Het was het voorjaar van 2011 en mijn vrouw had een enorme verrassing voor me, vertelde ze me door de telefoon. Geduldig als ik ben wachtte ik tot we bij elkaar waren en had in de tussentijd pas 3.654 sms’jes gestuurd met de vraag wat de verrassing nou was. Ik had werkelijk waar geen enkel idee en zij vertelde me ook niets. Maar dan ook écht helemaal niets! Geen letter, geen woord, geen hint, geen richting. Alleen dat ik het heel erg leuk zou gaan vinden.

Eenmaal thuis gekomen probeerde ik mr. Cool te zijn en vroeg er niet naar. Alleen was mrs. Cool een heel stuk cooler en zei niets. Tot na een hele lange tijd, een minuut of vijf, ik het niet langer kon uithouden en vroeg wat de verrassing nou was. “Duiken” zei ze. “Je gaat een duikcursus doen!” Ze had me niet meer kunnen verrassen dan hiermee want het was nooit en te nimmer bij me opgekomen om dit te gaan doen. “Ja, maar…..wanneer en hoe? Waar? Met wie? Waarom?” en meer van dit soort vragen.

In elk geval heb ik meteen gebeld om een afspraak te maken voor mijn eerste duik. Of ik op zaterdag om 10 uur in Vinkeveen wilde zijn, op Zandeiland 4. Ik zou hen herkennen aan de vlaggen die er opgezet waren.

Vol goede moed vertrok ik naar Vinkeveen, vergezeld door Fren, mijn vrouw. Enigszins opgewonden, vlinders in mijn buik vanwege het onbekende en naarmate we dichterbij kwamen begon ik steeds meer en sneller te praten. Hét teken bij mij dat ik nerveus ben. Normaliter ben ik al niet echt een stille Willy en praat ik vijf kwartier in een uur, maar nu  bleef het maar doorgaan. “Blablablablabla. Blablabla. Blablablabla…..” Achteraf gezien verbaas ik me er nog over dat ze die drie kwartier met me in de auto heeft kunnen zitten en niet onderweg uitgestapt is.

Uiteindelijk kwamen we aan en was de tent van de duikschool snel gevonden. Na het rondje handenschudden en kennismaken werd het een en ander aan me uitgelegd. Theorie…..het is dat het moet, maar het liefste was ik meteen in het water gesprongen om schatten te zoeken, vergane schepen te enteren, kreeften mee naar boven te nemen en te eten en oesters te openen met grote parels. In Vinkeveen. Yeah right, het zullen de zenuwen wel geweest zijn. Uiteindelijk mocht ik dan mijn gear aantrekken en werd ik gekoppeld aan Leon, een van de instructeurs. Angst had ik niet en na wat geklooi met uittrimmen en een enorme hoeveelheid lood aan mijn lijf erbij te hebben gekregen, ging ik dan eindelijk kopje onder en gingen we een stukje zwemmen. Als het goed zou gaan zou ik ook een aantal dingen moeten doen, zoals masker laten vollopen, klaren, masker af, automaat uit en weer vinden, etc. We gingen een stukje zwemmen en ik voelde me als een vis in het water en leek waarschijnlijk meer op een kind in een snoepwinkel dan op een volwassen kerel. Alles was mooi, de vissen die ik zag waren de geweldigste vissen ooit, de instructeur was een held en mijn vrouw de meest fantastische vrouw die iemand zich maar kan wensen. Na een klein rondje zwemmen en waarschijnlijk meer lucht te hebben verbruikt dan een marathonloper tijdens de volle 42 kilometer gingen we onze oefeningen doen. Eerst de ademautomaat. Goed opletten en herhalen wat je ziet. Hoe moeilijk kan het zijn? Tja, als je de automaat zo in je waffel stopt en je probeert te ademen, krijg je een slok water binnen en kom je erachter dat kotsen wellicht lukt, maar hoesten toch een stuk moeilijker is als je onder water bent en je steeds na een periode van hoesten en je automaat bijna uitspugen, je weer moet ademen. Leon had in elk geval schik. Heeft die jongen ook eens een pleziertje…..

