Het was vorige week aan de bar bij dat gemoedelijke tennisclubje dat ik geconfronteerd werd met een geest uit het verleden. De door mij in uitermate goede bui (in twee setjes gewonnen) gegeven fooi ad € 0,20 verdween in een collectebus. Het bleek themaweek. In dat kader gaf het barpersoneel hun extra inkomsten weg aan het goede doel. Op het etiket van de bus stond: “Doe een wens stichting”. Ach, die goeie ouwe “Doe een wens stichting”. Ik weet nog dat mijn broer eens een boot van ze wou. Hadden ze het knap moeilijk mee. Ik kon niet goed inschatten wat het probleem was. De kosten van de buitenboordmotor? Die was essentieel. Roeiend zou ie niet ver komen.

Het mens dat de bestelling op kwam nemen, nam een tweezitsbank in beslag. Ondanks dat bracht ze bij de beoordelingscommissie weinig gewicht in de schaal. Een paar weken later kwam ze vrolijk verslag uitbrengen. Men was ermee bezig, er moesten nog sponsoren gezocht worden, kortom het liep niet storm, men liep niet warm. Voor de zekerheid de vraag of ie zeker wist dat het een boot moest worden.

Ja, een boot. Hij had er zijn zinnen op gezet. Sterker nog, hij wist al hoe en waar hij zou varen om hele dagen te gaan vissen. De visartikelen die hij voor zijn veertiende verjaardag had gevraagd en gekregen, wachtten ongeduldig in hun verpakking. Zijn uitrusting was compleet, erg compleet als je beseft dat schuimrubberen inktvisjes er deel van uitmaakten.
Het hoefde niet zo’n snelle boot te zijn hoor, stelde hij het tweezitsmens nog gerust. Daar heb je je vaarbewijs voor nodig, en het kost tijd om dat te halen.

Het was in die tijd dat ik naar een radioprogramma een verhaal had ingezonden. Het was uitgezonden en ik had dientengevolge een autoradio gewonnen. Bericht daarover bereikte mijn broer en de radio werd geconfisqueerd nog voor hij door me was ontvangen. Die moet in het dashboard van de boot komen. Prima. Doen we.

De boot is nooit, anders dan in de fantasie van mijn broer, uitgevaren. De uitvaart was eerder.

God, wat een sterk verhaal dit. Zeker als je op tijd weet te stoppen Schorpioen, en deze alinea niet meezendt. Men zal er kapot van zijn, temeer omdat het grotendeels waar is. Iedereen begrijpt dat je dit niet verzint. Maar ja, dan heb je nog niet gezegd dat het niet klopt dat je pas vorige week ineens weer aan die stichting moest denken. Dat doe je namelijk elke keer als je in je viskoffer weer die waarachtig onverteerbare kolere inktvissen tegenkomt.

Categorieën: Verhalen

9 reacties

Avalanche · 10 oktober 2010 op 17:16

Ik hink een beetje op twee gedachten. Enerzijds vind ik dat je, gezien thema en invalshoek, hier iets veel indrukwekkenders van had kunnen maken. Anderzijds wordt het juist door die laatste alinea anders dan doorsnee en daarmee op een speciale manier toch indrukwekkend.

pally · 10 oktober 2010 op 17:47

In eerste instantie kwam dit stukje wat rommelig op mij over, Scorpio. Toch voelde ik meteen dat je luchtig deed over iets wat geen luchtigheid heeft: De dood van je broertje.
Dat zegt het laatste stukje, waarin je je laat zien. Alsof je bedenkt je toch maar, een beetje onwillig, bloot te geven.
Mooi vind ik dat uiteindelijk.

groet van Pally

LouisP · 10 oktober 2010 op 17:47

S.
aparte openingsalinea. Ik had het gedeelte tussen haakjes anders opgelost.

“Ja, een boot. Hij had er zijn zinnen op gezet. Sterker nog, hij wist al hoe en waar hij zou varen om hele dagen te gaan vissen. De visartikelen die hij voor zijn veertiende verjaardag had gevraagd en gekregen, wachtten ongeduldig in hun verpakking…..”
Het lijkt alsof je met deze zin iets wil vertellen van je broer. Van zijn dromen..

Die twee streepjes storen me wat..de laatste alinea is in ieder geval bijzonder…
‘k vind het wel de moeite waard om te lezen..
gr.
L.

dreamer · 10 oktober 2010 op 20:08

Ik mag de stijl van het stuk wel. Intrigerend.

Anti · 10 oktober 2010 op 21:42

‘De boot is nooit, anders dan in de fantasie van mijn broer, uitgevaren. De uitvaart was eerder.’

Wow. Deze zin zegt alles. Heel verdietig, heel indrukwekkend, maar vooral ook erg, hoe schurend ook, mooi Schorpioen.

embee · 10 oktober 2010 op 22:28

Het begint als een verhaal, en eindigt als een
drama!! Supermooi!!

embee

sylvia1 · 11 oktober 2010 op 06:50

Ik vind ‘m origineel en hij hakt erin, die mooie zin tussen de streepjes. Die laatste alinea is dan weer wat cynisch (zo lees ik ‘m) maar dat maakt het origineel en door de sterke eindzin zwakt het je verhaal toch niet af. In de eerste alinea liep gewonnen)gegeven trouwens niet zo lekker.
Wel erg mooie titel ook!

SIMBA · 11 oktober 2010 op 14:57

Cynisme is een manier om over verdriet te kunnen praten…..goed gedaan.

Schorpioen · 12 oktober 2010 op 10:25

Hij had nog dromen genoeg. Als die Kamerling 1% van zijn levenslust in zich had…

Geef een antwoord