“Ik heb nog een leuk nieuwtje voor je.” Zei een van mijn vrijgevochten ‘Double Income No Kids’ vrienden. Zijn ingehouden enthousiasme was door de telefoon te horen, ergens was het zelfs voélbaar. Een nieuwtje over een smeuïge buitenechtelijke relatie of aangenomen droombaan lag binnen handbereik, waardoor ik nieuwsgierig reageerde: “Leuk vertel”. Voor ik de punt achter de zin had geplaatst werd ik geconfronteerd met een onomkeerbaar feit. “We zijn drie maanden zwanger.” Vertelde hij, nu met overslaande stem van enthousiasme. De stilte na de mededeling werd gecreëerd, om mij, iemand die het huwelijkse leven en de daarbij komende gevolgen voorlopig heeft afgezworen, een reactie te laten geven op de komst van dit kotsende strontfabriekje. Herhaaldelijk had ik het zien gebeuren. Vrienden die om het hardst riepen de ideale moderne ouder te worden. Het leven zou doorgaan waar het gebleven was. Diepzinnige gesprekken tot diep in de nacht zouden niet verloren gaan onder een kopje thee en een sigaret onder de afzuigkap. Vakanties? Nog net zo avontuurlijk als voorheen. Papa en mama naar een feestje? Een oppas realiseert dit. Bij de eerste geborenen binnen mijn vriendenkring geloofde ik in deze illusie.

De illusie begon meer en meer op een desillusie te lijken wanneer de luiers ter wereld kwamen; een nieuwe vriendschap ontstond. Diepzinnige gesprekken gingen over in tepelkloven, spuugrituelen en peuterpubertijd. De kruipende luier wordt door de nieuwgeboren moeder nauwlettender in de gaten gehouden dan haar carrière. Een dagje kroostvrij winkelen moet worden ingediend, minstens een kwartaal vooraf. Een doorkomend tandje maakt het dat vrienden op feestjes schitteren door afwezigheid. Vakanties worden gehouden op bungalowparken met zwembad en kinderrijke vrienden. Feestjes en partijen verplaatsten zich van de zaterdagavond naar de zondagmiddag.

Zo vierde een van mijn vriendinnen afgelopen weekend haar eerste verjaardag als moeder. “Het duurt van twaalf tot vijf.” Zei ze, alsof ze nooit anders had gedaan. Die zondag stond ik met een fles wodka in haar woonkamer. Een invasie van bezoekers die niet boven mijn knie uitkwamen vulden haar huis. De fles verdween tussen de gekregen babybadpakjes, mini strandhanddoekjes en opblaasbadjes. De ‘Koediekoedie’ spelletjes, borstvoedinggevende moeders en het geroezemoes over kroostuitbreiding liet ik achter me. Met een wijntje in de hand baande ik me een weg richting de tuin. Tussen de schreeuwende peuters vroeg ik mezelf af wat er gebeurt was. Precies een jaar geleden lalden we in dronkemanskoor mee met André Hazes en toosten we met het vierde glas uit de tiende fles wijn. Het was vijf uur ’s nachts. Nu stond ik in de ‘rookzone’ tussen nieuwgeboren moeders met spuugvlekken op de kleding, en probeer een met chocolade besmeurde peuter van mijn nieuwe broek af te houden.

Terwijl ik me net begin af te vragen of ik ter acceptatie en voor ‘good old times’ de fles wodka zal openen zie ik de liefdevolle blik van mijn vriendin als ze haar dochtertje optilt, vol vertrouwen en diepgewortelde liefde. Haar man aanschouwt met warmte en tederheid, hij omhelst zijn twee vrouwen, zijn trots. Tussen het oorsuizende kabaal, bekijk ik dit tafereel. Een tafereel wat alle praktische feiten onbelangrijk maakt. Een tafereel van liefde, pure liefde. Do I need to say more?


13 reacties

pepe · 21 oktober 2004 op 07:20

[quote]Een tafereel van liefde, pure liefde. Do I need to say more?[/quote]
Nee je hoeft niets meer te zeggen. Maar mag ik dan wel even zeggen dat jij een geweldige leuke column hebt neergeschreven.

