Ik liep al een aantal dagen door dit sfeervolle Italiaanse stadje. Het was een oud stadje, met een geschiedenis, altans zo voelde ik het. Ik weet niet wat me trok aan dit dorp, en aan dit land. Het was een klein dorp. Je liep er in en je liep er ook zo weer uit. Achter me zag ik de zon langzaam ondergaan, het was een mooi gezicht. Nadat ik alles nog een keer op me had laten inwerken ging ik verder. Bij stom toeval keek ik naar rechts. Het gebouw trok mijn aandacht. Er stond met grote letters op: “la pensione anziana.” Het betekende zoiets als, ouderen pension. Ik liep toch maar naar binnen. Ik had me aan het begin van mijn reis voorgenomen om zo veel mogelijk te zien van dit land en van de mensen die hier wonen.

Ik liep de hal in, het zag er somber, verlaten en kil uit. Rechtvoor me was een lift. Ik besloot naar boven te gaan. Éenmaal in de lift schrok ik van het aanblik. Naast me, op de grond, zat een oude man. Hij steunde, hij zweete aan alle kanten. De man moest al een heel leven geleefd hebben, altans zo zag hij er op dit moment uit. Ik probeerde de man zo goed als ik kon te ondersteunen. In het Italiaans sprak de man mij toe. Het waren smeekende woorden, ik moest moeite doen het goed te kunnen verstaan. Hij vroeg me iets voor te lezen uit een boek. Het was een klein zakbijbeltje, zo één met klein lettertype. Het Bijbeltje moest minstens een halve eeuw oud zijn. Hij vroeg me iets er uit voor te lezen. Ik sloeg het Bijbeltje open. Ik probeerde in mijn beste Italiaans voor te lezen wat er stond.

Ik las: “Al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees niet want Gij zijt bij mij.” het was een psalm. Nadat ik deze passage voorgelezen had kwam een glimlach op het gezicht van de man. Een tevreden glimlach. Dit was het laatste wat de man gehoord had. Ik had zojuist meegemaakt hoe een volslagen vreemde man in mijn armen gestorven was.

Vol van gedachten liep ik het dorp uit, de zon in mijn rug en de horizon tegemoet

Categorieën: Algemeen

12 reacties

Arne · 3 maart 2007 op 11:14

Ik zie dat de redactie mijn stukje nu voor de 3e keer heeft geplaatst.

vreemd, ik had al een ander stukje ingezonden, een nieuwe, maar die hebben ze dan blijkbaar niet geplaatst.

Ik hoop dat ze mn nieuwe alsnog plaatsen, en anders kan je hem vinden op mn weblog 🙂
Het stukje heet “De Drie”

Arne

SIMBA · 3 maart 2007 op 11:44

Hahahhahah arne….weet je zeker dat je een ander hebt ingestuurd 😆
Ik begrijp nu wel waarom die wachtrij zo lang is, die lift staat er steeds tussen.

Mug · 3 maart 2007 op 12:18

He een drieluik, wat leuk! 🙂
Grappig trouwens dat de volgende dan “de drie” heet, vind dat ze die ook drie keer moeten plaatsen 🙄

arta · 3 maart 2007 op 15:11

[quote]Ik liep al een aantal dagen door dit sfeervolle Italiaanse stadje. [/quote]

Daar loop jij wel vaak!
😆

DriekOplopers · 3 maart 2007 op 16:33

Ik ken iemand die de voicemail zes keer afluistert. Voor de zekerheid. Dat effect bereik je ook met je column.
😆 😆 😆

Li · 3 maart 2007 op 16:44

Dat heb je met liften. Zeker te vaak op hetzelfde knopje gedruk! 😮

Li

DreamOn · 3 maart 2007 op 19:05

😀 Ik had gisteren zeker een vooruitziende blik..toen beschuldigde ik de redactie van het plaatsen van dezelfde columns terwijl ik niet eens de hoofdpagina voor me had… :oeps:

Vandaag had ik het dus terecht in de shoutbox geshout! 😀

Arne · 3 maart 2007 op 19:40

😆 😆 wat een leuke reacties allemaal.. 😆

Hoop dat het de volgende keer wel goed gaat 😮 😀

Allemaal een hartelijke groet,

Arne

axelle · 3 maart 2007 op 20:00

Ik dacht al:

wat klinkt dit me bekend in de oren

with love;
axelle

Dees · 3 maart 2007 op 21:09

Nou, zo lees ik hem dan toch nog voor het eerst 😉 Mooi geschreven!

pally · 3 maart 2007 op 22:08

nou, ik heb de redactie bericht over jouw stottercolumn , Arne!
Je bent in een klap beroemd. Hoe ga je op vakantie? liften zeker? 😆

Ma3anne · 4 maart 2007 op 08:39

Was er nog niet toegekomen je column te lezen, behalve de intro. Maar vooruit, omdat je zo aandringt… 😉

Als het waar gebeurd is, zal dit je hele leven bij je blijven, lijkt me. Afstandelijk geschreven, maar wel aangrijpend.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder