Ons eerste kindje is overleden na acht maanden zwangerschap. Oeps, foutje van de verlosONkundige. Kind nummer twee kwam daarom in het ziekenhuis ter wereld. Althans, toen de sufferd die dienst had er drie dagen later van overtuigd was dat het echt moest gebeuren, omdat de vliezen al dagen eerder gebroken waren. Sorry mevrouw, hadden we niet gezien. Dus kwam er een vervelend klein bacterietje bij kijken dat ons bijna allebei het leven kostte.

Kind nummer drie zou eigenlijk met een keizersnee moeten worden gehaald. Hou het er maar op dat ik niet zo breed ben, en hij met zijn ruim vier kilo en drieënvijftig centimeter aan de forse kant. Een ontzettend knappe kop, die vast heel lang heeft gestudeerd, besloot echter anders. Het kan altijd nog een spoedkeizersnee worden, mevrouwtje. Inleiden die handel, en gossie, oh jee. Het gaat een ietsepietsie te snel, het kind is er een uur later al bijna, maar ja, het past niet. Gompie, wat een verassing. Hadden ze toch niet voor niets een keizersnee voorgesteld in de vergadering, hè, meneer-de-geleerde-dokter?

Ik ben ontzettend blij met mijn twee kleine mannetjes. Ik geniet dagelijks van ze, zou ze voor niets ter wereld willen missen. Maar ik heb alle abonnementen op Kinderen, Ouders van Nu en dat soort flutbladen opgezegd. Manlief heeft er een stevige knoop in laten leggen, althans, ik hoop dat ‘ie stevig is gezien het aantal vruchtbare jaren dat ik nog voor me heb liggen. Die roze wolk heb ik nog nooit gezien, ik geloof er ook niet zo in. Kinderen krijgen en opvoeden is gewoon hard werken, en hopen dat je het goed doet. Het is tevens het mooiste wat me ooit is overkomen. Maar dan wel met beide benen op de grond, en niet zwevend op wat roze.


10 reacties

prikkels · 22 augustus 2005 op 17:32

Ik begrijp nu je scepsisme ten aanzien van de roze wolk. Hoe blij en gelukkig je ook bent met je kids.

In 1 ding heb je zo wie zo wel gelijk en dat zal geen ouder kunnen ontkennen: kinderen opvoeden is inderdaad hard werken. Met het overige deel van je zin het krijgen ervan ben ik het minder eens om het zachtjes uit te drukken. Maar dat ligt aan wat je is overkomen en hoe men, zo te lezen je verlosONkundige, daar mee is omgegaan.

Ik hoop dat je ondanks het harde werken, heerlijk geniet van je mannetjes.

WritersBlocq · 22 augustus 2005 op 21:09

Ik heb net je deel I gelezen, na deze… aangrijpen allemaal, en knap hoe je het opgebouwd hebt (daarmee bedoel ik uiteraard niet alleen je column ;-))

Geertje · 22 augustus 2005 op 22:44

[quote]Die roze wolk heb ik nog nooit gezien, ik geloof er ook niet zo in. Kinderen krijgen en opvoeden is gewoon hard werken, en hopen dat je het goed doet.[/quote]

De roze wolk bestaat ook niet. Is een commercieel verhaal. Kinderen krijgen en opvoeden is hard werken. Investeren, wegcijferen, incasseren.

Iets wat niemand je verteld. Zo ja, dan wil je het niet horen. 😀

Li · 23 augustus 2005 op 00:39

Wat een vreselijke ervaring Domicela. Toen ik beviel van mijn derde kindje stierf het eerste kindje van een vriendin tijdens de bevalling door een inschattingsfout. Soms verandert een roze wolk in een donderwolk.

Li

Troy · 23 augustus 2005 op 01:11

Deze column maakt de vorige column inderdaad een stuk duidelijker. Fijn dat alles toch nog goed gekomen is. Mooi geschreven.

Troy

Louise · 23 augustus 2005 op 08:06

Afschuwelijk. Ik geloofde al niet in roze wolken, maar wat jij beschrijft is algeheel noodweer.

Kees Schilder · 23 augustus 2005 op 09:14

Inderdaad afschuwelijk en roze wolken hebben nooit bestaan.

Ma3anne · 23 augustus 2005 op 12:27

Na de grappige inzet van deze serie nu de bittere werkelijkheid. Jouw werkelijkheid. Geen roze wolk te bekennen. Meid toch.

KawaSutra · 23 augustus 2005 op 18:35

Knap geschreven, beide columns.
Ik voel helemaal met je mee. Gelukkig kun je alles nog een beetje relativeren. De zon schijnt weer, roze of donkere wolken lossen op; maar de herinnering blijft. 🙂

bert · 27 augustus 2005 op 11:15

[quote]Die roze wolk heb ik nog nooit gezien, ik geloof er ook niet zo in.[/quote]
Met de liefde voor elkaar en die we samen met de kinderen beleven, kan ik me soms wel op een roze wolk wanen. Buiten deze spaarzame momenten om is het opvoeden van kinderen inderdaad soms best een hele klus waar je zelf elke keer weer naar oplossingen moet zoeken. That’s life.
Goed geschreven. 🙂

Geef een antwoord