Damesperikelen, ‘Ei-lijden’

Het leven van een vrouw gaat niet over rozen.

Universeel gezien zijn alle vrouwen met elkaar verbonden want we dragen een gezamenlijk lot.
Niet alleen worden we vanaf een zekere leeftijd elke maand geteisterd door helse pijnen maar als je even niet oplet komt daar nog een schepje bovenop.

De Maandstonden, niet te verwarren met de Maanstanden, zorgen voor ongemak en zwaar lijden waar menig man het loodje bij legt.
Gewenst of niet per se gewenst zijn sommigen onder ons daar negen maanden van verlost, maar of dat nou veel beter is, is nog maar de vraag.
Het dragen van een extra persoon in je lichaam, die mee-eet, meeplast, meepoept en eigenlijk altijd ‘op je lip’ zit is ook geen feest.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de ‘uittreding’.

Er zijn enkele ‘dappere’ mannen geweest die een simulatie van een bevalling (vrijwillig) hebben ondergaan en bij de derde weeënreeks al kermend op de grond om genade smeekten. Geen enkele man heeft ooit ‘een bevalling’ gered. Ze haakten allemaal af omdat ze de pijn niet konden verdragen.

Al enige maanden leef ik vrij van bovenstaande ellende en geniet met volle teugen van een stabiele hormoonspiegel. Het ‘doorlekzwaard van Damocles’ hangt me niet meer boven het hoofd, ik bespaar bakken met geld dat ik niet uit hoef te geven aan paracetamol en ‘hygiënische vrouwenproducten’.
Ik kon alles ongelimiteerd doen; zwemmen, joggen, paardrijden, surfen…
Zonder noemenswaardige overgangsperikelen heb ik een punt bereikt dat vrij veel lijkt op mijn meisjesbestaan, waar mijn enige zorg, ‘hoe overleef ik mijn ouders’ was.
Wat heb ik mij vergist.

Niemand heeft mij ooit verteld dat als je verlost bent van dit zware vrouwenlot, het ook gewoon weer opnieuw kan beginnen!
Als je ingesteld bent op, ‘elke maand ben ik enkele dagen uitgeschakeld’ dan legt een vrouw zich daarbij neer en draagt het als een baas.
Als je dacht van iets verlost te zijn en het komt terug…dan is het onverdraaglijk!

Ik heb het even opgezocht en het schijnt vrij normaal te zijn om na je vijftigste nog 1x in het jaar deze akelige staat te moeten ondergaan.
Wat is hier in vredesnaam het doel van?
Ik weet het inmiddels wel en hoef geen herinneringsoproep!

Ik vind ‘de vrouw’ maar een slecht ontwerp.
Als ik heel eerlijk ben, was ik sowieso liever een man geweest.

Mannen willen graag De Leider zijn en ik pleit dan ook voor een nieuw hormoonstelsel en een rolwisseling.
Laat mannen het maar een paar eeuwen doen.
Eisprongen maken, baarmoederbedjes spreiden, kinderen intern groot brengen én baren!

Dat dringt gelijk de overbevolking terug.
Twee vliegen in één klap!