Zaterdagmorgen, zeven uur. De betonnenvloer glimt nog een beetje na van het vocht. De ramen zijn beslagen. Gisteren is de constructievloer gestort. Vrolijk stond de aannemer (stiekem ben ik van hem gaan houden) met een enorme betonslurf te sproeien. En te stampen, want dat beton moet natuurlijk wel in alle kieren gestort worden. Een luchtbel is catastrofaal. Het is dat ik naar het werk moest, anders had ik gerust de hele dag gefascineerd naar het schouwspel kunnen kijken. Ik vind het allemaal bijster interessant, wat er met mijn huis gebeurt. Tot vorige week lag de vloer –of eigenlijk de grond erónder- nog volgegooid met resten van de tussenmuur. Een dag later ging het puin gebukt onder een laag zand. Het oogde direct rustiger en bovendien geeft zand tussen je tenen een soort vakantiegevoel.

Een paar dagen geleden werd er eerst een werkvloer gestort met de kenmerken van een maanlandschap. Vol kraters, vegen en kleine misvormingen. Waar ik het schitterend vond, werd ik uitgelachen door de mannen. Het was iets met niet meer kunnen verwerken van beton. Het kon me niet schelen want ik kon erop lopen. Het was genoeg.

Het was alleen niet genoeg om te kunnen slapen. Deels werd de slapeloosheid veroorzaakt door een vloerloze benedenverdieping, het andere deel werd veroorzaakt door een hypotheekjasje dat maar niet af kwam.

Dat kledingstuk had wat voeten in de aarde. Het rondstikken van de zoom wilde maar niet lukken. Alle patroonstukken waren binnen, de rits was besteld, de knopen waren in orde en natuurlijk waren ook alle formulieren en handtekeningen binnen en akkoord. Het was alleen nog een kwestie van op het juiste knopje drukken, volgens de couturier. En dat knopje, dat konden ze maar vinden bij de verzekeraar.

De financiële grootheden hadden namelijk een ernstige werkachterstand opgelopen, doordat er een actie was uitgevoerd met een rentestunt. Natuurlijk op een ander hypotheekproduct dan wij hadden aangevraagd. En toen was er zoveel respons, dat er niet meer door de aanvragen héén te werken was, volgens de verzekeraar. Aanvragen met een financiele deadline, zoals bijvoorbeeld de transportdatum van een (nieuwbouw)huis, gingen vóór. Natúúrlijk.

Onze financiele jas was redelijk doorsnee en had in twee weken rond kunnen zijn. Het beoordelen van onze aanvraag heeft echter meer dan een maand geduurd. Tot mijn grote ergernis had de geldverstrekker totaal geen boodschap aan mijn situatie en verhaal, zelfs niet toen mijn couturier geduldig vertelde, dat deze client zelfs nog bij de tent had gewerkt. Het maakte niet uit, mijn stapel papieren bleef onderop liggen.

Het verlossende woord kwam gistermiddag vanuit mijn mobiele telefoon, die afging tijdens het werk. Het nummer dat oplicht vanuit de telefoon is van E., de hypotheekcouturier. Zenuwachtig ga ik in het secretaressenhok zitten.
“Goeiemiddag Odette, je spreekt met E. Ik kan je welterusten wensen,” zegt hij vrolijk. Ik weet genoeg.

De kortste nacht deze maand? Nee hoor, hier niet.


Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

9 reacties

LouisP · 7 juli 2011 op 18:01

De ramen zijn beslagen.
Goed detail. Klopt!
Derde alinea is erg mooi, leuk ook. Dat hypotheekjasje en alles daarrond is net effe te veel metaforisch naar mijn goesting. Ik vind juist die details van het echte werk door jouw ogen gezien zo sterk…

sylvia1 · 7 juli 2011 op 20:46

Door je column herinner ik me weer onze eigen nieuwe betonvloer. Goed beschreven dus, al ben ik het met Louis eens dat het tweede deel over de hypotheekzorgen minder lekker leest.

Mien · 8 juli 2011 op 07:39

Ik heb altijd een dubbel gevoel bij verbouwingen. Dat zie ik ook terug in deze columns over verbouwen.
Ik snap de metafoor rondom de hypotheek. In echte bewoordingen doet het veel meer pijn.

Mien

P.s.
Dit bericht heb ik geëdit om 9:22 uur

pally · 8 juli 2011 op 10:24

Leuk stuk, Ont, ik kon het meevoelen. Al het hypotheek’gedoe’vond ik veel minder boeiend, mede omdat ik de metafoor een beetje gezocht vond, te mooi of zo en onnodig. Daarin ga ik met Louis mee.

groet van Pally

Ontwikkeling · 8 juli 2011 op 13:26

Ik zag het. Er stond eerst wat anders geloof ik 😉
Ik heb nog steeds een dubbel gevoel over de verbouwing. Het beton loopt en glijdt heerlijk (met de step) maar het heeft allemaal zoveel voeten in de aarde (pardon, in het beton)

Ontwikkeling · 8 juli 2011 op 13:27

Dank jullie voor de reacties. Heb lang getwijfeld of ik m zo zou posten of het hypotheekgebeuren eraf zou slopen. Had ik beter wel kunnen doen, lees ik hier.
Daar leer ik weer van, dank jullie!

SIMBA · 8 juli 2011 op 17:10

Tja, er gaat altijd meer in dan je denkt 😀

LouisP · 8 juli 2011 op 20:25

Vrolijk stond de aannemer (stiekem ben ik van hem gaan houden) met een enorme betonslurf te sproeien. En te stampen, want dat beton moet natuurlijk wel in alle kieren gestort worden.

Ik vind dit eigenlijk wel grappig, lief en een beetje spannend zelfs..

DreamOn · 9 juli 2011 op 19:34

Ik vind het een mooie column.
Iets minder witregels zou wel wat prettiger lezen. Maar ik begrijp, dat jij nu alles doet om nog een beetje overzicht te houden!
Sterkte met je huis, niets is slopender dan een verbouwing! :hammer:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder