David Brent krijgt in de briljante Britse comedyserie ‘[url=http://www.bbc.co.uk/comedy/theoffice/]The office[/url]’ van alles naar zijn hoofd geslingerd als hij in een club het publiek trakteert op zijn flauwe grappen. Hij denkt heel populair te zijn, maar het tegenovergestelde is het geval. Zo erg is het nog niet gesteld met [url=http://www.steveharley.com/]Steve Harley[/url], over wie ik de vorige keer schreef. Hij zag zijn aanhang echter wel steeds verder slinken. Dertig jaar geleden was hij nog te zien op Pinkpop, maar vorig jaar moest hij genoegen nemen met een zaaltje vlakbij de dierentuin in Emmen. Het afgelopen weekend was het EK schaatsen in Heerenveen op tv. Ik moest denken aan de keer dat ik dat toernooi in hetzelfde Thialf stadion bijwoonde. Omdat Miranda onze relatie net had beëindigd, voelde ik me als enige bezoeker die niet verkleed of beschilderd was, uiterst ellendig in de carnavaleske sfeer. Ergens halverwege het toernooi vluchtte ik het stadion uit en reisde ik met de trein naar huis. Daar aangekomen plukte ik ‘Make me smile’ van Steve Harley & Cockney Rebel uit de kast en brulde de tekst hard mee. Een beter lied over verbroken relaties bestaat er niet. Alles valt op zijn plaats. De passionele flamenco gitaarsolo, de abrupte stiltes waardoor het lijkt alsof de stekker uit het stopcontact is getrokken, het humoristische ‘ooo lalala’-koortje (met Yvonne Keeley!) en natuurlijk de tekst (‘Blue eyes, blue eyes, how come you tell so many lies…’)

Steve Harley moet ongeveer hetzelfde gevoeld hebben als in de tweede helft van de jaren ’70 zijn carrière in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Door de opkomst van punk, new wave en disco verkopen zijn platen steeds slechter. Tot overmaat van ramp komt er ook nog eens een einde aan zijn jarenlange relatie met Yvonne Keeley. Bovendien slaagt hij er niet in om in Amerika door te breken. Hoewel hij er een plaat opneemt met gerenommeerde namen als Marc Bolan (T-Rex), Bobby Kimball (Toto) en Michael McDonald (Doobie Brothers) vallen de verkoopcijfers enorm tegen. Hij keert vanuit het zonovergoten Beverly Hills gedesillusioneerd terug naar het regenachtige Engeland. Nadat meerdere comeback pogingen mislukken, heeft hij in ’83 een hit met het door Mike Batt (‘Lady of the dawn’) geschreven liefdeslied ‘Ballerina’. Het nummer lijkt een beetje op ‘Against all odds’ van Phill Collins en op de hoesfoto ziet Harley er uit als een tweelingbroer van de Genesis-zanger. Vervolgens maakt hij een onsuccesvol uitstapje bij platenbaas Mickie Most van het befaamde RAK-label (Mud, Suzie Quatro en Hot Chocolate). Na hoofdrollen in musicals en opnieuw gestarte live-optredens (die steevast eindigen in het luidkeels meezingen van ‘Make me smile’) treedt Harley vanaf de tweede helft van de jaren ’80 weer uit de schaduw.

In februari verschijnt van Steve Harley & Cockney Rebel een nieuw live-album. Als extraatje staat er het dance nummer ‘Sophistication’ op dat is blijven liggen tijdens de sessies met Mickie Most. Andrew Gold (‘Lonely Boy’) speelt er piano op. Een ander nummer uit die sessies (‘Heartbeat like thunder’) staat op de Canadese new wave (!) verzamelaar ‘Hardest hits’ die vorig jaar is uitgekomen. Het is mooi dat het werk van Harley nog steeds op cd uitkomt en dat hij nog regelmatig optreedt, ook al ziet de ooit met veel make-up getooide zanger er tegenwoordig uit als een geschiedenisleraar.
[email]edkq@yahoo.com[/email]

[img]http://www.paulrolandwilliams.com/Images/Steve%20Harley%20signed%20picture.jpg[/img]


6 reacties

Li · 12 januari 2005 op 18:36

Wat verrassend dat een aantal columnX-ers columns schrijven a la Jip Goldstein. 🙂

Li

Eddy Kielema · 12 januari 2005 op 19:49

Dat vind ik een mooi compliment, Li, dank je wel! De nieuwe cd van Steve, Anytime, ligt trouwens al op 24/1 in de winkels. En daarop staat ook een nummer (Last Feast) over zijn vierjarig verblijf in ziekenhuizen als gevolg van kinderpolio. Het schijnt zelfs zo te zijn dat hij verschillende broertjes en/of zusjes aan die ziekte heeft verloren. Tja, die man heeft heel wat ellende in zijn leven gekend. Hoewel je er trouwens over kunt discussiëren of je verdrietig moet zijn over het einde van je verkering met Yvonne Keeley. Hoewel, ze heeft wel in de Playboy gestaan. Maar dat zegt aan de andere kant niet zoveel. Het schijnt zelfs zo te zijn dat je als bekende Nedrelander moet betalen om erin te mogen poseren…

Mup · 12 januari 2005 op 20:55

[quote]Het schijnt zelfs zo te zijn dat je als bekende Nedrelander moet betalen om erin te mogen poseren…[/quote]

Alleen als bekende Nederlander? Anders…

Bedankt voor de tip over zijn nieuwe album, muzikaal genoten weer,

Groet Mup.

Kees Schilder · 13 januari 2005 op 08:52

Ben door jou zijn nummers weer gaan opzoeken.
Deel de mening van Li.Jip was uniek, maar hier moet je op grotere schaal wat mee doen Eddy.Je schrijft geweldig boeiend.In ieder geval het houdt mijn aandacht vast.

Ma3anne · 13 januari 2005 op 09:12

Ik vind dit een heerlijke manier om weer eens bij te lezen op muziekgebied. Next one please. 🙂

Eddy Kielema · 24 april 2006 op 16:25

De clip van ‘Make me smile’ vind je trouwens [url=http://www.bbc.co.uk/totp/artists/s/steve_harley_and_cockney_rebel/clips/make_me_smile.shtml]hier[/url]!

Geef een antwoord