De eenzaamheid voorbij.

Als ik mijn auto voor zijn deur parkeer, komt hij stralend naar me toe, mijn Rotterdamse buurman. Vol trots vertelt hij me dat hij een nieuwe vriendin heeft, afkomstig uit de Oekraïne, die hij via internet heeft leren kennen. Thuis zeg ik tegen mijn echtgenoot wat ik zojuist van de buurman gehoord heb en ik voeg eraan toe dat ik het toch wel iets zieligs vind hebben: een vrouw uit Oost-Europa importeren. Op dat moment kan ik niet vermoeden welke bizarre wending mijn leven jaren later zal nemen en dat mijn echtgenoot dit verhaal wellicht beter zal onthouden dan wat ook. Want hoewel getrouwd – met mij – begeeft mijn echtgenoot zich een tijdje later ook via internet op de buitenlandse huwelijksmarkt. Zonder dat ik er iets van merk, doet hij aan vergelijkend warenonderzoek. Een proces dat vele jaren in beslag zal nemen. Als hij zijn keuze gemaakt heeft, laat hij onze dochter en mij weten op zoek te gaan naar andere woonruimte. Ons huwelijk is voorbij.

Voorlopig blijf ik met onze dochter in de voormalige echtelijke woning wonen. De buurman zie of spreek ik nog nauwelijks. Als ik twintig kilo ben afgevallen en nog slechts een schaduw van mezelf, kom ik hem opeens weer tegen. Hij schrikt van me, heeft met me te doen en knoopt een gesprekje aan. En dan spreekt hij wijze woorden met betrekking tot eenzaamheid. ‘Ook ik ben weer alleen. Maar tijdens mijn relatie heb ik me vaak eenzamer gevoeld dan nu.’

Ik registreer wat hij zegt en sla het op, want op dat moment heb ik er helemaal niets aan. Eenzamer – en ongelukkiger – dan op dat moment kan een mens zich volgens mij niet voelen. Pas nadat ik het ergste verdriet verwerkt heb en opnieuw begonnen ben, komt het beeld van buurman af en toe naar boven en daarmee zijn wijze woorden. Plotseling realiseer ik me hoe ontzettend eenzaam ik vaak was tijdens ons huwelijk. Onbegrepen, niet gewaardeerd en niet meer geliefd door degene waar ik zielsveel van hield.

Soms ben ik alleen, maar daar heb ik mee leren omgaan om tot de ontdekking te komen dat het best fijn is, zo nu en dan. En als ik het alleen zijn even beu ben, is er altijd weer dat ooit kleine meisje – ze is opeens groter dan ik – dat beginnende gevoelens van eenzaamheid onmiddellijk de kop indrukt. Ik ben de eenzaamheid voorbij!