Op vakantie gaan is tof. Foto’s maken op vakantie is zowaar nog toffer. Maar waar ik een gruwelijke, gru-we-lij-ke hekel aan heb, is het bekijken van andermans vakantiefoto’s. Niet omdat ik verachtelijk jaloers ben aangelegd of omdat ik mezelf zó goed vind en anderen zó slecht. Nee, integendeel. Maar als een familielid, vriend(in), buurman/vrouw of vage kennis me uitnodigt voor een kopje koffie ‘om onze vakantiefoto’s te bekijken’ dan gaan mijn nekharen direct overeind staan! Ten eerste lust ik geen koffie (thee met koffiemelk daarentegen…) maar ten tweede zie ik er als een berg tegenop om twee uur naar een tv met lelijke foto’s te staren, waar je bovendien bij iedere foto ongevraagd een ‘ludieke’ anekdote krijgt. ‘Kijk hier rent Jantje over het strand. Ja, het was zulk lekker weer’
Goh, dat zie ik zelf zeker niet.

‘Hier geniet Jantje van een ijsje’
Inderdaad, op de vorige vijf foto’s van hetzelfde tafereel was hij nog niet zo smerig.

‘Hier staan we met z’n allen voor de Eifeltoren’
Originele pose, zo in het midden. Wel jammer dat die Eifeltoren er schever op staat dan de toren van Pisa…

‘En hier staan we voor de Notre Damme’
Creatief hoor!

Hoe meer ik zelf oefen met fotografie en mezelf ontwikkel, des te meer ik me ga storen aan foto’s van anderen. En nee, dat is zeker niet alleen omdat ze beroerd fotograferen. De gruwel is dat veel mensen simpelweg te lui zijn om hun foto’s op een verzorgde manier aan anderen te tonen. Het is pure luiheid van de gastheer dat je chonologisch naar álle foto’s zit te kijken, zonder dat er een selectie is gemaakt. Hoe simpel kan het zijn? Allereerst verwijder je de mislukte foto’s en vervolgens ga je kritisch door je kiekjes heen en filter je de allerbeste exemplaren er uit. Die bewerk je dan nog een beetje, zodat de schoonheidsfoutjes verholpen zijn (scheve horizon, rode ogen, belichting) en voila. Maar de meeste mensen maken nog niet eens een selectie, laat staan een bewerkte selectie. Je krijgt gewoon zonder blikken of blozen de complete fotoserie voor je kiezen, met reeksen foto’s die nagenoeg allemaal hetzelfde zijn! Dat zijn de momenten dat ik terugverlang naar analoge rolletjes van maximaal 36 foto’s.

Fijn hoor, dat je camera vijf foto’s per seconde kan maken, maar moet ik ze daardaar ook allemaal zien? Na drie bakken thee heb ik het wel weer gehad, maar nee, dan zijn we nog niet eens op de helft. Bij de eerste zucht die per ongeluk ontsnapt wordt nog een poging gedaan om het goed te praten onder het mom ‘sja, ik maak natuurlijk niet zulke mooie foto’s als jij’. Maar is dat een excuus om géén voorselectie te maken?

Maar weet je wat nóg erger is? Een vakantie-video!

Met dezelfde excuses (ik heb het zo druk, ik snap niets van computers, oh kan dat ook?) krijg je dan een integrale(!), ruwe, onbewerkte video te zien met – hoe origineel – dezelfde beelden als de foto’s! Na vijf minuten naar Jantje rennend op het strand gekeken te hebben, komt de thee dan zo ongeveer kokend m’n strot uit. Voor de lieve vrede roep ik wat ‘oeh’ en ‘aah’ en wacht tot de show voorbij is, hopend dat het bevriende stel dankzij de economische crisis de komende tijd niet meer op vakantie gaat. Tja, na zo’n gruwelshow ben ik dan zelf écht aan vakantie toe… (misschien maar zonder camera).

Christa Witte, columniste www.FotoVideo.nu


Avatar

ChristaWitte

Christa Witte is columniste voor FotoVideo.nu. Ze studeert sociologie en fotografeert graag in haar vrije tijd. Ze profilieert zich als ambitieus columniste en heeft de droom om ooit een roman te schrijven.

