Sla een tijdschrift open tijdens je zwangerschap en de vrolijke verhalen vliegen je om de oren. In die blaadjes kom je geen dertig kilo aan, zwellen je enkels niet op, en hoef je niet wekenlang op dezelfde zij te liggen omdat je anders geen oog dicht doet. In die blaadjes voelt een baby in je buik die beweegt “als een vlindertje dat langsruist”, nooit hou je er gekneusde ribben aan over.
In die blaadjes zijn verloskundigen deskundige, vriendelijke vrouwen, geen tuttebellen zonder verstand van zaken. Gynaecologen hebben alle tijd. Klopt helemaal, vooral als je de twee uur die je al lezend in de wachtkamer doorbrengt meetelt. Anders valt het alsnog vies tegen.

En dat is nog maar het zwangere deel. Sla zo’n ellendig blaadje open, en vrouwen bevallen spontaan, liggend in hun eigen bed, waxinelichtjes in de kamer en Mozart in de cd-speler. Hun man houdt begripvol hun hand vast, dept hun voorhoofd met een vochtig washandje, en kan tussen de bedrijven door die geweldige verloskundige ook nog van koffie voorzien. En als het wurm er éénmaal is, dan drinkt hij gelijk prima, slaapt binnen een maand de hele nacht door, is een vrolijke, blije baby en huilt zelden of nooit.

Zo stappen wij vrouwen argeloos in de wereld die moederschap heet. Als er al eens een stukje wordt geplaatst waar het leven voor en na de bevalling geen roze wolk is, dan staat er meestal bij dat zoiets “zeldzaam” is, of dat er een “verklaring” voor was. Baby’s gaan niet dood in die blaadjes, moeders zijn enkele dagen na de bevalling al vrolijk wandelend achter de Koelstra te vinden (of als je een hippe moeder uit de stad bent de Bugaboo). Broertjes en zusjes zijn nooit jaloers, en de kraamhulp is er gegarandeerd “één uit duizenden”. Volgens mij is het één groot marketing gebeuren. Zeg nou zelf, als zwangere vrouw wil je toch niet lezen wat je allemaal boven het hoofd kàn hangen? Als je met zo’n enorme toeter rondloopt, wil je lezen over brave baby’s, makkelijke bevallingen en de nieuwste babymode.

Dat het allemaal ook anders kan gaan, daar kom je vanzelf wel achter. Want, zoals mijn schoonmoeder altijd zegt “er is er nog nooit één blijven zitten”.


15 reacties

prikkels · 19 augustus 2005 op 13:32

Tja het kan anders gaan. Denk ik. Ik kan niet uit ervaring spreken.

Heb mijn zwangerschap in een heerlijke roze wolk beleefd. Geen lekkende borsten, ineengepropte longen, geen misselijkheid, nauwelijks schommelende humeurwisselingen. Maar die heb ik ook als ik niet zwanger ben, dus dat telt niet echt mee. Geen maagzuur etc etc etc.

De ontsluitingsweeën heb ik als minder lollig ervaren, maar de bevalling zelf was heerlijk ondanks wat ingreepjes hier en daar.

Na haar geboorte sliep ze al na 3 weken door. Dus het kan echt.

Hm ben je nog aan het dubben of is dit jouw ervaring.

Verder wel een humoristische column.

Kees Schilder · 19 augustus 2005 op 14:25

Je vraagt je soms af waarom je uberhaupt aan die gremlins begint 😀
Leuk beschreven

ietje · 19 augustus 2005 op 14:46

hele leuk beschreven waarheid! Ik voelde me vooral volledig bedonderd tijdens de bevalling: er was me verteld dat ik het moest zien als een golf in de zee: hij komt, je puft en hij is weg. Nou, ik vond het meer op een omgekeerde verkrachting lijken door 4 mannen tegelijk (tenminste, zo stel ik me de lichamelijke pijn voor). Ben benieuwd naar deel 2. Ik heb overigens ooit 9 columns geschreven over mijn eigen, eerste zwangerschap, en de strekking leek wel wat op die van jou….

Troy · 19 augustus 2005 op 15:05

Leuke column, maar een onderwerp waar ik weinig mee heb. Ik kan namelijk niet zwanger worden (snik). Nee, godzijdank, het lijkt me echt drie keer niets. En die magazines moeten natuurlijk wel verkopen. Alle tijdschriften drijven op een roze wolk en laten ons de wereld door een roze bril zien. Gelukkig maar eigenlijk. Dat hebben wij als mensen ook nodig denk ik: een vlucht uit de dagelijkse beslommeringen..

Troy

Ma3anne · 19 augustus 2005 op 15:59

De volgende keer gewoon een katje uit het asiel halen joh, is veel gemakkelijker.

Goed geschreven, maar die roze wolk heb je toch echt zelf in huis gehaald, vrees ik. Er zijn prima realistische voorlichtingsboeken. Maar leef je maar eens in in die nare dingen als je het nog voor de boeg hebt. Dat schiet ook niet op.
Ach, laat zwangere moedertjes dan toch maar even met de roze wolkjes leven. Ze komen er vanzelf wel achter hoe puntje bij paaltje kwam en wat de gevolgen zijn… 😀

KawaSutra · 19 augustus 2005 op 17:30

De bevalling van mijn eerste was puur een traumatische ervaring voor ons allebei. Als die roze wolk er niet geweest zou zijn vooraf dan zouden er heel wat minder kinderen geboren worden denk ik. Maar de mens moet overleven door vermenigvuldigen en daar is die roze wolk een onderdeel van.

Goed geschreven. 🙂

vanlidt · 19 augustus 2005 op 17:51

Wat ben ik blij dat ik een vent ben…. .

Goed stuk. 🙂

sally · 19 augustus 2005 op 20:17

Perfect beschreven, maar gelukkig niet herkenbaar.
Dankzij de mensen om me heen en misschien een beetje mazzel en misschien een positieve instelling zijn deze periodes voor mij een hemel vol roze wolken geweest.

liefs
Sally

klungel · 19 augustus 2005 op 20:40

Leuk geschreven en gelukkig een weinig herkenbaar. 🙂

Geertje · 19 augustus 2005 op 21:49

[quote]Zo stappen wij vrouwen argeloos in de wereld die moederschap heet. [/quote]

De natuur zit zo mooi in elkaar, ben weleens verbaasd over de emotionele veerkracht van vrouwen. Ik heb met beide kinderen een redelijk ‘roze wolk’ gehad. Toen wist ik gelukkig nog niet wat me te wachten stond.

Li · 19 augustus 2005 op 22:34

Je had het niet beter kunnen verwoorden Domicela.
Driemaal klampte ik me aan de roze wolk vast en tweemaal ben ik er vanaf gedonderd.

Li

Dees · 19 augustus 2005 op 23:02

Ik heb er helemaal niets mee, met de inhoud (zwangerschap en bevallen, brr), maar prima column!

Louise · 20 augustus 2005 op 07:56

Zoals Kawa al schreef; die roze wolken zijn er om uitsterven van de mens te voorkomen.
Leuk geschreven.

Domicela · 20 augustus 2005 op 09:30

Goeiemorgen allemaal …. Dank voor de aardige reacties, altijd leuk om te lezen!

Prettig weekend allemaal!

Mila

Wright · 20 augustus 2005 op 19:31

Haha, ik was zo’n ‘happy moeder’. Heel bijzonder begrijp ik nu…

Geef een antwoord