Stel je voor. Je bent een stakker met een gering verstandelijk vermogen en een groot ego. Wat doe je dan? Je wordt agent. Want die pet past ons allemaal. Jammer dat je dan je collega’s die wél goed bij hun hoofd zijn te kakken zet, maar helaas, het is niet anders. Veel agenten werken trouwens liever niet in Amsterdam. Te lastig publiek. Nou, wij Amsterdammers zijn ook niet zo dol op de politie. Te lastige agenten. Ik zat in de trein naar Den Haag. Telefoon. De Telegraaf. Wat ik ervan vond. Waarvan? Bulderend van de lach nam ik kennis van het bericht dat een mevrouw in de Amsterdamse metro was bekeurd. Vijftig euro boete. Niet omdat ze een medepassagier had geslagen. Niet omdat ze met haar voeten op de stoel tegenover haar had gezeten. Ook niet omdat ze een stinkende joint zat te roken, of een hoop pokkeherrie maakte met haar ghetto-blaster. Nee, mevrouw werd op de bon geslingerd omdat ze na een dag hard werken in het ziekenhuis een croissantje zat te eten…

Schei toch uit. Op de bon omdat je een croissantje eet? Je kunt nota bene op heel veel stations dat lekkers zo kopen. Dus wel lekkere hapjes verkopen, en dan klagen dat de mensen het éten? Gekker moet het toch niet worden… Ik ben niet tegen het onderweg nuttigen van eetwaar (broodje, croissantje). Wel maak ik bezwaar tegen knoeiwaar (ijs, friet met mayonnaise) of stinkwaar (haring).

Maar goed, met een verbeten trek op mijn gelaat probeerde ik me te verplaatsen in de bekrompen geest van deze smeris. Verplaatst u even mee? Opdracht van de baas: zero-tolerance in de metro. Maar ja, die grote Surinamer met die ghetto-blaster zag er wel wat te stevig uit. Daar kun je je lelijk aan bezeren, die stevige vuisten. Altijd link. Toch maar even verder kijken. Die stinkende junk die in de hoek zit te chinezen? Tsja, die heeft misschien wel een naald bij zich. Altijd link. Even verder kijken. Die meneer die zonet zijn bouvier een drol heeft laten draaien op het perron? Zo’n hond kan gemeen bijten. Altijd link. Even verder kijken. O, gelukkig, daar zit een mevrouw van een jaar of dertig een croissantje te eten. Helemaal alleen. Ja, die kan ik wel hebben. “Mevrouwtje, wat zijn we aan het doen? Wij mogen geen croissant eten in de metro, hè? Komt u even mee? U krijgt een bekeuring wegens eten in het openbaar vervoer.” De lul. En het vak ‘Nederlands’ wordt op de politieschool blijkbaar nog steeds onvoldoende gegeven. Misschien moeten ze het verschil tussen enkelvoud en meervoud eens uitleggen…

Terecht hebben ze van hogerhand de bekeuring van die mevrouw ingetrokken. Ik heb mij nog even wat verder in deze materie verdiept, want ik zoek de zaken graag tot de bodem uit. Weet u, waarde lezer, wat busmaatschappij Connexxion onlangs uitdeelde aan Zaanse reizigers toen de bus na een staking weer reed? Inderdaad: croissants. Misschien moeten ze als aandenken nog eens die mooie reclameposter voor het openbaar vervoer op het politiebureau ophangen. Weet u de tekst op die poster nog? Juist, een citaat van Tineke Netelenbos: “Krantje Croissantje”.

Zero-tolerance: laat me niet lachen. Wat een onzin. Los eerst de problemen waar het écht om gaat eens op! Maar vooruit, als mijn goede vriend Bernard Welten dat zo graag wil, kan ‘ie het krijgen ook. De eerste de beste keer dat er weer een juut zijn politiewagen schots en scheef voor de afhaalchinees parkeert stuur ik hem wel even een briefje. Dat dan weer wel.


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

17 reacties

pally · 23 februari 2007 op 14:55

Inderdaad te lullig voor woorden , Driek! Hoewel het te pas en te onpas overal te zitten kauwen ook niet alles is. Maar dat bgrijp je pas bij mijn volgende column.

groetjes van Pally
croissantje? 😀

DreamOn · 23 februari 2007 op 16:46

Genoten van je column. Nee, als ik dit lees heb ik ook geen hoge pet op van de politie.
Meteen het meest weerloze slachtoffer het brood uit de mond stelen door een boete van vijftig euro te geven.

Het is wel lastig: want waar trek je de grens? Jij noemt haring als voorbeeld van stinkwaar en patat als knoeiwaar, maar patat vind ik óók stinken als het op een tijdstip is dat ik niet moet denken aan patat..

Wat inderdaad heel vreemd is: op ieder station is het lekkers te koop. Sterker nog: vroeger had je van die gezellige karretjes in de trein met etenswaren en drinken.

Helemaal als je trein vertraging heeft, is het toch wel prettig als er op het station winkeltjes te vinden zijn waar je wat lekkers kunt kopen 😀

Nogmaals: met plezier gelezen,
Groetjes DO

Psssssst, weet je wat ik nou zo leuk vind?

[quote]mayonnaise[/quote]

😀 😀 😀 Eindelijk, eindelijk heb ik jou op een spelfout betrapt, mayonaise moet maar met één n!!! 😀 😀 😀

Chantalle · 23 februari 2007 op 18:08

Genoten van je verhaal. Vooral omdat ik zelf overal croissants eet. In de supermarkt, in de auto, tijdens concerten en ja…zelfs een keer in de bus 😉

Even inhaken op DO: mayonnaise is echt met 2 maal een N, althans zo hoort het geschreven te worden in het Frans. Hier in Nederland heeft men een N weggelaten, waarschijnlijk omdat dit makkelijker is. Ik ben misschien niet altijd perfect in mijn Nederlands, maar mijn moedertaal Frans beheers ik godzijdank wel goed 😉

DreamOn · 23 februari 2007 op 18:14

Wat jammer nou! Had nou maar niks gezegd, Chantalle, ik probeer Driek nou al zolang op een spelfout te betrappen… 😥

Prlwytskovsky · 23 februari 2007 op 18:31

In mijn treinreistijd kon je in een restauratie een hartige hap verzwelgen om vervolgens in de trein een boek open te slaan en in slaap te donderen. Niemand had dan last van je, toch?
Goed verwoord Driek.

DreamOn · 23 februari 2007 op 18:33

@Medeklinkerovski: Wat lees jij dan voor saaie boeken? 😆

arta · 23 februari 2007 op 19:42

Heerlijke column!
Het is inderdaad van de gekke dat je bekeurd wordt, omdat je een croissantje eet…
😀

SIMBA · 23 februari 2007 op 19:58

Logisch dat dat niet mag! 😆 Stel je voor dat er kruimels vallen in de altijd zo frisse en schone bus, dat kan toch niet!
😆

Chantalle · 23 februari 2007 op 21:33

Hahaha, DO. Sorry, zal het nooit meer doen. Sterker nog, ik ga je helpen die spelfout te vinden in zijn volgende stukjes 😉

Li · 23 februari 2007 op 21:39

Vermoedelijk viel driekwart van de Nederlanders van stomme verbazing uit hun stoel, toen ze dit bericht lazen, hoorden of zagen. ‘Nederland op zijn malst,’ is weer uitstekend door jou verwoord.

[quote]Nee, mevrouw werd op de bon geslingerd omdat ze na een dag hard werken in het ziekenhuis een croissantje zat te eten… [/quote]
Dat die mevrouw in het ziekenhuis werkt, doet niet ter zake. Zoals het er nu staat, lijkt het alsof ze het croissantje in het ziekenhuis eet;-)

Verder weer met plezier gelezen.

Li

WritersBlocq · 23 februari 2007 op 22:52

Van de zotte! Zowel enkelvoud als meervoud! Goed neergezet, maar wil wel weten op welke afdeling van het ziekenhuis deze mevrouw werkte 🙂 gèntje ventje.

Trukie · 24 februari 2007 op 00:10

Die “ordebewaarders” weten soms van gekkigheid niet meer hoe ze zich belangrijker kunnen maken dan ze zijn.

Ik heb vorige week heerlijk een beker thee en een gevulde koek in de trein gekocht en genuttigd.

Prlwytskovsky · 24 februari 2007 op 01:52

@Trukie: je bent bekeuringswaardig, je tart het lot! :wave:

Mup · 24 februari 2007 op 19:53

Toppertje Driek, je mening sterk verwoord over mensen binnen het politie-apparaat, zonder de goede dienders te benadelen.
Ben zelf ook eens van leer getrokken, toen een mevrouw meldde dat de stoplichten bij een gevaarlijke oversteekplaats bij een school niet werkten. bij het geen nood-wel politie nummer werd ze doorverwezen naar de vervoersmaatschappij, die waren niet te bereiken, dus belde ze 112, het was immers bijna tijd voor de schoolbel, waarop ze een boete kreeg voor het misbruiken van dat nummer…

groet Mup.

pepe · 25 februari 2007 op 10:09

Goeie column, ik stel voor dat alle CX-ers voortaan etend (misschien ook schrijvend en rokend), van het openbaar vervoer gebruik maken. Dat levert pittige columns op 😉

DreamOn · 25 februari 2007 op 11:14

@pepe: goed idee! En naast eten, schrijven en roken hebben we ook nog allemaal een wapen op zak, om oom agent de stuipen op het lijf te jagen… 😀

Dees · 25 februari 2007 op 12:50

Leuk. Makkelijk columnonderwerp wel, op het randje van de inkopper. Maar je maakt er wel iets van.

Overigens is Nederlandse mayonaise wel degelijk met een ‘n’ ongeacht de spelling in het land van herkomst (heb je toch je puntje Trudy ;-)).

Geef een antwoord