De koude “warme” maanden zijn weer aangebroken.
Jeweetwel, de maanden in de aanloop van en met in de aanbieding sinterklaas en kerst.
Buiten is het koud, donker en nat, maar binnen is het des te gezelliger en warmer met kaarsjes, mensen, cadeautjes en vooral heel veel liefde.
En het is ook vooral de commercie die hierop hamert en het gevoel als het ware aanpraat; dure cadeaus die je moet hebben om liefde te laten blijken, en het familiegevoel dat je moet hebben: Coca Cola reclame ten top. Vroeger vond ik deze tijd nog leuk. Nog lekker jong en naïef.
Thuis maakten we het in de donkere maanden gezellig; thee, pepernootjes, lampjes en knusheid. Af en toe het schoentje voor sinterklaas zetten hoorde er natuurlijk ook bij; dan maakten we tekeningen voor de Sint en zongen we heimelijk bij onze schoentjes, m’n oudste broer begeleidde ons zelfs op trompet. Ook belden we meneer Sinterklaas op, die heel toevallig hetzelfde nummer had als pappa’s zaak….
De pakjesavond die erop volgde was de climax en vormde helemaal een genot; zenuwachtig in de jutezak grijpen naar misschien wel dat ene cadeau waar je natte kinderdroompjes over had. Om vervolgens even weer wat weken braaf te zijn en/of te spelen…
Het kerstdiner was het volgende hoogtepunt in deze tijd.
De hele familie was present inclusief klein grut. We hadden de grootste lol met elkaar, aan de speciaal voor ons ingerichte kindertafel.
Deze momenten leken oneindig…misschien worden ze met de tijd oneindiger….Helaas zijn ze o zo eindig, bij deze.

Want nu haat ik deze koude “warme”maanden. De warmte is er vanaf.
Het is nu louter koud, donker en nat.
Elke ochtend kost het me grootse moeite om m’n bed uit te komen. De wekker heeft het zwaar te verduren….
Het openen van gordijnen betekent voorbereiding op wat komen gaat;
eindelijk fris aangekleed moet je je door weer en wind begeven.
De koude wind snijdt me de pas, de regen huilt met me mee; fier in de wind vallen tranen niet op. De blaadjes vallen, en een deel van mij valt mee. Ik ben een seizoensmens en leef mee.

Geen warmte die me opwacht als ik thuiskom.
Alleen maar puinhopen.
Strompelend over de drempel…
Een vieze kille gang, en een riekend huis.
De te kleine en vooral te volle kamer maakt me gek. Geen rust, geen genegenheid, geen innerlijke gezelligheid.
Waarom kaarsjes ontsteken als je in je eentje bent? Waarom gezelligheid creëren als het gevoel er niet is?
De nep versterkt de eenzame kilte.

De pakjesavonden zijn afgeschreven.
Ik heb geen gezin meer.
De teams zijn herverdeeld;
M’n zusje, vader en stiefmoeder.
Mamma en Wim.
Leon en Paula.
Francois in Enschede.
En de kerstdiners zijn niet meer;
de familie is uiteen geript.
En dan kom ik ook nog tot de pijnlijke “ontdekking”dat ik hem nu juist ontzettend mis,
ja ik word nu ook knettergek van hem.
Knetter van het missende vuur. Ik heb het koud.
De warmte is ver te zoeken.
Deze maanden, de maanden van gemis, gemarkeerd met rood………


5 reacties

Bitchy · 28 november 2006 op 17:15

Het eerste stuk vind ik erg goed omschreven, de laatste 2 alinea’s heb ik meer moeite mee, maar kan geheel aan mezelf liggen.

En *vroegâh* was alles toch beter? 😉

SIMBA · 28 november 2006 op 18:42

Gelukkig hebben we een warme herfst dit jaar, de aanloop naar die feestdagen gaat nu wat ongemerkter voorbij.
Ik vind het een leuk stuk, de laatste alinea heeft, wat mij betreft, geen toegevoegde waarde.
[quote]De nep versterkt de eenzame kilte.[/quote]

Dit was ook een mooi einde geweest!

arta · 28 november 2006 op 21:46

Alleenstaanden worden in de decembermaand inderdaad wel heel erg met hun neus op de feiten gedrukt! Wat voor de een elk jaar weer een feestmaand is, kan voor anderen een enorm moeilijke tijd zijn..helaas!
Ik vond de laatste twee alinea’s prima bij de rest van het stukje passen. Eerst het verleden vol “joy en happiness” gevolgd door de enigzins trieste tegenwoordige tijd!

pally · 28 november 2006 op 22:00

Tot en met de zin ‘Ik ben een seizoensmens enz.’ vind ik het een prima column.
Dan ga je over in een soort poezievorm en dat gedeelte voegt voor mij niks toe.
Pally

KawaSutra · 29 november 2006 op 23:25

Er zit natuurlijk nog een heel verhaal achter. En dat verborgene versterkt het contrast. Ik vind het wel mooi geschreven. Je hoeft niet alles te benoemen, een vingerwijzing maakt vaak meer indruk.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder