Ooit, in een vorig leven, liep ik twee tot drie keer per week hard. Nou ja, ik ging in elk geval iets harder dan wandeltempo. Ik zal zo ongeveer acht km per uur hebben gehaald. Voor mij was het prima. Van al het moois, dat op zondagochtend tijdens het hardlopen aan me voorbijtrok, genoot ik. In 2005 liep ik de Dam tot Damloop, die van Amsterdam naar Zaandam voert. Maar liefst zestien komma één kilometers hardlopen, met bloed zweet en tranen. Ik had er een jaar naartoe gewerkt. Toen ik de finish bereikte, na bijna 2 uur afzien, voelde ik me de koningin van het asfalt, al zaten de echte winnaars van die dag al lang weer in het vliegtuig, op weg naar Afrikaanse contreien.

Na dat loopevenement is het nooit meer echt goed gekomen. Ik liep wel, maar het ging niet van harte. De klad kwam erin. Niet alleen in het lopen, ook in mezelf. Het begon met vage blessures, vanuit de hardloopschoenen. Vervangen dus. Na aanschaf van een paar andere schoenen ging het even lekker, nooit voor lang. Na een half jaar zwoegen en ploeteren liep ik omdat het moest van mezelf. Genieten deed ik er niet meer van.

Een jaar later liep ik samen met een hardloopmaatje, die harder liep en soepeler bewoog dan ik. Na anderhalf jaar tegen de achterkant van mijn loopmaatje te hebben aangekeken, gaf ik er de brui aan. De knieën wilden niet, de enkels hadden zich langdurig ziek gemeld en mijn ziel was zwaar depressief geworden.

Na bijna een half jaar niet-hardlopen merk ik, dat het mis. En niet zo’n beetje ook. Er is niets zo fijn als met een vol hoofd van huis te vertrekken voor een loopje, om daarna weer thuis aangekomen te merken, dat die problemen zich een voor een laten oplossen. Hardlopen is loskomen. Loskomen van de dagelijkse sleur, de beslommeringen. Hardlopen is thuiskomen, bij jezelf. Op het asfalt ben je immers op jezelf aangewezen. Je kunt dan ook maar beter goede vriendjes zijn, met jezelf.

Wil ik weer starten, dan kan ik niet zonder meer mijn schoenen aantrekken en rücksichtslos gaan lopen. Ik zal opnieuw moeten beginnen met opbouwen, om blessures en problemen aan enkels en knieën te voorkomen. Dat betekent zoeken op het internet. Doordat intussen half Nederland is gaan hardlopen, kost het me aardig wat zoekwerk en tijd om een passend schema te vinden. Na wat speurwerk heb ik er een te pakken. Met wat goede moed en discipline moet het lukken. In tien weken naar een half uur.

Na het lichamelijk feestvieren, met snoep, alcohol en andere hartige zaken, kan ik van binnen niet wachten om mezelf weer eens onder handen te nemen. Er is meer in het leven dan Bourgondisch leven, genietend van eten en drinken. Meer energie wil ik. De zwaartekracht van mijn vetrollen wil ik tarten èn trotseren.
Ik mag dan veertig zijn geworden, ik wil niet dat mijn broekmaat dat ook wordt.

Het beeldscherm op mijn laptop vertelt me dat het downloaden is voltooid: mijn schema is binnen, ik kan beginnen.

Categorieën: Sport

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

10 reacties

sylvia1 · 7 oktober 2010 op 09:17

Ontwikkeling, wat herkenbaar… Ik ben ook gestopt, heb een alternatief gevonden in dansen, minder blessuregevoelig en dat kan ook 1x per week (al doe ik het liever vaker). Veel succes met je doorstart!

LouisP · 7 oktober 2010 op 10:16

Afwikkeling,
heel goed en verstandig stuk, vind ik..

Je hebt het over ‘echte winnaars’…’k vind dat juist ‘gewone winnaars’….
“Echte winnaars winnen wedstrijden waar het ‘echt’ om gaat….(zei het manneke dat zelf soms niet weet waar het in het ‘echt’ echt om gaat…

en on the way….’k vind broekmaat 40 echt helemaal niet slecht hoor….

interessant om te lezen…

louis Ababybikini

pally · 7 oktober 2010 op 14:46

Goed verwoord, Ont, deze ontwikkeling in lopen. Ben ook ervaringsdeskundige van een ochtendloopje. Na knieblessure daarmee gestopt. Maar ik mis het erg en ben van plan weer voorzichtig te starten, morgen…
Het helpt zo voor een helder hoofd hè?
Ik vind trouwens maat 40 oké. Waarschijnlijk omdat het mijn maat is en ik ben echt niet vet( maar ook geen 40 meer 😉 )

groet van Pally

Ontwikkeling · 7 oktober 2010 op 16:42

Uhm.. over maat 40… ik ben niet zo groot, ben tot 1.60m gekomen. Vandaar.

Hardlopen maakt het hoofd heerlijk leeg. Zaken waar je uren over kunt tobben, laten zich stuk voor stuk oplossen na een flink halfuurtje draven 😉

Avalanche · 7 oktober 2010 op 16:56

Zonder enige loopervaring heb ik toch van deze column genoten, mevrouw O.

Ma3anne · 8 oktober 2010 op 08:27

[quote]kan ik van binnen niet wachten om mezelf weer eens onder handen te nemen[/quote] :hammer:
En als je dan de discipline weer te pakken hebt, is dat zo’n ongelooflijk lekker gevoel!

Gogogo!

Prlwytskovsky · 8 oktober 2010 op 18:21

[quote]Na bijna een half jaar niet-hardlopen merk ik, dat het mis.[/quote]
Iets in deze zin klopt niet, maar wat ….?

Hardlopen. Met alle respect hoor, maar om met Midas Dekkers’s woorden te spreken: heb je ooit hardloop koeien gezien? Of sport konijnen?
Persoonlijk vind ik van hardlopen: je ergens heen spoeden alwaar je niet wordt verwacht.

En qua leesvoer is het een beste. :duimop:

Mien · 8 oktober 2010 op 20:18

Hee Ontwikkeling, vergeet je stokken en kniebeschermers niet. :hammer:
En een lampje om je arm.

Succes.

Mienie de Viking

Ontwikkeling · 8 oktober 2010 op 20:27

Om het nog spannender te maken: Ont is inmiddels geveld door een ordinaire bronchitis. Na drie weken trainen (trènen).
Niet lopen (again) en over een tijdje weer opnieuw beginnen. Columns te over dus: Herstart, Koude start, Opstart, Valse start.

Ontwikkeling · 8 oktober 2010 op 20:27

“Na bijna een half jaar niet te hebben hardgelopen” was beter geweest, denk ik…?

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder