Er valt de laatste tijd van alles te vieren in Helmond West. Dat gaat gepaard met toeters en met bellen. Onder het mom van die wijk heeft het zwaar. Er staan zoveel veranderingen op sprong. Het is dan ook belangrijk om de buurtbewoners een hart onder de riem te steken. Om ze op een aangename wijze te informeren en ze deelgenoot te maken van veranderingen in de wijk.
Dagelijks zijn er momenten waarop iemands leven overhoop wordt gehaald door wat voor oorzaak dan ook. Iedereen maakt wel eens wat mee in zijn of haar leven wat een diepe indruk achter laat op zijn of haar ziel. Ik kan me het moment dat het bij mij gebeurde nog herinneren als de dag van gisteren. Het is gebrand op mijn netvlies, het heeft zijn fysieke en mentale littekens achter gelaten, het heeft mijn leven overhoop gehaald.
Het is donderdagmorgen. Vanaf vandaag wordt alles anders, later deze dag wordt namelijk de eerste paal van het nieuwe fundamentenstelsel de grond in geslagen.
Van oud naar nieuw. En het is nog lang geen december. Dapper veeg ik de brokstukken weg vanonder het geheel van houten latten, dat ooit mijn trap was. De trap van mijn moeder is in zijn geheel gesloopt, anders past het heimachientje overmorgen niet door de voordeur.
“Dat is wat ik wil. En of het dan een kans van slagen heeft, dat moeten we dan nog maar zien.” Monique neemt een slokje van haar wijn en speelt met het servet dat kunstig gevouwen naast haar bord ligt. Ze kijkt Michael aan. De ober komt langs om te vragen of alles naar wens is. “Ja, prima,” haast Monique zich te zeggen. “Tja, als jij denkt dat het nodig is, en dat het zal helpen…” aarzelt Michael.
