De vele gasten in het kleine kamertje gepropt tot hoog op de trap, worden voorzien van rum uit een soort melkpakken. Als de weinige glazen op zijn, wordt de drank in koffiekopjes rondgedeeld. De stemming is verwachtingsvol en lacherig. De bruid en bruidegom van morgen lijken het niet op te merken dat er iets speciaals in de lucht hangt. Ze zijn druk met hun mobieltje in de weer. De gehuurde jurk moet nog op tijd uit de stomerij worden gehaald en de fotograaf is ziek. Dan waait een windvlaag binnen. In die windvlaag verschijnen vier muzikanten, in het zwart gekleed. Met lachende gezichten. Lange jassen aan, hoeden op, gitaren in de hand of sambaballen. Een verrassing van de moeder die dit belangrijker vond dan een bruidsjurk. Pal voor Aber en Nina beginnen ze hun serenade van liederen. De zanger en kennelijke leider vraagt of ik Engels spreek en als ik bevestigend antwoord, komt hij attent vóór elk te spelen lied in het kort de inhoud in mijn oor zeggen. Maar eigenlijk begrijp ik alles, door de melodieën, het herhaalde [i]corázon[/i] en de tranen van iedereen. In een landschap kun je een enkele keer ervaren dat je er in zit, er deel van uitmaakt. Zo voelt dit voor mij.
Heel laat in de avond in de taxi naar ons hotel is mijn vriendin wat stil en verdrietig omdat haar man dit allemaal niet meer kan meemaken.

De volgende avond worden we weer verwacht in het huisje. Alle gasten die gisteren krullen hadden, zijn gestretcht en de steilharigen gekruld. Het is te zien dat de ingehuurde specialist hard aan het werk geweest. Alle beschikbare nagels van handen en tenen zijn gelakt, zelfs die van de bruidegom. Mooie strapless jurken in felle kleuren, zwarte pakken en overhemden. Iedereen is klaar voor het feest. We moeten met een aantal gasten en de bruidegom in de ‘Geit’ stappen – een hoge kleurige bus met open ramen en houten banken – die ons naar de feestplek vervoert, een uur hobbelen door het verkeer. De hartstochtelijk meegezongen salsamuziek, knipperende discolichten en niet in het minst de fles rum die broederlijk rondgaat, doet ons de ijskoude bergwind door de open ramen vergeten. Aber voert tijdens de rit onder aanmoedigend gejuich, in zijn laatste vrijgezellenuur met draaiende heupen een zwanendans uit.

Later begint de ernst, als de ingehuurde priester in de halfopen partytent zijn kazuifel en kelk uit een plastic zak te voorschijn haalt. Geassisteerd door een ‘neefje’ waar hij later op de avond, na genoeg drank, zwaar omstrengeld mee aan tafel zit. De later aangekomen bruid wordt door haar oudste broer, onze trouwe taxichauffeur, naar de bruidegom geleid. Een complete mis met inzegening, lange preek en valse zang volgt. De twee bruidskinderen, in prachtige, maar onkinderlijke kleren, laten de ringen van het kussentje rollen. Na een kwartier zoeken komen ze toch nog terecht. Ik ben intussen versteend door de koude rit en de open tent en barst van de honger.

Het is al minstens tien uur als we naar binnen gaan. Mooie gedekte tafels en een bruidstaart.
Levende muziek en dansen, veel dansen. En drank. Als ik tegen middernacht bijna flauwval en dat ten einde raad tegen de bruidegom zeg, wordt er een groot bord eten gebracht. Ik zit met schaamrood op mijn wangen als enige te eten, een uur eerder dan de anderen.
Tegen de ochtend vallen mijn vriendin en ik doodmoe in ons hotelbed. We krijgen niet eens een nachtmerrie van de taxichauffeur die na de afslag gemist te hebben, op de rondweg, doodleuk een kilometer achteruit reed tegen het toeterende verkeer in.

Twee dagen later als het vliegtuig daalt naar het koude Schiphol, besef ik bijna duizelend van de indrukken, dat dit korte bezoek aan Colombia, maar een voorfilm is geweest van de hoofdfilm die ik zeker nog eens hoop te zien.

Categorieën: Reisverhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

17 reacties

DriekOplopers · 9 februari 2009 op 07:29

Een mooie serie, Pally.

Met veel genoegen gelezen!

arta · 9 februari 2009 op 07:41

[quote]We krijgen niet eens een nachtmerrie van de taxichauffeur die na de afslag gemist te hebben, op de rondweg, doodleuk een kilometer achteruit reed tegen het toeterende verkeer in.[/quote]
😆
Wat mij de betreft is dit je mooiste reisreeks tot nu toe!
🙂

u-queen · 9 februari 2009 op 07:50

Heel leuk om te lezen, mooi geschreven 😀

SIMBA · 9 februari 2009 op 08:09

Ach wat jammer, de reis is alweer voorbij. Ik vond het een heerlijk rijtje verhalen!

lisa-marie · 9 februari 2009 op 09:14

Helemaal top :wave:
Een reeks van reisverhalen waar je niet genoeg van krijgt.
En die busrit had ik wel willen zien 😆
Ik heb genoten!

Mosje · 9 februari 2009 op 09:44

ooooh, dit is slechts een voorverhaaltje?

leuk beschreven.

Anne · 9 februari 2009 op 09:50

Prachtig Pally. Inderdaad, dat besef dat de hoofdfilm nog moet komen….met meteen de vraag welke rol jij als toch buitenstaander, hoe dan ook, daarin zult spelen. Voor mij waren de verhalen van mijn schoonzusje over haar geboorteland zo vol leven, en dus zo contrasterend met mijn eigen afkomst, dat het bijna pijnlijk was.
Niettemin, dat gevoel dat je deel uimaakt van het landschap, al was het maar voor even, dat neemt niemand je meer af.

doemaar88 · 9 februari 2009 op 10:08

Een mooie serie Pally, net als mijn voorgangers met plezier gelezen. Goed einde! 😀

Nana · 9 februari 2009 op 10:18

Maar eigenlijk begrijp ik alles, door de melodieën, het herhaalde corázon en de tranen van iedereen. In een landschap kun je een enkele keer ervaren dat je er in zit, er deel van uitmaakt. Zo voelt dit voor mij.

MOOI groet nana

klapdoos · 9 februari 2009 op 12:10

Genoten van je verhalen,
groet van leny

Ma3anne · 9 februari 2009 op 16:13

[quote]In een landschap kun je een enkele keer ervaren dat je er in zit, er deel van uitmaakt.[/quote]
En dat weet je in deze serie verhaaltjes heel goed over te brengen! Dat was, wat ik in eerdere reisverslagen miste. (Weet je nog? 😉 ).

[quote]Alle gasten die gisteren krullen hadden, zijn gestretcht en de steilharigen gekruld.[/quote] 😆

Zoals meer lezers: erg genoten van dit reisverslag.
:hammer: :klappen: :duimop: :mafiosi: :dj: :blabla: :ballon:
:zon: :pint: 😎 😀 :wave: :politie: :love2: :hammer: :klappen:
:duimop: :mafiosi: :dj: :blabla:
:ballon: :zon:
:pint: 😎 😀 :wave: :politie: :love2:
:hammer: :klappen: :duimop:
:mafiosi: :dj: :blabla: :ballon: :zon: :pint: 😎 😀 :wave:
:politie: :love2: :hammer: :klappen: :duimop: :mafiosi: :dj: :blabla:
:ballon: :zon: :pint: 😎 😀 :wave: :politie: :love2:
:hammer: :klappen: :duimop: :mafiosi:
:dj: :blabla: :ballon: :zon: :pint: 😎 😀 :wave: :politie: :love2:

Mien · 9 februari 2009 op 17:03

Mooie reeks en een mooi einde.
Voor de lezer een vakantiesprookje met pit.
Voor jou een heerlijke realiteit.
Van de laatste episode heb ik het meest genoten.

Mien

Dees · 9 februari 2009 op 20:18

Muy mooi. Maar ik vind wel dat je nog eens moet gaan, want ik wil meer meer meer 😉

KawaSutra · 9 februari 2009 op 23:54

Lijkt me een geweldig gevoel, dat je pas een tipje van de sluier hebt opgelicht en dat er dus nog veel meer in het verschiet ligt. Heel knap zoals je dat op de lezer weet over te brengen. Het avontuur lokt, voor iedereen.

LouisP · 10 februari 2009 op 12:47

Hoi, Pally
ben er nog maar net en moet een inhaalslag maken om zoveel mogelijk te lezen.
Ik denk dat jouw verhalen beter tot hun recht komen in een bundel. Dat je ervoor kunt gaan zitten. ‘Zo eerst eens wat verhalen van Pally gaan lezen.’ Nu komen ze voorbij met in het achterhoofd de voorgaande colums en verhalen van andere auteurs met heel verschillende strekkingen.
Groeten van L

pally · 10 februari 2009 op 14:58

Erg bedankt voor de (meestal) enthousiaste reacties! heel fijn om te ‘horen’.
Ma3) Nog even speciaal bedankt voor de iconen-confetti 😆
Mijn belevenissen van deze korte reis krijgen nog een extra dimensie door erover te schrijven en gelezen te worden.
LouisP) Grappig dat je dat zegt van die bundel. Het is namelijk precies wat met de eerste honderd aan het gebeuren is. Ze liggen bij de drukker als echtgenoot’s verjaarskado aan mij.

Groet van Pally

Neuskleuter · 10 februari 2009 op 18:39

[quote]Alle gasten die gisteren krullen hadden, zijn gestretcht en de steilharigen gekruld.[/quote]
Zoooo herkenbaar!

Het was weer heerlijk genieten en ik zou zomaar een boel meer kunnen quoten. Toch heb ik het gevoel dat hier veel meer omslachtige zinnen in zitten dan gebruikelijk. Veel lange zinnen, veel komma’s, veel extra informatie die je zou filteren als je het niet zelf had meegemaakt. Maar het was weer heerlijk. Wanneer ga je weer naar Colombia? 😉

Geef een antwoord