13 reacties

Avatar

Frans · 6 mei 2012 op 08:12

Analoge foto´s hebben inderdaad voordelen. De kijker bepaalt immers zelf hoelang hij ze bekijkt, zodat hij foto´s die hem onverschillig later snel kan doorgeven. Bovendien heeft het wat om de foto in de hand te hebben. Een daadwerkelijk opgestuurde kaart doet mij meer dan een via de e-mail. Het is het verschil tussen zeg maar een kaart van vlees en bloed en een virtuele.
Het digitale tijdperk is slechts als aanvulling op de analoge van waarde. Wie het een vervangt door het ander blijft net zo beperkt als vroeger. Maar goed, dat neemt niet weg dat je een leuk beeld van saaie kijkavonden hebt geschetst.

Avatar

SIMBA · 6 mei 2012 op 08:54

Ik dacht dat het niet meer van deze tijd was om vakantiefoto’s aan iedereen te tonen, gelukkig heb ik familie en vrienden die me níet voor deze avondjes uitnodigen!
Welkom op CX!

Avatar

Meralixe · 6 mei 2012 op 09:23

Welkom op column x waar U zich al meteen sterk profileert. Uw uiteenzetting is helder en brengt een duidelijke kwaal “onder de loep.”
Nu is het wel zo dat ik, ik Meralixe, wel al geleerd heb dat ieder mens een sterk individualistisch persoon is die steeds maar denkt dat zijn (haar) interesses ook de andere wel zal interesseren. Van daaruit komen er dan mistoestanden zoals, in mijn geval, anderen te proberen warm maken voor mijn persoonlijke smaak van muziek of zo.
:pint:

Avatar

Prlwytskovsky · 6 mei 2012 op 10:38

Leuke manier van schrijven heb je, en je stipt meteen een punt aan waar ook ik het lazerus van krijg: vakantiefoto’s van anderen bekijken. Yak!
Welkom op CX.

Avatar

Ferrara · 6 mei 2012 op 15:19

Vroeger waren dat vreselijke dia-avondjes.
Zonde dat alle moois onderweg verprutst moet worden met deze en gene in een pose voor het te fotograferen object.

Je hebt je ergernis goed duidelijk gemaakt. Had van mij wel lachwekkender gemogen.
Succes hier.

Avatar

JanBontje · 6 mei 2012 op 19:09

Zoooooooooooooooooooooooooooooooooooo herkenbaar!

Leuke column.

Avatar

pally · 6 mei 2012 op 21:59

Heel leuk, goed onderwerp. Inderdaad een crime, dat soort foto’s kijken.
Mijn oplossing: Stuur ze maar per mail, ik heb mijn bril vergeten, En dan: delete… 😀

groet van pally

Avatar

DACS1973 · 7 mei 2012 op 09:25

Och, zo erg vind ik het niet, vakantiefoto’s van een ander bekijken. Zolang ik zelf maar de regie kan houden en zelf mag bepalen hoe lang ik naar een foto kijk.

Avatar

Mien · 7 mei 2012 op 10:01

Prijzenswaardig debuut op ColumnX.
Ik verlang soms ook terug naar de doca.
Zonder de digitale fotografie zwart te maken overigens.
De intimiteit en spanning van het onzichtbare zichtbaar maken. Dat blijft mooi.
Als liefhebber van de fotografie wil ik je deze [b][u][url=http://www.gemeentemuseumhelmond.nl/#tentoonstellingen]tentoonstelling van Martin Parr[/url][/u][/b] niet onthouden.
Pure rauwe ‘familypictures’, realistisch met grote humor en cynisme geschoten.
Een reisje Helmond waardig.

Mien vanaf de Eifeltoren

p.s.
Nog een leuk [b][u][url=http://www.martinparr.com/blog/?p=397]facebookcommentaar[/url][/u][/b] op de website van Parr. All about taking and consuming pictures

Avatar

Harrie · 7 mei 2012 op 13:48

Ik haat dat ‘gekiek’ ook. Goed beschreven.

Avatar

Fem · 7 mei 2012 op 20:09

Ik wist helemaal niet dat het nog bestond, vakantiekiekjes….

Alles gaat toch direct online of gefacebookt tegenwoordig?

Aardig debuut. Welkom!

Avatar

Sagita · 7 mei 2012 op 23:25

Leuke column! Ik was dol op het showen van mijn dia’s en kreeg mijn hele familie over me heen: “o nee geen dia’s kijken! Niet de hele avond in het donker!”
Vraagje! Heb je zelf kinderen?

Avatar

ChristaWitte · 29 mei 2012 op 13:17

Iedereen bedankt voor de reacties! Leuk!

@Sagita Nee nog geen kids hier

Geef een antwoord