De afspraak

‘Een lichtflits verblindde mijn zicht. Ik ontwaarde donkere schimmen rondom onze tafel en ik verschanste me achter de menukaart. Het gezicht van mijn tafelgenoot bleef uitdrukkingsloos, de muizenogen achter kleine brillenglazen knepen iets samen toen hij vroeg, ‘heb je een keuze kunnen maken Esther Suzanna? Of zullen we de ‘Proeferij voor twee’ nemen, een royale combinatie van heerlijkheden?’
Vanaf het moment van binnenkomst waren alle ogen op ons gericht maar mijn gezelschap was er niet van onder de indruk. Hij leek in zijn element. Ik voelde me daarentegen flink opgelaten in mijn simpele jurk en de te kleine badslippers. Maar ja, wat maakte het uit? Ik hoefde tenslotte niet aantrekkelijk te zijn.

———

Ik had nooit kunnen voorzien dat de gevolgen van het krantenartikel, waar ik en een andere dame trots de stelling van onze Minister – Single én Happy – onderschreven, zoveel stof zou doen opwaaien. Mijn uitgesproken mening over ‘mijn gelukkige leven zonder man’ en vooral de opinie dat wijze vrouwen uit de geschiedenis iets bijzonders hadden gepresteerd, juist zonder partner van noemenswaardig belang, was niet onopgemerkt gebleven.

Het artikel verscheen in de ochtendkrant. Zelf las ik het artikel via een link die ik van een ‘collega’ kreeg toegezonden en ik was best trots op de mooie foto die naast het blokje tekst – met mijn uit de context gerukte stelling – prijkte. Vlak nadat ik het had gelezen ging mijn mobiele telefoon. Het was een onbekend nummer.

Ik nam op.
‘Goedemorgen, spreek ik met Esther Suzanna?’
‘Jazeker’ antwoordde ik.
‘Excuses dat ik u stoor. Ik heb uw nummer opgezocht naar aanleiding van het artikel in de krant. Heeft u even?’
‘Ja, ik heb wel even’.
‘Nou, allereerst mijn complimenten voor het artikel. Wat heerlijk dat u zo moedig in het leven staat. Het gaat eigenlijk om het volgende: die kleine brommer waar u op de foto op zit, waar heeft u die gekocht?’
‘Eh, het is een oldtimer en ik heb hem overgenomen van een verzamelaar. Hoezo?’
‘Mijn opdrachtgever zoekt net zoiets en hij wilde graag komen kijken naar dit prachtige exemplaar?’
‘Hij is niet te koop hoor, ik rij er zelf veel te graag op’, antwoordde ik lachend.
‘Jammer. Maar misschien mag hij wél even een proefritje maken? Gewoon voor het gevoel?’
Het was zo’n wonderlijk voorstel dat ik zwichtte en we maakten een afspraak.
‘Helemaal geweldig’, riep de man enthousiast, ‘mijn opdrachtgever zou het op prijs stellen u vanmiddag ook even te spreken. Misschien kunt u dat aardige jurkje van de foto dragen?’ voegde hij nog toe.
Na dit gesprek te hebben afgesloten, bleef ik nog even verbaasd naar mijn telefoon staren.
Wat een raar voorstel! Was dit wel slim? Wat nou als hij een of andere psychopaat was?

Die middag stond ik om vijf uur met mijn Piaggio Ciao in de speeltuin naast mijn huis. Zoals afgesproken droeg ik hetzelfde jurkje als op de foto. Ik voelde me licht belachelijk. Toen de fotograaf twee dagen geleden buiten foto’s had gemaakt, was het ook redelijk genant geweest omdat buurtgenoten nieuwsgierig bleven kijken. Nu stond ik hier weer maar dit keer zonder fotograaf!
Na tien minuten wachten had ik er genoeg van. Wat een idiotie dacht ik, en reed mijn brommer naar de stalling. Net toen ik naar huis wilde gaan kwam er een auto aanrijden.

Een zwarte geblindeerde BMW stopte vlak voor de speeltuin. Het portier aan de bijrijders kant zwaaide open en een grote, in zwart geklede man, stapte uit. Een wit snoertje liep van zijn oor naar zijn binnenzak. Hij wenkte mij en ik liep naar de auto waarna de man het achterportier opende. Hij gebaarde dat ik in moest stappen. Op de achterbank zat een man met lange slanke benen in een nette broek met daaronder glimmende bruinleren schoenen. Achter het stuur zat een chauffeur. Het portier sloeg achter mij dicht en de eerste man stapte voorin. Toen ik me opzij draaide herkende ik gelijk het vlassige donkerblonde haar, de kleine oogjes achter de montuurloze bril en de diepe groeven in het meest bekende gezicht van Nederland. Mark!

‘Goedemiddag, Esther Suzanna, niet schrikken hoor’, grijnsde hij. ‘Excuses voor het verhaal van mijn secretaris. We hebben u een beetje om de tuin geleid om chaos in Vijfhuizen te voorkomen. Dat begrijpt u vast wel,’ knipoogde hij er achteraan.
‘Eh…’, stotterde ik.
‘Tja, u zult zich wel afvragen, vanwaar deze ontmoeting?’
‘Ik ben wel nieuwsgierig, eh..meneer de Minister?’
‘Zeg maar Mark hoor’ grinnikte Mark.
‘Uw stellige uitspraken in het artikel toonde een zekere lef. Ik was wel nieuwsgierig hoe u daar toe gekomen bent?’
Ondertussen had de chauffeur de motor gestart en de auto zette zich in beweging. Licht ontzet door de bizarre situatie vroeg ik Mark waar we naar toe gingen.
‘Ik neem u mee uit dineren!’, riep hij enthousiast. Dan kunt u mij tijdens de rit vertellen wat u beweegt?’
‘Waar gaan we dan dineren?’. Ik had tenslotte een puppy thuis en bovendien wilde ik ‘Mark’ helemaal niets over mezelf vertellen.
‘Wij brengen u na het eten weer thuis. Geen zorgen’, en hij wreef zelf vergenoegd in zijn handen.
‘Maar vertelt u eens, juffrouw Esther Suzanna, wat doet u in het dagelijks leven? Vast iets groots en belangrijks?’
‘Eh..nou nee, niet echt. Eigenlijk doe ik niet zoveel. Ik schrijf wel eens iets, wandel met mijn hondje en rijd wat op mijn snorfiets’, antwoorde ik.
‘Oh. Maar als ik het wel heb, had u het toch over wijze vrouwen die grootse dingen doen en geen tijd hebben voor een man? Dat beweerde u toch in het artikel?
‘Dat was bij wijze van spreken. Die journalist begon over oude vrijsters met katten! Toen zei ik dat er door de geschiedenis heen ook alleenstaande wijze vrouwen als raadgever dienden of grootse dingen deden zoals boeken schrijven of schilderen’.
‘Dus u zou best een man willen?’
‘Ik hóef geen man. Er is een verschil tussen willen en moeten, toch?’
‘Daar heeft u gelijk in’.
‘Bovendien, ik heb gewoon nog niet de passende man gevonden, maar wat niet is kan nog komen’, en keek Mark schalks aan.
‘Juist, dat is ook mijn insteek’, grijnsde Mark terug.

De auto was ondertussen een parkeergarage ingereden en stopte.
‘We zijn er! Laten we lekker gaan eten’, zei Mark.
‘Dus ik vind mannen eigenlijk best heel erg leuk!’, zei ik vlak voor we uitstapten, en ik keek hem verleidelijk aan.
‘Ik ook!’, knipoogde Mark terug.