De 3 strontfabriekjes die hier nu rondhuppelen, zijn meer afvalverwerkingsfabrieken geworden er komt geen luier meer aan te pas 😉 Een paar dagen in de week lenen we een luierhoudende strontfabriek en dat is ook weer erg leuk.
De liefde van toen, die is gebleven en groeit mee.

Ik zie uit naar je volgende …

John_van_Leverdingen · 21 oktober 2004 op 10:02

Deja vu!
Erg herkenbaar. Heb dit eerst bij enkele vrienden van me gezien, naderhand bij mezelf.

Maar het is allemaal goed gekomen, gewoon een kwestie van tijd, totdat de kids het huis uit zijn. Daarna wordt de drankcomsumptie weer vol opgepakt!

Massau · 21 oktober 2004 op 10:16

Ach, weet je, ik heb gehoord dat het iets te maken heeft met de huishouding van de mormonen. Of zo.

Mup · 21 oktober 2004 op 11:34

[quote]Een dagje kroostvrij winkelen moet worden ingediend, minstens een kwartaal vooraf. [/quote]

En wel schriftelijk en in drievoud!

Stronttubes noemden we ze hier voordat ze in de pot konden mikken en je de letters die ze gepoept hadden, moest gaan bewonderen. Alleen die puntjes op de i lukten nooit.

Groet Mup.

Dees · 21 oktober 2004 op 12:05

Doe mij maar die wodka 😀

Leuk geschreven Mizz Wonderland!

tontheunis · 21 oktober 2004 op 12:27

Ik ben, dank de hemel, uit de luiers. Zelf en mijn kinderen inmiddels ook. Ik hou van ieder van hen, veel en heel erg veel. Het was de moeite en de overlast en wat al niet meer ten volle waard.
Je hoeft inderdaad niets meer te zeggen…

Neem er anders ook één…

[url=www.tontheunis.nl]TT[/url]

melady · 21 oktober 2004 op 13:21

Prachtig geschreven Wonderland!

Tip: Geef een zuigflesje met onverdunde wodka aan de baby, de rest van de dag heb je geen kind meer aan ze en kunnen jullie alsnog de fles soldaat maken.

Melady 🙂

Ma3anne · 21 oktober 2004 op 15:55

Al vaker dit soort columns gelezen van mensen die nog geen kinderen hebben. Vermakelijk.

We spreken elkaar nog wel over een paar jaar. 😛

Raindog · 21 oktober 2004 op 17:34

Zal ik er dan verder het zwijgen maar toe doen Ma3? 😉

Onlangs weer een feestje gehad. Inderdaad; buiten roken en een zooitje reiswiegen ergens op de verdieping. Bij het afscheid geen gelal meer maar uitsluitend: “Aaaahhhh wat lieeeef!!!”

C’est la vie!

sally · 21 oktober 2004 op 17:50

Ja, de geschiedenis herhaald zich telkens weer.
Zo heb je de periode bruiloften
dan kraambezoeken
dan 12,5 jaar huwelijken
en als je mazzel hebt ook nog 25 jarige huwelijksfeesten. (Zeer zeldzaam geworden)
en dan de begrafenissen.
Neem van mij aan dat dit(achteraf) toch je leukste periode is.Tenminste…
Het is even wennen.
groeten Sally

Mosje · 21 oktober 2004 op 22:05

[quote]Een tafereel wat alle praktische feiten onbelangrijk maakt. Een tafereel van liefde, pure liefde. Do I need to say more?[/quote]No, volgens mij gieren bij jou de hormonen door het lijf.
😛

Dinah · 22 oktober 2004 op 23:03

Sluit me bij de meerderheid aan, jou tijd komt.

Al jaren heb ik ieder kwartaal een kindervrije winkeldag, zo gek is dat toch niet??

prikkels · 21 augustus 2005 op 13:13

(H)eerlijke en herkenbare column. Leuk geschreven.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder