Als gevallen engelen namen we plaats aan de bar. We sloegen dertig glazen stuk en tolden op onze krukken. Wankelend stond ik op en liep naar de rand van de afgrond. Beneden dansten de slachters in de catacomben van de hel. Een penetrante lucht drong omhoog. Een mengeling van fecaliën, braaksel en urine. Mijn walging vestigde zich op mijn omgeving. Ik verbeet mezelf en kneep te hard in mijn glas. Mijn hand bloedde hevig en de brigade van de gevallen engelen ondernam actie. Al snel dronk ik van het verboden fruit met gemummificeerde hand.

Na enige tijd vergaf ik mijn positie als gevallen engel. Ik was moe van het staren en het eeuwig observeren. Ik wilde weten hoe het voelde om een slachter te zijn.

Een eerste proef van het gedruis liet me hijgend achter voor meer. Ik mengde me tussen de schepselen en danste een dans des doods. Ik erkende mijn onsterfelijkheid en voor het eerst leerde ik de functie van hun dans te begrijpen. In trance bewogen we op de galmende klanken van het dreunende, betonnen basritme. De gevallen engelen keken toe hoe de slachters zich klaarmaakten voor het vangen van hun offers, doormiddel van hun verleidelijke, wilde bewegingen. Dampend zweet tussen de vuile lakens was het perspectief. Een perspectief dat immer hoopvol leek.

Duizenden lichamen raakten het mijne aan zonder het ooit te beroeren. Talloze blikken werden gewisseld, zonder dat ik ooit een blik wist te vangen. De gevallen engelen keken toe en even voelde ik me een verrader. In plaats van blijk te geven van mijn gevoel van deceptie jegens hen, lachte ik en stak ik mijn gespleten tong naar ze uit. Lucifer was trots. Hij overhandigde mij zijn kostuum en het zat als gegoten. Wie mij als slachter leerde kennen, vergat de gevallen engel in mij. Want waar de engelen toekeken, sloegen de slachters hun slag. Het was het lot van de treurigen na de zondeval.

Ik trainde mijn vizier in het vinden van mijn prooien. In rap tempo volgden ze elkaar op. Het veroberen van zacht vlees en zoet bloed werd mijn roeping. Een roeping die mij tot in het oneindige onvervuld achter zou laten. Een slachter heeft nooit genoeg: Altijd blijft hij achter met een nog immer hongerende blik. De gevallen engelen wisten dit en kozen er voor om hun straf als toeschouwers van het marcabere schouwspel uit te zitten. Maar beide posities waren leeg en verdoemd. Waar de gevallen engelen hun leed verdronken leefden de slachters hun miserabele staat van zijn uit in wellust.

En Lucifer lachte bij het aanzien ervan.

Categorieën: Fictie

14 reacties

melady · 18 juli 2005 op 13:39

Inlijsten in goud!

Geweldig

champagne · 18 juli 2005 op 14:05

Ik vraag me altijd af waar jouw inspiratie vandaan komt? Waar haal je het vandaan, de ideeën voor zo’n onmiskenbaar Troy-verhaal?
Wederom mooi geschreven, hoewel dit soort fictie niet geheel mijn cup of tea is …

Mosje · 18 juli 2005 op 14:29

Prachtig Troyaans stukje.

bert · 18 juli 2005 op 14:30

[quote]Talloze blikken werden gewisseld, zonder dat ik ooit een blik wist te vangen.[/quote]
Gisteren al stiekum gelezen en wist vrijwel zeker dat deze van jou moest zijn. En zo lang ken ik je nog niet eens.
Weergaloos goed Troy, Koning van de fictie.

emaessen · 18 juli 2005 op 15:08

prachtig verhaal

WritersBlocq · 18 juli 2005 op 15:35

Mooie zinnen zie ik weer, maar eh… doe mij ook maar een bakkie koffie, ’t is niet my cup of tea. Op de 1 of andere manier heb ik niet veel met deze schrijfwijze, hoewel ik het wel knap vind.

Kees Schilder · 18 juli 2005 op 17:22

Er zijn verschillende onderwerpen hier waaronder je een column kunt insturen.zoals:gezondheidszorg,maatschappij, politiek, gein en ongein enz.
Eigenlijk zou er een nieuwe aan toegevoegd kunnen worden: Troyaans!
Bizar mooi.Eenzame hoogte

KawaSutra · 18 juli 2005 op 20:48

Na de eerste keer lezen begreep ik er niet veel van. Bij de tweede keer dacht ik: Troy is gestoord. Na de derde keer vielen alle puzzelstukjes in elkaar en zag ik een kleurrijk schilderij van Jeroen Bosch.
Een prachtig geschreven maar afschuwelijk visioen. Ik ga toch nog maar even mijn best doen tijdens dit aardse bestaan. 😀

Raindog · 18 juli 2005 op 21:01

Ik denk dat Mosje en Kees het het best verwoord hebben. Tevens kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat met jouw komst naar deze site er een geheel nieuw genre zijn intrede heeft gedaan. Het is een overweging waard dat ook apart en speciaal te rubriceren maar dat is een zaak van de redactie. De verhalen zijn er in ieder geval bijzonder en speciaal genoeg voor. Zo ook deze weer.

Wel zie ik relatief veel schrijffouten. Iets waar ik me absoluut niet bij iedereen aan stoor maar verhalen zoals jij ze schrijft verdienen eigenlijk beter. Omdat ik vermoed dat je zelf die mening eveneens bent toegedaan noem ik ze, althans de fouten die ik zelf heb opgemerkt, voor mijn doen – echt waar – bij uitzondering.

2e alinea: ‘fecaliën’ is ‘faecaliën’
4e alinea: ‘doormiddel van’ is ‘door middel van’
6e alinea: ‘veroberen’ is ‘verorberen’
6e alinea: ‘Altijd’ na de dubbele punt mag met kleine ‘a’
6e alinea: ‘marcabere’ is ‘macabere’

Als ik die redactie was zou ik er eens over nadenken. Als jij dan belooft te blijven schrijven…

KingArthur · 18 juli 2005 op 21:29

Drank maakt meer kapot dan je lief is 🙂 dacht ik toen ik aanving deze tekst voor de tweede maal te lezen. Het is inderdaad iets dat je meer keer moet lezen om de stukken te laten vallen en dan is ie mooi. Ongrijpbaar Troyaans.

klungel · 18 juli 2005 op 22:16

Ik weet niet of ik tot de kern van deze column door ga dringen als ik hem 10 keer lees.
Mooi gescreven vind ik het wel.
Knap ook van degene die hem na 3 keer lezen helemaal begrijpen.
Maar ga hem a.u.b. niet hier uitleggen, dat zou zonde zijn ( voor andere lezers). In PB mag dat uiteraard wel 😉
(kan ik zelf kiezen of en wanneer ik dat wil lezen :-D)

Li · 18 juli 2005 op 22:41

[quote]Het is inderdaad iets dat je meer keer moet lezen om de stukken te laten vallen en dan is ie mooi. Ongrijpbaar Troyaans[/quote]

Dan ga ik het uitprinten en nog eens nalezen 😉

Li

Louise · 19 juli 2005 op 08:12

[quote]Als gevallen engelen namen we plaats aan de bar. We sloegen dertig glazen stuk en tolden op onze krukken. [/quote]
Jij weet nog eens een huiskamer in te denderen!
Verder snap ik er geen hout van, maar de vaart, de woordkeuze en de zinsopbouw zijn verrukkeluk 😉

Shitonya · 19 juli 2005 op 12:16

Echt Troyaans… weer sprookjesachtig, maar dan op een duivelse manier

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder