Ontmantelen

Na drie dagen inpakken, stof happen en het huis min of meer vóórslopen weet ik het zeker. Ik ben niet gemaakt om te bouwen. Op Koninginnedag heb ik dapper honderden houten latjes ontdaan van spijkers, zodat ze binnenkort kunnen worden hergebruikt. Dat heet duurzaam bouwen, hoewel mijn nek, schouders en mijn rechterhand daar inmiddels heel anders over denken. Op onze trouwdag stonden we ons aanstaande schuurwoninkje uit te mesten. Het had wel iets, zo’n koolmezenhokje. Als verrassing kregen we er een gratis schimmelkwekerij bij. Angstig keken we naar de muren, was er sprake van lekkage? Niet helemaal, het bleek een andere verrassing. Met het plaatsen van een tweedehands laminaatvloer tien jaar geleden, hebben we vergeten ontluchting aan te leggen. Zodoende is de ondervloer gaan rotten en schimmelen. Dus in plaats van opbouwen werd het afbreken, de stinkende rommel afvoeren en van voren af aan beginnen. Als dagafsluiting werd de schuurvloer met de hogedrukspuit schoongeveegd en twee dagen later was de boel droog. Het hielp niet echt dat er tijdens het versjouwen van wat spullen een van de twee raampjes sneuvelde.

Inmiddels zijn de muren in de schuur voorzien van een laagje latex en zijn we begonnen aan het ontmantelen van de keuken in het woonhuis, dat is veranderd in een dozenpaleis. Er staan dozen met keukenspul dat ik voorlopig niet kan gebruiken. Ze staan netjes dichtgeplakt met stickers erop met “niet nodig”. Alle kookzaken die ik wèl nodig heb, staan in open dozen. In theorie heel gemakkelijk, in de praktijk is het echter een terugkerend memoryspelletje. Wat stond waar, in welke doos en waarom ook alweer.

De koelkast is al naar de schuur verhuisd, de broodtrommel mag in de bijkeuken blijven en de bordjes staan opgestapeld in een kastje waar ik nog nèt bij kan, in de schuur. Het wordt morgenochtend dus even puzzelen met mijn ochtendboterhammetje. Een bordje Brinta zou het gemakkelijker maken, maar ik weet even niet meer in welke doos ik dat spul gelaten heb. Bovendien moet ik dan toch ook weer naar de schuur voor de melk. Die ik vervolgens toch niet kan opwarmen, doordat ik niet meer weet waar ik mijn steelpannetje heb gelaten. Daarnaast is mijn gasstel afgesloten en de magnetron staat tijdelijk werkloos in de garage geparkeerd, in afwachting van een verse elektradraad voor in de schuur.

Morgen verhuist de keuken naar de schuur. Hopelijk zijn mijn apparatuur, mijn voorraad en ikzelf dan weer een beetje operationeel. Het leven op koffie wil namelijk nog niet zo goed lukken.