Zachtjes opent ze de rits van haar tas. Voorzichtig pakt ze het bruin glazen potje uit het zijvakje en houdt het schuin. De vijftien witte pilletjes maken een zacht rammelend geluid. Zou ze het durven? Ze pakt haar bril van tafel en houdt die voor haar ogen zonder hem op te zetten. Op het etiket staat met grote zwarte letters Mogadon. Indien nodig één tablet innemen. Bevat benzodiazepine .
Wat dat betekent, weet ze niet maar wel dat dit haar redding is. Haar noodsprong. Haar weg naar de vrijheid. Ze draait het dekseltje open, hoeveel zou ze er uitnemen. Twee, vijf, zeven…of alle vijftien. Heeft ze lef? Heeft ze keus?

Eigenlijk doet ze het voor haar dochter. Haar grote trots. Met haar grote donkerbruine ogen en ravenzwarte haar en olijfkleurige huid is ze een ontluikende schoonheid. Ze lijkt op haar vader en dat doet pijn. Haar man, haar grote liefde, de vader van haar kinderen is zomaar doodgegaan en liet haar achter in dit vreemde koude land. Via een advertentie had ze haar nieuw vriend leren kennen. Hij nam haar mee naar dit kleine stadje en nam haar zoon en dochter op de koop toe.

Had ze keus? Hij gaf haar eten, drinken, kleren en liefde. Hoewel… liefde.
Als ze geen liefde wilde geven dan sloeg hij haar. Is dat gewoon in dit land?
Ook moet haar dochter met hem in bad maar zij is al dertien. Hoort dat ook?
En gisternacht gebeurde er iets vreemd. De plek naast haar was leeg en vanuit de zolderkamer hoorde ze haar dochter zachtjes huilen. Versteend was ze blijven liggen. Niet in staat om iets te doen.

Zuchtend stopt ze het potje terug in haar tas en sluit de ritssluiting. Ze pakt een beker en vult die met koffie. Precies om acht uur wil hij zijn koffie, geen minuut eerder en geen minuut later. Durft ze…of durft ze niet.
Vijftien tabletjes liggen in haar handpalm. Met een plonsje verdwijnen ze in het bruine warme vocht. Driftig roert ze met het lepeltje de sporen weg.
Een druppel glijdt langs de zijkant op de grond.

Ze trekt de voordeur achter zich dicht. Het is al donker. Voor de laatste keer kijkt ze door het raam naar binnen. Een schemerlampje verlicht de contouren van zijn lichaam.
Hij zit in zijn stoel.
Stil. Doodstil.
De frisse avondlucht maakt haar geest weer helder. Ze haalt diep adem, omarmt haar kinderen en verdwijnt in nacht.

Voorgoed.

Categorieën: Diversen

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

17 reacties

Louise · 10 mei 2005 op 15:10

Jezus Li, ben er stil van…

champagne · 10 mei 2005 op 15:26

Heftig verhaal, Li..
Mooi geschreven.

Troy · 10 mei 2005 op 15:51

Wat een tragisch verhaal..En dan te bedenken dat dit soort dingen alles behalve fictie kunnen zijn. Er mooi.

Kees Schilder · 10 mei 2005 op 16:47

je beste, tot nu toe.

Mup · 10 mei 2005 op 17:16

Kippenvel Li,

Groet Mup.

Wright · 10 mei 2005 op 19:09

Schrijnend mooi..

WritersBlocq · 10 mei 2005 op 19:15

O mijn God wat een rake column Li. Ik ben er koud en stil van.

KawaSutra · 10 mei 2005 op 19:17

[quote]Eigenlijk doet ze het voor haar dochter.[/quote]

Nu zette je mij op het verkeerde been, Li. De eerst veronderstelde situatie is op zich al tragisch genoeg. Maar waarom voor je dochter? Vervolgens krijgt de lezer langzaam inzicht in wat er daadwerkelijk speelt en het enorme dilemma waar de moeder mee worstelt.
Heel indringend en helaas realistisch.

Ma3anne · 10 mei 2005 op 20:52

Aangrijpend geschreven.

Suus · 10 mei 2005 op 22:07

Een tijd niet geweest, een tijd niet gelezen en dan zo’n column. Is het fictie, is het waarheid. Eerst las ik hem en las niet dat de “dood” voor hem bedoeld was. Ik las de reacties en begreep niet dat mijn mede columnisten niks zeiden van “wat een egoistische daad”. Nog een keer lezen, “hij zat in zijn stoel. Stil. Doodstil”. oef, gelukkig, hij is dood en mijn medecolumnisten hadden gelijk. Mooi Li, stil….

Raindog · 10 mei 2005 op 22:12

Indrukwekkend Li.
Ik durf het bijna niet te vragen, misschien doet het ook wel helemaal niet eens terzake, maar is dit echt ‘uit het leven gegrepen’?

Li · 10 mei 2005 op 22:23

[quote]Ik durf het bijna niet te vragen, misschien doet het ook wel helemaal niet eens terzake, maar is dit echt ‘uit het leven gegrepen’?[/quote]

Ik krijg opvallend veel pb-tjes met dezelfde vraag. De kern van het verhaal is waarheid. Deze trieste gebeurtenis speelde zich, een aantal jaren geleden, af aan de andere kant van mijn huiskamermuur. Ze heeft alles achtergelaten toen ze vluchtte. Zelfs het onafscheidelijke hondje, het lievelingsdier van haar dochter, kon niet mee.

Li

KingArthur · 10 mei 2005 op 22:26

Erg knap beschreven maar tevens triest te constateren dat dit verhaal op waarheid gebaseerd kan zijn.

WritersBlocq · 11 mei 2005 op 00:20

De dood als verlossing, de dood als nieuw leven zoals de Tarot zegt. Ik hoop dat zij en haar kinderen en het hondje een goed leven hebben hebben gekregen. Waar ze ook zijn, moedig om deze cirkel doorbroken te hebben. Li, deze column laat mij nog niet los, nog lang niet. Wat mij betreft nu al dé column van 2005. Liefs, Pauline.

pepe · 11 mei 2005 op 07:56

Zucht… om stil van te worden.

Dees · 11 mei 2005 op 12:54

Treurig. Van begin tot eind.

Fred · 11 mei 2005 op 14:40

Laat ik ook maar eens stil zijn…

Al leent het onderwerp zich goed voor een langer verhaal, denk ik

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder