En Helmar is ook de auteur, dus hij/zij verteld over zichzelf.
Waarom benoem je jezelf niet tot “ik”?
Dit is toch niet vol te houden? Met alle bakkerijgrondstoffen van de wereld niet.

pally · 11 november 2011 op 12:22

Voor mij is in dit verhaal niet duidelijk om welke persoon het draait. En uitleg moet niet nodig zijn, naar mijn mening. 🙁

groet van Pally

Helmar · 13 november 2011 op 12:26

Dank voor je reactie Pally.
De stukjes die ik schrijf gaan over Helmar. Wellicht (nog) niet helemaal duidelijk daar het vervolg verhalen zijn. Ook het feit dat ze vrij kort zijn, maakt het misschien onduidelijk. Anderzijds las ik op columnx dat je stukjes op internet kort moet houden en daar ben ik het eigenlijk wel mee eens.
Lastig dus.

Helmar · 13 november 2011 op 12:29

Ik kan heel moeilijk in de “ik-vorm” schrijven want ik wil zoveel mogelijk afstand van mijn eigen egoïstische ik houden.
Had ik het gekund, dan had ik het zeker gedaan.

Helmar · 13 november 2011 op 12:33

Ik kan heel moeilijk in de “ik-vorm” schrijven want ik wil zoveel mogelijk afstand van mijn eigen egoïstische ik houden.
Had ik het gekund, dan had ik het zeker gedaan.

Mien · 14 november 2011 op 12:48

Tsja met vervolgverhalen loop je natuurlijk het gevaar dat lezers de weg kwijt raken.
Zeker als de hoofdpersonen in het verhaal ook het spoor bijster raken. :hammer:

Mien Clou

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder