Als je een leuke baan hebt, bent opgeklommen, veel verdient, bent hoog opgeleid bent zodat je fluitend je werk kan doen, ja, nogal wiedes! Maar de overgrote meerderheid zit natuurlijk niet aan de top, dan zou de piramide immers omvallen?

Toch willen ze juist die meerderheid dwingen langer door te werken. Dwingen ja, niks vrijwilligheid, niks eigen keuze. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat langer doorwerken geen zin heeft. Dorly Deeg, hoogleraar epidemiologie (leer van het ontstaan en het verloop van ziekten) van de veroudering bij het VU Medisch Centrum in Amsterdam, heeft dit aangetoond. Vanaf 1991 onderzoekt zij mensen van 55 jaar en ouder en wat blijkt? Vooral ouderen met een lage opleiding hebben een slechte gezondheid. Ze hebben zwaar of routinematig werk, weinig eigen creatieve inbreng (die vaak nog afgestraft wordt ook), zijn jong begonnen, kortom: na 40, 45 of zelfs 50 jaar werken hebben ze het wel gehad. Maar nee, onze wijze regeerders willen dat ze tot minimaal 67, maar stiekem denken ze: tot 70 jaar, doorwerken. De Romeinse redenaar Cicero vroeg bij belangrijke zaken altijd: Cui bono? Wie is dit tot voordeel ofte wel wie profiteert? Als ouderen gedwongen langer doorwerken, zullen ze eerder sterven. Dan zijn de regeerders en pensioenfondsen eerder van ze af en kosten niets meer. De kosten van de (ouderen)zorg rijzen de pan uit, dus: cui bono?

Vooral de christelijke partijen hebben de mond vol over respect voor het leven, maar dat geldt kennelijk niet meer als je oud bent. Zalvende en schijnheilige woorden leiden de aandacht af van deze dolkstoot in de rug van oudere mensen. Godsdienst alwéér als opium. Marx had dus toch gelijk.

Jongeren kunnen geen werk vinden, ouderen blijven tegen wil en dank hun plaats innemen. Je moet onwijs zijn om zo’n ziek makend plan te bedenken. Beter zou zijn iedereen vanaf zijn 60ste in de gelegenheid te stellen om met werken te stoppen. Wil je doorwerken? Doen! In voltijd of deeltijd, maar vrijwillig.

Categorieën: Maatschappij

5 reacties

Mien · 25 juni 2009 op 10:55

Goede column.
Uitgezonderd bent bent.
Ik zeg het geen twee keer.

Mien mien

Dees · 25 juni 2009 op 11:55

Toch vraag ik me af of als mensen langer doorwerken en zowel werkgevers als werknemers weten dat ze langer door gaan werken, de inbreng van mensen niet juist ook langer gewaardeerd wordt. Je luistert beter naar mensen van wie je weet dat ze nog wel even blijven.

Er kunnen ook voordelen zijn aan doorwerken. Veroudering gaat ook ineens een stuk rapper na het stoppen met werken. Zag ik aan mensen in de leeftijd van mijn ouders.

axelle · 25 juni 2009 op 13:11

Het is een feit dat de ervaring van de oudere generatie niet equivalent is aan het beginnersrompslompje van de overgrote meerderheid jonge starters. Vandaar waarschijnlijk de deelse terughoudendheid. Die laatste moeten natuurlijk ook de kansen krijgen om zich te bewijzen! Ik zie het dus meer als wat kwalit-tijdsvol geschommel-hobbel.
Axelle

Garuda · 25 juni 2009 op 22:08

Ik zou er zelf ook niet aan moeten denken om tot mijn 70e te werken…Als je het nog kan en leuk vind, waarom niet? Maar leg deze mensen deze wil niet op, ze hebben al zo veel gedaan voor onze jonge generatie.

Prlwytskovsky · 26 juni 2009 op 23:23

Ik kies voor vrijwilligheid en niet gedwongen doorwerken. Zelf heb ik er nu 47 jaar arbeid opzitten en ik begin het goed zat te worden om dingen te moeten. Vreemd? Maar ik maak graag plaats voor de jongere generatie.

Goed stuk Jan.

Geef een antwoord