Dental Artist

Ik moet een nieuwe tandarts zoeken, want de oude gaat met pensioen. Wie oh wie? Wel graag iets dichterbij. Onze oude tandarts, toch wat jaren jonger dan wij, kennen we al lang. Zijn praktijk zetelde hoog in een galerijflatje met uitzicht op de halve stad. Ver was het wel, minstens een half uur rijden van ons huis. Maar we waren aan hem gewend geraakt. Oude apparatuur en een assistente die zo ongeveer met hem samen gesmolten was in de loop van meer dan dertig jaar. Op het plafond altijd die affiche van Esscher: vissen de ene kant op en vogels de andere.
Muziek van Classic FM stroomde zacht uit het oude radiootje.

Ik hoor verhalen van mensen in dezelfde situatie. Ze treffen een strenge nieuwe tandarts met een kring van superschone witgebekte hygiënisten om zich heen.
Hij roept meteen uit dat ze een heleboel pockets hebben, wat dat dan ook moge zijn, zodra hij in hun mond kijkt nadat ze in zijn supersonische stoel zijn gaan liggen. Felle KGB koplampen agressief op hen gericht..
Hij noemt hoofdschuddend veel achterstallig onderhoud dat veel pegels zal gaan kosten, maar absoluut noodzakelijk is, om nog iets te kunnen redden van dat aftandse mondmeubilair.
De hygiënisten schuddenhoofden vals lachend mee en tonen daarbij hun venijnige rechte gebitten.
Als ze lachen worden ze nog enger.

Ik droom er van. Maar toch maak ik een afspraak met een tandarts in het stadje dat maar drie kilometer van ons huis ligt. Echtgenoot heeft daar ooit een noodreparatie laten doen aan een tijdelijke brug. De man wilde er niet voor betaald worden. Die kiezen we maar. Er blijkt plaats genoeg voor nieuwe patiënten. Een goed teken? Ik weet het niet.

Ik rijd er heen met een ongerust gevoel. Het mooie gebouwtje ziet er van binnen simpel uit. Een blankhouten balie en een paar wachtplaatsen er aan vast als een soort blokkendoos. Sober. Leeg.
Een vrolijke vrouw met krulhaar komt binnen met een langharige man. Ze blijkt de assistente. Vriendelijk neemt ze wat gegevens op. De magere man komt mij even later halen. Hij heeft een witte jas aan, maar ziet eruit of hij hem even geleend heeft. De behandelkamer is groot en net zo simpel als bij mijn vorige tandarts. Geen hygiënist zien. Een lampje schijnt in mijn mond.
‘Uw gebit ziet er nog goed uit voor uw leeftijd, Mevrouw’. Ik ga rustiger ademen. Even wat tandsteen weghalen, dat is alles. Wel met een vals trilboortje, maar dat is klein en niet nieuw. Niks pockets, niks hygiënisten.

Over een jaar terugkomen. Opgelucht en wat wezenloos verlaat ik het pand. Ja, hij zei nog wel dat mijn jackets niet meer zo heel mooi zijn. Een beetje ouderwets geworden. Ben ik toch ook?
Op het meegenomen kaartje staat Dental Artist.
Echtgenoot vertelt bij thuiskomst dat hij in een bandje speelt.
Zou het alleen een hobby zijn, die tanden?
Over een jaar breng ik een poster van Esscher voor hem mee.