Enfin, nadat ik de ademhaling weer op orde had en zeker wist dat ook ik niet tegen water in mijn longen kan, hebben we de oefening herhaald en kreeg ik zowaar applaus. Door naar de volgende oefening. Masker half laten vollopen en klaren. Dat was een eitje en ging meteen goed. Wederom applaus. Voor mijn gevoel ging ik op korte termijn volle zalen trekken en staande ovaties krijgen. Ik leek wel een puppy. “Volgende, volgende, volgende!!!” Masker af, opzetten en klaren. Leon deed het voor en ik deed het na. Zo ongeveer dan. Masker af en op was geen probleem. Voor het klaren had ik waarschijnlijk een plotselinge aanval van stikstofnarcose gekregen want in plaats van op de reguliere manier klaren, besloot mijn brein mijn neus de opdracht te geven om het water in mijn masker via mijn ademgaten op te slurpen. Leon’s ogen pasten nog net in zijn masker, zo groot werden ze en ik zag tussen de tranen door dat hij verschrikkelijk moest lachen. Het zou me niet verbazen als hij op dat moment zijn blaas geledigd heeft in zijn pak. Ik daarentegen deed mijn best om niet wederom een hoestaanval te krijgen wat bijna helemaal lukte. Drie keer slikken, twee keer hoesten en missie geslaagd. PADI heeft als eis dat je het masker kunt klaren. Op welke wijze staat niet beschreven en dus ontving ik ook hiervoor weer applaus.

Ondertussen was ik hevig aan het nadenken hoe ik ook alweer moest aangeven dat ik al meer dan de helft van mijn lucht had verbruikt en uiteindelijk lukte me dat ook en zwommen we terug. Ik het gevoel alsof ik de eerste mens op de maan was geweest en Leon het gevoel dat hij toch echt een schone luier moest halen. Eenmaal boven gekomen had ik een smile op mijn gezicht die van oor tot oor ging en vanaf toen wist ik het. Duiken, mijn nieuwe passie die ik zoveel mogelijk wil gaan beoefenen en waarin ik mezelf helemaal kan vinden.

Tevens wil ik mijn excuses aanbieden aan alle mensen om mij heen die vanaf dat moment werden doodgegooid met alle ‘geweldige verhalen’ over duiken, foto’s die van het internet geplukt werden en sinds een jaar zelf geschoten worden, filmpjes en films die bekeken moesten worden en talloze aanmoedigingen om het toch echt zelf een keer te gaan doen. Het spijt me oprecht dat ik jullie dit aandoe, alleen kan ik er niets tegen ondernemen, het is sterker dan ik en de aankomende 40 jaar zal ik jullie nog veel vaker bedelven onder de verhalen, foto’s en filmpjes van mijn duiken! Er is maar één manier om er vanaf te komen en dat is het zelf ook een keer te ervaren. Maak een introduik bij welke duikschool dan ook, doe meteen je opleiding, sluit je desnoods aan bij een duikvereniging en doe er iets mee! Ik heb jullie gewaarschuwd; het is verslavend!


Oliver

Echtgenoot, vader van twee geweldige dochters en bonusvader van nog een fantastische dochter, zelfstandig ondernemer en scuba-diver. Geboren in 1971, waterman (hoe kan het ook anders), wonend in het midden van het land en geestelijk nog ver verwijderd van de leeftijd die ik conform paspoort zou zijn.

15 reacties

NicoleS · 16 juli 2016 op 15:59

Mooi geschreven met enthousiasme. Ben er volop ingedoken. Welkom op CX.

Meralixe · 16 juli 2016 op 19:01

Zucht, goed dan, welkom op column x maar nee hoor NicoleS, dit is niet denderend geschreven. Ach, niet echt slecht ook hoor maar Oliver probeerde ZIJN grote hobby aan het ‘grote’ publiek op te dringen en laat dit nu net het moeilijkste zijn dat je bij een opener op de site kunt doen. Je eerst een beetje thuis voelen op de site en daarna voorzichtig je boodschap uitbrengen was waarschijnlijk beter geweest.
Maar, laar je niet van je stuk brengen hoor Oliver. Ik kijk uit naar je volgende.
Nu nog een smileys proberen; hopelijk lukt het na deze schijnbaar negatieve reactie. 😮

    NicoleS · 16 juli 2016 op 19:16

    Positief zijn M! ?☺☺☺☺☺☺☺hier je lachebekjes☺☺☺☺☺?

    Oliver · 5 augustus 2016 op 10:34

    Meralixe, ontzettend bedankt voor je warme, opbouwende reactie. Erg grappig om in jouw reactie te mogen lezen dat ik mijn hobby opdring aan het “grote” publiek, terwijl je vrij bent in je keuze om het al dan niet te lezen. Daarnaast ben jij diegene die Nicole S jouw mening door de strot duwt dat het niet denderend geschreven is. Vooral als ik dan lees dat jij in de omschrijving over jezelf neerzet “dat het eigen gelijk niet bestaat en dat respect voor de andere mening belangrijker is…”

    Wanneer jij je er beter bij voelt om eerst de kat uit de boom te kijken, wil dat nog niet zeggen dat het de juiste manier is. Zeker niet gezien het feit dat “het eigen gelijk niet bestaat.” Ik schrijf zoals het in me opkomt. Makkelijk leesbaar, met taalgebruik anno 2016. Indien je het allemaal maar vervelend, opdringerig, niet leuk, amateuristisch, té joviaal en vooral niet passend in jouw straatje vindt, doe jezelf dan een plezier en skip hetgeen ik post. Ik laat me zeker niet van mijn stuk brengen door de mening van een ander en negatieve reacties zijn de mest voor nog meer uit mijn koker. Shit om te lezen, maar als je het juiste eruit weet te halen, kun je ervan groeien. 😉

      Meralixe · 5 augustus 2016 op 15:04

      Ach Oliver, de schrijver blijft toch steeds voor een groot deel afhankelijk van de lezer hoor.
      Het enige dat ik je wou duidelijk maken was dat je door een dergelijk onderwerp te nemen jezelf grotendeels op een eilandje plaatste. En nee, langdradig en een tikkeltje traag voor een column, deze bewoordingen vind je niet terug in mijn goedbedoelde reactie. En, ik citeer, vervelend, opdringerig, niet leuk, amateuristisch, waar vind je dat terug in mijn schrijven?

        Oliver · 6 augustus 2016 op 10:34

        Meralixe, Wanneer er een groot lezerspubliek is, zal de ene het kunnen waarderen en een geweldig stuk vinden, terwijl de ander er al na drie letters klaar mee is. Als ik mijzelf op een eilandje plaats, is het maar goed dat ik over watersport heb geschreven, zodat ik er tenminste nog af kan, mocht ik dat willen.

        Het gaat niet om de letterlijke bewoording die ik al dan niet geciteerd heb. Het gaat om mijn interpretatie van jouw woorden. Waar je dan wel weer aan voorbij gaat is dat je in je eigen omschrijving zet “dat het eigen gelijk niet bestaat en dat respect voor de andere mening belangrijker is…”, maar dat je wel je eigen mening bij anderen door de strot wilt duwen.

        Desalniettemin ben ik wel blij met de kritieken, ook die van jou. Overigens iets waar je wellicht op zou kunnen letten is het woord “ach”. In deze reactie gebruik je het en als ik naar de samenvatting van je columns kijk, gebruik je het daar ook regelmatig. Het zou een signature kunnen zijn natuurlijk, maar wellicht is het jezelf geeneens opgevallen.

        Geniet van je weekend!

Snarf · 16 juli 2016 op 19:15

Tikkie te lang … beetje traag voor een column. Je passie wel goed verwoord! Ben benieuwd naar de volgende. Welkom.

Nachtzuster · 16 juli 2016 op 19:25

Welkom hier! Leuke binnenkomer. Beetje spreektaal zoals je schrijft, maar dat kan zeker wel charmant zijn. Inderdaad iets aan de lange kant. Het enthousiasme van je nieuwe hobby knalt van het scherm en dat is fijn om te lezen. 🙂

Mien · 17 juli 2016 op 00:47

Als je net zo lang onderwater kunt blijven als deze column dan komt het helemaal goed hier op ColumnX. Welkom. Zelf duik ik graag onder. Wat dat betreft delen we dezelfde passie. ?

    Oliver · 5 augustus 2016 op 10:38

    Dankjewel. Ik zal de dubbel 12 voor de lange adem klaarzetten! 😀

Bruun · 17 juli 2016 op 22:06

Welkom bij ColumnX. Dit is eerder een verhaal dan een column, maar door je enthousiasme is het erg prettig leesbaar. Mij zul je overigens niet overhalen; ik haat het om onder water te zijn. Traumatisch dingetje denk ik.

    Oliver · 5 augustus 2016 op 10:39

    Ondanks je trauma, ben je wel in mijn verhaal gedoken. Dankjewel voor de complimenten.

Geef een antwoord