Dagdeunen

Dagdeunen zijn het, doordreuners, zeurzangen, treiterteksten.
Het begint als ik de ogen opensla. In de jukebox diep in mijn cortex valt een kwartje en de grijparm pakt het eerste plaatje van de dag.
Vandaag de Twips, een lied uit de tijd van Top of Flop (Herman Stok) , en Tijd voor Teenagers (Ko de Cloet) gezongen door Trea Dobbs. Ik zie het guitige kopje in de Tuney Tunes nog voor me. Mijn hemel waarom onthoud ik toch al die nutteloze trivialiteiten en vergeet ik om de haverklap mijn sleutels, het boodschappenlijstje, of merk ik zoals afgelopen zaterdag eerst bij de kassa dat ik mijn pinpas thuis heb laten liggen.
En dan gaat het maar door, urenlang zaagt het onbenulletje door mijn hoofd;’ Twips, Twip, Twips eerst je handen op je heupen dan je handen op je bips, Twips.’
Ik betrap mezelf erop dat ik het nummer buiten fluit en er ook nog eens op varieer, het tempo en de toonhoogte verander en er wat jazzy riedels doorheen flans.
En ik heb eigenlijk zo’n vreselijke hekel aan eenzame fluitende mannen op straat. Ik zie dat als een soort van territorium afbakenen, zoals de hond van de buren bij elk paaltje een klein plasje achterlaat.
Binnen heb ik mevrouw Trawant nog die me corrigeert met een sardonisch; ‘Slik je dat fluitje even in?’, maar buiten ga ik blijkbaar met mezelf op de loop.
Dan, zonder aanwijsbare reden is het ineens genoeg en ga ik over op Manke Nelis of Nico Haak. ‘Oh Foxy foxtrot met je elastieken benen.’
En waren het nu maar melodieën waar je mee voor de dag kunt komen. Een mooie vloeiende sonatine van Beethoven, of Erbarme Dich uit de Matteus, zodat voorbijgangers zich omdraaien en me bewonderend gadeslaan, getroffen door de zuiverheid waarmee mijn neurie of fluit langs hen strijkt.
‘Goh, die meneer is vast musicus.’
Maar nee hoor daar komt de Postkoets van de Selvera’s al aangesneld. ‘Ver over berg en dal klonk er het hoorngeschal, ’t klonk als een blij signaal, voor allemaal.’
Mag ik ook mee?