Het leven in onze schuur bevalt goed. Stiekem denk ik zelfs, dat ik het hokkie straks ga missen, wanneer dat enorme woonpaleis klaar zal zijn. Maar zover is het nog lang niet. Er moet nog zo verschrikkelijk veel gebeuren. Maar doordat het bourgondisch vertoeven is in de schuur, is het vloerenleed vooralsnog draaglijk en bovendien onzichtbaar.
“Nee meneer, we nemen u ogenblikkelijk mee naar het bureau,” zegt de ene agent tegen Michael. Gelukkig mag Michael als ze op het politiebureau zijn aangekomen alsnog zijn telefoontje plegen en zijn sollicitatiegesprek afzeggen. Hij laat even in het midden wat de ‘dringende omstandigheden’ zijn, waardoor hij nu onmogelijk kan verschijnen, maar maakt wel duidelijk dat hij dat later nog uit zal leggen. De politie heeft hem in de auto verteld wat er aan de hand is.
Nog voor zevenen is het en er klinkt een schraperig geluid vanuit het woonhuis van de buren, direct gevolgd door het zeikerige toontje van de accuboormachine.
Nog wat verkreukt stap ik uit bed. Verder slapen is geen optie vandaag.
Na drie dagen inpakken, stof happen en het huis min of meer vóórslopen weet ik het zeker. Ik ben niet gemaakt om te bouwen. Op Koninginnedag heb ik dapper honderden houten latjes ontdaan van spijkers, zodat ze binnenkort kunnen worden hergebruikt. Dat heet duurzaam bouwen, hoewel mijn nek, schouders en mijn rechterhand daar inmiddels heel anders over denken.
Na het verhaal van Shirley is het stil in de verhoorkamer. Shirley kijkt naar haar nagels en bijt er een los velletje af. Ze kijkt haar verhoorders niet aan, als ze zegt: “Zo is het gegaan, en als jullie me niet geloven dan kan ik het ook niet helpen.” Een van de rechercheurs – de aardige – vraagt vriendelijk: “Waarom zouden we je niet geloven? Zo’n verhaal verzin je toch niet?” Shirley haalt haar schouders op.
