Een clichématig liefdesverhaal

We staan tegenover elkaar in een slaapkamer met gedempt licht, haar slaapkamer. Het was ook haar idee geweest om dit te doen. Maanden trokken we al met elkaar op, veel meer dan we hadden afgesproken en we genoten van elkaars nabijheid. Activiteiten die me niet meer boeiden, kregen weer glans;  het theater en een museum, frites snijden, shoppen, tuinieren, uit-eten. Als we het maar samen deden.

En zoenen, de hele dag, ze had een knap gezicht en sprekende, groene ogen. We streelden elkaar soms, een beetje. Onwennig en aarzelend en wat onbeholpen van mijn kant. Maar ook aarzelingen bij haar. Ik had nooit  gedacht dat mijn affectie voor deze vrouw mij zo zou raken, mij zelfs krampachtig maakten, bang om haar af te schrikken en kwijt te raken. Maar het verlangen was er en onze blokkades knelden en wrongen.

Ik hielp haar stofzuigen en in het voorbijgaan kuste ik haar in haar nek en sloeg even een arm om haar heen. “Kom eens hier en zet dat vreselijke apparaat af”, riep ze even later keihard vanuit haar slaapkamer. “Het werkt zo niet”, begon ze nukkig. “Het is voor ons allebei te lang geleden, laten we ons alsjeblieft allebei uitkleden, eh.., hier…en nu.”  Opeens schopte ze haar schoenen uit begon aan haar blouse. Ik was te verbouwereerd om iets te doen, maar dat remde haar niet in het minst. Ineens snapte ik haar bedoeling en daarna poogde ik haar zelfs nog in te halen. Op het laatst vertraagde ze heel even en liet toen haar bh van zich afvallen, met één prothese.

In een mix van emotie en hartstocht drukten we onze lichamen tegen elkaar aan, aaiden elkaars ruggen en billen en lieten ons op bed vallen. “Dank je”, fluisterde ik, om haar te laten weten dat ik haar bedoeling begrepen had. “Maar dat is nog niet alles”, zei ze ontspannen. Als een dertiger ging ze in een kleermakerszit op bed zitten; “Kijk eens, vind je mijn schaamlippen niet wat groot”, ze was zo serieus als maar kon. ‘Ik vind ze prachtig’, fluisterde ik. ‘Mag ik ze strelen?’

‘En wat vind je van mij?’ begon ik en trok mijn buik eens flink in. Ik leidde haar hand naar het onderwerp van de keuring en werd op slag nerveus. De hand liet zich niet onbetuigd en dat scheelde weer. “Hij is langer dan een Odorex-roller, en daar deed ik het wel eens mee”, zei ze lief. “Ik denk dat jouw roller en mijn schaamlippen het best zullen vinden samen”. We hoorden gestommel bij de voordeur en ze schrok. “O jee, dat is mijn dochter, ze komt mijn medicijnen brengen en insuline, vlug, zet die stofzuiger weer aan, dan zal ik je zo aan haar voorstellen”.