Soms is het verbouwingsleven zomaar ineens heel erg leuk. Het ei is gelegd en het inzicht is gekomen. Het is maar net de manier waarop je het bekijkt. Als geboren pessimist heb ik van jongs af aan geleerd om te kijken naar de onmogelijkheden. Terwijl het zoveel leuker is om te kijken naar wat wèl kan.
De bekende vroeg aan mij of ik mijn telefoon bij me had en ik antwoordde dat deze in mijn rechterbroekzak zat en wilde deze pakken. Dit liet hij niet toe en graaide zelf mijn telefoon uit mijn broekzak. De man met zijn EHBO stond nog steeds uit alle macht druk uit te oefenen en ik voelde het bloed over me heen vloeien. Ik voelde het zelfs op het ritme van mijn hart mijn lichaam verlaten. Toen hoorde ik dat mijn wang open lag en dat mijn oor dusdanig geraakt was dat ik een slagaderlijke bloeding had.
Het gaat hem niet worden vanavond. De kachel wil niet aan en de batterij van mijn telefoon is na een kwartiertje twitteren leeg. Ik kan wel huilen. Niets werkt zoals het moet. Inclusief eigen lijf en leden.
Zaterdagmorgen, zeven uur. De betonnenvloer glimt nog een beetje na van het vocht. De ramen zijn beslagen. Gisteren is de constructievloer gestort. Vrolijk stond de aannemer (stiekem ben ik van hem gaan houden) met een enorme betonslurf te sproeien. En te stampen, want dat beton moet natuurlijk wel in alle kieren gestort worden. Een luchtbel is catastrofaal. Het is dat ik naar het werk moest, anders had ik gerust de hele dag gefascineerd naar het schouwspel kunnen kijken.
Na een flinke heisessie, waarbij de het zand me om de oren vloog, heeft ons woonhuis hakken gekregen. De palen staan nog los, dus fundamenteel gezien hebben we nog niets gewonnen, geestelijk staat de stand echter op 7-0.
Het huis èn de muur zijn immers blijven staan; het heimachientje heeft de strijd gewonnen.
