Het is op de begane grond begonnen. Mijn bloed moest geprikt worden in het lab. Ik trek een nummer: 007. Ik dacht nog: apart.
Na een kwartier stond ik alweer buiten. Anders buiten, dan het buiten van voor het bloedprikken. Ik merkte dat ik de neiging had tot schaduwen. Ik begon mensen te volgen. Ik vertrouwde het allemaal niet meer.
Eenmaal thuis bekroop me het gevoel dat ik iets op het spoor was. In het trappenhuis kwam ik mijn buurman tegen. Niet eerder was mij het ongure uiterlijk van de man opgevallen. Ik was er zeker van: die heeft wat op zijn kerfstok. Dat is er een die ik in de gaten moet houden.
En nu zit ik hier op de vierde etage. De afdeling psychiatrie. De buurman heeft de politie gebeld. De wereld op zijn kop! Ik zou hem stalken. Hinderlijk bespioneren. De pillen gaan er volgens de psychiater voor zorgen dat ik weer mijn normale zelf word. Met 700 milligram moet het lukken.

1 reactie
Tim uut Kwedamme · 26 oktober 2018 op 14:43
Heftig verhaal!!!