Nou ik heb weer een spannende dag meegemaakt op m´n werk, een mw ging dood en achteraf was ik er blij mee. Dat klinkt waarschijnlijk heel raar. Deze mw kreeg een bloeding in haar hoofd, vanaf het begin dat ze bij ons was ging het al niet goed met haar. Het was een flinke bloeding volgens de arts. Gisternacht begon deze mw koorts te krijgen en was ze minder aanspreekbaar. ´s Ochtends werd haar man, dochter en schoonzoon gebeld. Omdat de familie heel de ochtend bij haar was, ging ik en mijn collega haar aan het einde van de dag haar een ´kattenwasje´ geven. Even haar gezicht en van onderen opfrissen. terwijl ik de washand stond uit te wringen, zei mijn collega: ‘Sandy, volgens mij hoeft het niet meer’.

We liepen de kamer uit en zij zei tegen de arts en de familie die op de gang stond te wachten dat mw was overleden. Omdat wij bij haar waren, gingen wij nadat we de familie wat tijd met deze vrouw hadden gegeven, haar netjes neerleggen en een beetje wassen. Dit was een heel raar iets, ik had de neiging om te fluisteren en tegen mw te praten. Alle slangetjes, infuus, sond en zuurstof werden verwijderd. Mw werd door ons netjes neergelegd en we deden een een handdoek onder haar kin, zodat haar mond dicht zat. Dit wordt ook gedaan in verband met de lijkstijfheid die daarna optreedt.

Ik vond het heel speciaal om dit te mogen doen. Ik noem het zelf: de laatste eer bewijzen.
Maar ik vond het ook moeilijk en wennen. Ook was het vervelend om de familie zo te zien; heel verdrietig.
Toen de familie weg was, kwam de matrice om mw naar beneden te brengen omdat ik en mijn collega benieuwd waren hoe het er uit ziet in het mortuarium, gingen wij met haar mee.
Het was daar heel mooi, beetje gezellig zelfs. Ik heb ook de koelcel gezien, waar op dat moment twee mensen lagen en de obductie kamer, waar ze sectie verrichten. Deze zagen er beide koel, koud en eng uit. Maar de aula voor de familie en de kamer waar mw eventueel opgebaard zou kunnen worden, zag er erg mooi en plechtig uit.
Dit had ik niet verwacht in een ziekenhuis eigenlijk. Ik had een ‘dooie bedoeling’ verwacht.

Ik ben blij dat ik dit heb mogen meemaken, tuurlijk maak je dit vrij vaak mee in een ziekenhuis, want niet iedereen verlaat het ziekenhuis levend.
Ik ben weer een ervaring rijker.


8 reacties

Mosje · 20 december 2004 op 13:53

En zo is het Sandy, jij hebt weer wat bijgeleerd.
En ik ook binnenkort, want je moet me wel uitleggen wat een matrice is. Een vrouwelijke matrix? Een moederlijke directrice?

Li · 20 december 2004 op 14:40

Mooi en toch afstandelijk beschreven Sandy.
En dat is ook nodig want anders kun je je werk niet goed doen 😉

Li

Kees Schilder · 20 december 2004 op 15:34

Boeiend

Mar · 20 december 2004 op 16:10

Goed verhaal, maar vind het ‘mw’ wat latig lezen.

Mar

Mar · 20 december 2004 op 16:11

Ik bedoel lastig

Bakema_NL · 20 december 2004 op 18:52

Ik heb ook een aparte dag gehad, maar daar ga ik maar niet verder over uitwijden….het had in ieder geval niks met doden te maken gelukkig.

Het zou niet mijn werk zijn eerlijk gezegd, maar het is natuurlijk fantastisch dat er mensen zijn die het doen. En wat betreft die laatste eer heb je denk ik wel gelijk, je moet het wel als zodanig zien lijkt me.
Ik ben ook eens in een mortuarium geweest, wist niet hoe snel ik er weer uit moest lopen. Ik was samen met mijn broer, hadden mijn moeder opgezocht en zijn waarschijnlijk op de terugweg in een lift gestapt waar we niks te zoeken hadden. Naar beneden, we stappen uit en liepen het mortuarium in………snel weer weg, daar hoef ik nog niet te zijn aub. 😛

Sandy · 21 december 2004 op 10:03

Matrice is een uitvaartcentrum. De Matrice regelt het vervoer van de overledene van de kamer naar het mortuarium en verzorgt daar de overledene. Ook betrekken zij de nabestaande bij het afscheid en ontvangen zij hun in de aula.

Sandy · 21 december 2004 op 10:06

Ik zal voortaan mevrouw in plaats van mw typen, vind het zelf ook vervelend lezen 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder