Decadentie (deel 1 van 3)

Er was eens…nee hoor, saaier kan een verhaal niet starten maar ik hou voet bij stuk; er was eens een land dat in een grote financiële nood verkeerde. Herkenbaar en inderdaad, hier komen we terecht bij ‘politiek’ het grote woord met de simpele betekenis die ik even van het internet geplukt heb. “Politiek is de (per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen – meestal op basis van onderhandelingen – op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus.” Dank u wel Wikipedia. Nu, die financiële problemen waren zó immens groot, dat zelfs de weliswaar hoge welstand van het land, in ’t gedrang kwam. Goed, er was ook zo veel nodig; het creëren van banen, de werkloosheidsuitkeringen, onderwijs, ziekenzorg, vergrijzing van de bevolking, milieunormen, oplossen van de verkeerschaos, justitie, kortom, te veel om op te noemen vraagstukken kostten geld, geld en nog eens geld…dat er niet was.
Alles spitste zich toe op een wel zeer dunne lijn. Tegenvallende economische verwachtingen brachten het broze systeem direct aan het wankelen. Besparingsmaatregelen tastten de koopkracht aan, verminderde koopkracht tastte de werkgelegenheid aan, meer werkloosheid joeg de werkloosheidsuitkeringen de hoogte in terwijl de inkomsten uit arbeid slonken…De neerwaartse spiraal was niet meer te stoppen. Vele politieke partijen probeerden wel wat maar, één voor één beten ze hun tanden stuk en modderden maar wat aan met veel geblaad maar weinig wol.

Een man had binnen het stelsel van onze democratie een fantastisch idee.
Bij democratie zijn volgens andermaal Wikipedia, bestuursvorm, volksheerschappij en gelijkheidsidealen kernwoorden om het nu bestaande Westerse leidinggeven te omschrijven.
Zijn idee omvatte gewoon, via de bestaande regels van het land, dit land de nodige zuurstof te geven voor een relatief veilige toekomst, met behoud van de verkregen welstand.
Nochtans had hij geen politieke kleur, enkel een stevige verbale gave, een enorme zin voor logica en een grote naambekendheid waren zijn strijdmiddelen om zijn stem te laten horen. Die naambekendheid was het gevolg van zijn succesrijke loopbaan als journalist bij zowel de T.V. als een belangrijke toonaangevende krant. Hij kende dus het klappen van de zweep.

De kern van het plan was eenvoudig maar de uitvoering er van zou des te moeilijker zijn. Maar, zoals in de vorige alinea meegegeven, laten we hem gemakshalve Frans noemen, Frans wist maar al te goed hoe hij de koe bij de horens diende te pakken.
Om te beginnen verzamelde hij een groepje trouwe vrienden zodat er ten minste sprake was van een team. Alleen zou hij nooit kunnen optornen tegen het bestaande politieke landschap.
Volgende stap was het oprichten van een nieuwe partij waarmee hij naar de kiezer kon gaan. Deze werd als “Herverdeel en Heers” onder de doopvont gehouden of, in de volksmond de “HAHA.” genoemd. Deze naamkeuze lokte bij de tegenstanders, als er dan al sprake was van tegenstand, al meteen een paar aardige kritieken uit. Voor de goedkope versie was er haha dat zo veel als lachen betekend.…Voor degenen onder hen met een grotere E. Q. was er het feit dat “Verdeel en Heers” een truc is die zelfs de oude Grieken al toepasten. Door verdeeldheid te zaaien onder de volkeren bleven de heersers heersen.
In hun overmatig enthousiasme om de nieuwe partij zo snel mogelijk te kelderen hadden de traditionele politiekers de letters HER wel over het hoofd gezien.

Volgende stap was het partijprogramma dat er wel bijzonder dunnetjes uit zag. Op één simpel A4 tje werd er toegelicht waar de partij voor stond. Bovendien was het ook nog een vrij geheimzinnige onduidelijke tekst. Voornaamste eis was het woordje “decadentie” in het regeringsprogramma op te nemen…

“Decadentisme, ook wel décadence of decadentie genaamd, is een geestelijke stroming die in het laatste kwart van de negentiende eeuw vooral onder de ontwikkelden in West-Europa aanhang vond. Karakteristiek is de teleurstelling over de teloorgang van zekerheden, van verlies van duidelijkheid over de na te streven toekomst, maar ook van weerzin tegenover de blinde geldzucht van de burgerlijke maatschappij en het geloof dat de wetenschap en industrie alle problemen zullen oplossen. Kunst is een vrijplaats van die banale wereld. Uiterste schoonheid en zuiverheid moeten worden nagestreefd”

Andermaal dank U wel Wikipedia voor uw bijdrage.

Wat verder volgt is ook niet vreemd.

Onze man, Frans, was gedurende het verkiezingsjaar overal, maar dan ook overal te zien. Vooral op de T.V. was hij niet meer weg te branden. Politieke debatten, vragen over de vrouw in de samenleving, wat te zeggen van America of China, als jurylid bij een zangwedstrijd, ja zelfs van een banaal woordenspelletje was hij niet vies. Overal zag de man met de pet een pientere goedlachse vriendelijke Frans aan het werk.
Daarnaast waren de traditionele politieke partijen elkaar op een dusdanige manier aan het bekampen en verwijten dat grote delen van de bevolking deze dames en heren kotsbeu waren. ‘Steek ze allemaal in een zak en schut ze hevig door elkaar en ’t zijn allemaal dezelfde…’ Handige Frans was de uitzondering. ‘Hij kan het goed zeggen.’

De dag van de waarheid? De kiezer beslist.

De H.H. kreeg ruim genoeg stemmen om mee te doen aan de onderhandelingen voor de nieuwe regering. Meer nog, het was zelfs zo dat hun coalitievorming met verschillende andere traditionele partijen voor meerdere mogelijkheden zorgde. De kaarten lagen zo dat zij telkens voor de nodige meerderheid konden zorgen. Dit gegeven gaf tactische Frans de macht om zijn aanwezigheid duur te verkopen. Zonder ministerpost weigerde hij waar dan ook mee te doen. Na enkele weken onderhandelen stond hij zo fier als een pauw de fotograven toe te wuiven bij het maken van de groepsfoto van de nieuwe regering. Frans, het bekende gezicht met de snedige taalvaardigheid was minister…